zeszmulowiznyibrodna

Wpisy

  • piątek, 31 sierpnia 2012
    • Daniełowicz, Danilewicz, Daniłowicz, Daniłowski ...

      Nazwiska występujące w Polsce, mające tożsamość pochodzenia szlacheckiego, pochodzące od imienia Daniło/Daniel można podzielić na dwie grupy.

      1. Pochodzące od ruskiej wersji imienia - Daniło:

      • Danilczenko.
      • Danilecki.
      • Danilewicz.
      • Danilewski.
      • Daniełowicz.
      • Daniełowski.
      • Daniło/a/.
      • Daniłło.
      • Daniłowicz.
      • Daniłowski.

      Występujące w tej grupie herby: Sas - 5, Leliwa - 4, Ostoja - 3, bez herbu - 3,  Rola - 2, herbu wł. - 2, Bończa - 1, Cholewa -1, Godziemba - 1, Lis - 1, Lubicz - 1, Prus  - 1, Półkozic - 1, używający herbu Sas - 1,  Sulima - 1.

      2. Pochodzące od polskiej wersji imienia - Daniel:

      • Daniecki.
      • Daniel.
      • Danielecki.
      • Danielewicz.
      • Danielewski.
      • Danieliwicz.
      • Danielsk.i
      • Daniewicz.
      • Daniewski.

      Występujące w tej grupie herby: Ostoja - 4, Cholewa - 2, Prus II - 2, herbu wł. - 1, Cholewa - 1, Dangiel II - 1, Daniel - 1, Doliwa - 1, Godziemba - 1, Leliwa - 1, Półkozic - 1, Rola -1.

      3. Wśród herbownych występujących powyżej herbów, spotkać można rownież nazwiska na pierwszy rzut oka pochodzące również od imienia Daniło/Daniel:

      • Danis/i/ewicz.
      • Daniszewicz.
      • Daniszewski.
      • Daniszowski.
      • Daniusiewicz.
      • Daniuszewski.

      Występujące w tej grupie herby: Rudnica - 2, Cholewa - 1, Denis -1, Kojen - 1, Korwin - 1, Kroje -1, herbu nn. - 1, herbu wł. - 2, Sas- 1, Taczała -1.

      Ogólnie przyjmuje się że te nazwiska również pochodzą od imienia Daniło/Daniel.

      Zanna jest tylko forma imienia Danisz którego kontynuacja jest imię Daniel. Niestety po uważnym przeglądzie staropolskich imion męskich, okazuje się że w przeszłości występowało również imię: Danisz, Dań, które było męską formą imienia: Danuta.

      Danisz /Daniel/:

      http://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Danisz&redirect=no

      Danisz, Dań /męska forma imienia Danuta/

      http://imiona.krzy???ki.info/Danisz

      ????://imiona.?????????.info/Dań  /w miejsce znaków zapytania, należy wpisać właściwe litery/.

      Imię Danisz na internecie w drugiej mniej znanej wersji, jest w zasadzie tylko na ww. stronie. 

      Zdrobnienia od tego imienia: Danusia, Danuśka, Danka, Danuś, Daniś w naturalny sposób posłużyły do stworzenia nazwisk: Danisz, Danis/i/ewicz, Daniszewski, Daniszowski, Daniś, Daniusiewicz, Daniuszowski, Daniuszewski, Dankiewicz, Danko, Dankowski, Danowicz, Danysz. Danyszczuk, Daun.

      Przyjmując to założenie do grupy nazwisk utworzonych od tych imion należy w takim razie dołączyć nazwiska od nazwiska Dańcewicz, do nazwiska Dański. 

      Aby dojść do takiego wniosku, należy przyjąć nastepujące założenie: nie zawsze protoplasta rodu który był przyjmowany do herbu, musiał mieć na mię Daniło. Mogło się zdarzyć że przodek rodu, który po latach nosił nazwisko Daniszewski miał na imię Danisz /w rozumieniu Danisz - męska forma imienia Danuta/. Wydaje się że obecnie nie jest możliwe całkowite wyjaśnienie pochodzenia nazwiska Daniszewski, jednak są obecnie dwie takie możliwości, a nie jedna tak jak dotychczas.

      Jeżeli chodzi o najważniejsze dla mnie nazwisko z grupy 1-szej - Daniłowicz. W dostępnej literaturze do nazwiska Daniłowicz przypisane są herby:

      • Leliwa.
      • Lis.
      • Ostoja.
      • Rola.
      • Sas.
      • Sulima.
      • używajacy herbu Sas.

      Tymczasem na stronie:

      http://katalogszlachty.com/

      na podstronie: Szlachta powiatu łomżyńskiego spisana w 1866 roku do celów wojskowych. Litera D, jest na samym jej początku, wpisany mój prapradziadek i praprapradziadkowie:

      Daniłowicz Apolinary ur. 08.01.1842 w Duchnach, syn Józefa i Zofii Daniłowicz, bez informacji o herbie.

      http://katalogszlachty.com/index.php?option=com_content&view=article&id=8284:szlachta-powiatu-omyskiego-spisana-w-1866-roku-do-celow-wojskowych-litera-d&catid=37:wykazy&Itemid=56

      Jak na razie w żadnej z pozycji dostępnej literatury, z działów genealogii i heraldyki, nie znalazłem informacji o rodzinie Daniłowiczów zamieszkujących ok. wioski Duchny k/Śniadowa /dawniej Smłodowo/, czy też w rejonie Podlasia. 

        

      Bibliografia: zestaw herbarzy i literatury genealogicznej od XVIII, do XXI wieku.

       

      Zapraszam również na blogi:

      http://szmulowiznaludzieihistoria.blox.pl/html

      http://znadniemnawiliiiberezyny.blox.pl/html

      http://odczasudoczasuwantykwariacie.blox.pl/html

      http://zapomnianehistorie.blox.pl/html

      http://naspacerzewwarszawskichlazienkach.blox.pl/html

      Kontakt z autorem blogów:zeszmulowiznyibrodna@gmail.com

      Uwaga: Kopiowanie zdjęć, tekstów i innych materiałów dostępnych na blogu, tylko za zgodą piszącego blog.

      Szczegóły wpisu

      Komentarze:
      (0)
      Tagi:
      brak
      Autor(ka):
      stefelek
      Czas publikacji:
      piątek, 31 sierpnia 2012 13:08
  • środa, 29 sierpnia 2012
    • "Jedenżeto dom z Daniłowiskiemi i Dryzdelami"...

      O nieznanej mi rodzinie Daniłowiczów-Daniłowskich. 

      Z Herbarza Ignacego Kapicy Milewskiego, Kraków 1870. 

      Herbarz Ignacego Kapicy Milewskiego.

      Strona tytułowa Herbarza, Ignacego Kapicy Milewskiego.

      Str. 240 pozycja 304:

      304. Dom Łapińskich herbu Lubicz.

      Dobra Łapy w ziemi bielskiej leżą, których jest kilkanaście wsi w jednym kręgu.

      Zapis w języku łacińskim:

      1464, in Actis terrestribus Visnensibus. Stephanus cum Jacobo filii Martni Łappa, ac Albertus Łappa de Daniłowo bonis suis haeriditariis haeres, scribut se.

      Tłumaczenie w przybliżeniu: 

      1464, w aktach ziemskich Visnensibus. Stefhanus cum Jacobo, syn Marcina Łappy i Albert Łappa spadkobiercy dziedzicznej wsi Daniłowo, piszą się same.

      Dopisek Ignacego Kapicy Milewskiego:

      Tekst o Daniłowskich i Dryzdelach.

      Tekst o Daniłowskich i Dryzdelach z Herbarza Ignacego Kapicy Milewskiego.  

      Jedenżeto dom z Daniłowiskiemi i Dryzdelami. Ten dokument z okoliczności mnie dowodnie wiadomych Łappom, czyli raczej podług teraźniejszego wyrazu Łapińskim obywatelom ziemi bielskiej służy.  

      Herb Lubicz, rok powstania ok. 1190, najwcześniejsza znana pieczęć z herbem, Przedbor starosta kujawski, 1348.

      http://pl.wikipedia.org/wiki/Lubicz_(herb_szlachecki)

      W póżniejszych latach ginie ślad po starożytnych rodach Daniłowiczów-Daniłowiskich i Dryzdeli. Coś niecoś jednak pozostało ...

      Druzdel, Dryzdel, Dryżdżel, - nazwisko lub nazwa miejscowości pochodząca od nazwy ptaka śpiewającego drozda, lub od drożdża dawniej drożdże. Drożdże np. do wyrobu piwa stosowane były dopiero od XVI, XVII wieku.

      Drozd śpiewak:

      http://pl.wikipedia.org/wiki/Drozd_%C5%9Bpiewak

      Nazwiska spotykane dawniej i obecnie zbliżonego pochodzenia: Druzd, Druzda, Druzdała, Druzdel, Druzdz, Druzdziel, Drużdż, Drużdżel.

      W roku 1562 w spisie włości należących do Suraża odnotowana była wieś Dryżdżele /obecnie Daniłowo Małe/, która w tym czasie była już włączona do sioła Daniłowo. Sioło /wieś/ Daniłowo w tym spisie należało do Suraża i było jego przedmieściem.

      Niewielki ślad po tym nazwisku pozostał również w Encyklopedii Nazwisk i Przydomków Szlacheckich, Jana Siwka gdzie można znaleźć:

      Łapiński vel Barvik, vel Białozierski, vel Bodaja ... vel Daniłowski, vel Dryzdela ... vel Woytasz, vel Zięcint, vel Zięć, herbu Lubicz, 1464r.

      W Herbarzu Polskim Tadeusza Gajla na str. 428 jest:

      Dryzdela, herbu Lubicz.

      Obecnie w Polsce występuje praktycznie tylko jedno z nazwisk z tej grupy. Ród Druzdzeli zamieszkał /od kiedy ?/ w Radomiu i w jego najbliższych okolicach.

      www.moikrewni

      Dziś jest to jedno z miast powiatowych województwa mazowieckiego. Jednak historia tego miasta, jednoznacznie wskazuje na to że do dnia dzisiejszego, będzie można spotkać w nim i w jego najbliższych okolicach, nazwiska znane z przeszłości Polski.

      Historia Radomia:

      http://pl.wikipedia.org/wiki/Historia_Radomia

      O rodzinie Daniłowiczów-Daniłowskich w Herbarzu Kapicy Milewskiego nie ma żadnych dodatkowych informacji. Znaleźć je można za to w innych miejscach.

      Kolejny raz posiłkuję się Encyklopedią Nazwisk i Przydomków Szlacheckich, Jana Siwka:

      Daniłowski vel Łapiński h. Lubicz, 1500r. Daniłowo pow. ostrołęcki, woj. mazowieckie, Litwa, Wołyń.

      W Herbarzu Polskim, Tadeusza Gaila za to:

      Daniłowski - jest herbu Lubicz i Sas.

      Nazwisko Daniłowicz w Herbarzu, Tadeusza Gaila ma przypisane herby: Leliwa, Lis, Ostoja, Rola Sas, Sulima.

      Mój dziadek Mieczysław Daniłowicz

      http://zeszmulowiznyibrodna.blox.pl/2012/06/Akt-Chrztu-mojego-dziadka-Mieczyslawa-Danilowicza.html

      http://zeszmulowiznyibrodna.blox.pl/2012/04/Moj-dziadek-Mieczyslaw-Danilowicz.html

      twardo, wielokrotnie podczas rozmów powtarzał: "Jesteśmy herbu Sas", czego jak na razie nie udało mi się potwierdzić. Jak na razie jedynym potwierdzeniem tej opowieści dziadka, jest informacja z tej strony internetowej:

      http://katalogszlachty.com/index.php?option=com_content&view=article&id=8284:szlachta-powiatu-omyskiego-spisana-w-1866-roku-do-celow-wojskowych-litera-d&catid=37:wykazy&Itemid=56

      Daniłowicz Apolinary syn Józefa i Zofii, ur. 08.01.1842 w roku 1866 zamieszkały w Duchnach koło Śniadowa, to mój prapradziadek. Rodzina moich pradziadów jest pochodzenia szlacheckiego jednak nie ma przypisanego żadnego herbu.

      Co tak naprawdę w przypadku tego nazwiska nie oznacza końca niespodzianek. W jednym z XIX-wiecznych herbarzy znalazłem ród Daniłowiczów z Wielkiego Księstwa Litewskiego, który jak to określono w tym herbarzu "używał herbu Sas". Korzenie tego rycerskiego rodu sięgają początków XIV wieku ...

      Strony z podanymi informacjami z Herbarza Ignacego Kapicy Milewskiego znaleźć można na:

      https://www.facebook.com/media/set/?set=a.271039016345288.62095.227345097381347&type=1#!/photo.php?fbid=271039036345286&set=a.271039016345288.62095.227345097381347&type=1&theater

       

      Ciąg dalszy nastąpi ...

       

      Zapraszam również na blogi:

      http://szmulowiznaludzieihistoria.blox.pl/html

      http://znadniemnawiliiiberezyny.blox.pl/html

      http://odczasudoczasuwantykwariacie.blox.pl/html

      http://zapomnianehistorie.blox.pl/html

      Kontakt z autorem blogów:zeszmulowiznyibrodna@gmail.com

      Uwaga: Kopiowanie zdjęć, tekstów i innych materiałów dostępnych na blogu, tylko za zgodą piszącego blog.

      Szczegóły wpisu

      Komentarze:
      (0)
      Tagi:
      brak
      Autor(ka):
      stefelek
      Czas publikacji:
      środa, 29 sierpnia 2012 05:05
  • piątek, 24 sierpnia 2012
  • wtorek, 21 sierpnia 2012
  • niedziela, 19 sierpnia 2012
  • czwartek, 16 sierpnia 2012
  • środa, 15 sierpnia 2012
    • Huzarzy Śmierci.

      Nazywany również Dywizjonem Huzarów Śmierci, był jednostką ochotniczą. W Bitwie warszawskiej 13-18 sierpnia 1920r. Dywizjon Huzarów Śmierci współdziałał z 1 Dywizją Litewsko-Białoruską. Na końcu rozdziału będzie można przeczytać to co jest dostępne na Wikipedii, na jego początku przedstawię to co pisali o Dywizjonie jemu współcześni:

      "Huzarzy Śmierci.

      Kiedy jak Polska długa i szeroka zabrzmiał potężny zew, nakazujący wszystkim patryotom wstąpić w szeregi armi, by bronić zagrożonych granic Ojczyzny, zaczęły powstawać w kraju rozmiate odrębne oddziały wojskowe, które znalazłwszy się niebawem na froncie , oddały w walce z wrogiem ogromne usługi. W rzędzie takich oddziałów znalazł się pułk huzarów śmierci-formacya nawskroś oryginalna i, jak wykazała późniejsza praktyka, zupełnie odpowiadająca swojej nazwie. Historia tego oddziału przedstawia się niezwykle ciekawie i zajmująco.

      Organizacja pułku zaczęła się 23-go lipca podczas odwrotu naszych wojsk w Białymstoku. Inicjatorem i w ogóle twórcą całego przedsięwzięcia był porucznik Józef Siłanowicki, stary kawalerzysta i zagończyk jeszcze z czasów wojny europejskiej. Otrzymawszy mianowicie formalne pozwolenie od władz przełożonych, zaczął porucznik Siłanowicki werbować w Białymstoku ochotników i po kilku dniach miał już oddziałek złożony z kilkudziesięciu ludzi. Materyał ten stanowiła przeważnie inteligencja, a więc synowie obywatelscy, uczniowie gimnazjalni, ich nauczyciele itd. Początkowo formowal się jako oddział piechotny; konie bowiem kompletował oddział powoli, przeważnie nabywając je u okolicznego obywatelstwa i chłopów, którzy chętnie oddawali swój inwentarz koński na rzecz ochotników.

      Porucznik Józef Siłanowicki

      Porucznik Józef Siłanowicki

      W niespełna tydzień po zawiązaniu się otrzymał oddział porucznika Siłanowickiego rozkaz odejścia na front i objęcia tam wyznaczonego odcinka na Bugu. Z niezwykłem zapałem i ochotą wyjeżdżali młodzi huzarzy na front. lubo materyalna strona oddziału oddziału byla jeszcze pod każdym względem niedoskonała. Przedewszytkiem nie posiadał oddział dostatecznej ilości koni ani ekwipunku. Mundurów ani butów nie było zupełnie; każdy ochotnik ubral się i wyekwipował swoim własnym kosztem i przemysłem. Słowem warunki nie były najpomyślniejsze, ochotnik podejmował trud naprawdę ofiarny.   

      Chrzest bojowy otrzymali huzarzy śmierci pod Dzierzbami. Już w pierwszej walce potrafił porucznik Siłanowicki zużytkować zapał i brawurę swoich ochotników. W bitwie tej zdobyto dwa karabiny maszynowe, co dało od razu impuls do formowania osobnego szwadronukarabinów maszynowych, do którego zaczęły teraz napływać większe partye ochotników z kraju.

      Po tej krótkiej, lecz dźwięcznej uwerturze przyszło do większej bitwy pod Sokołowem, gdzie oddziałowi przypadło w udziale trudne i niebezpieczne zadanie oslaniania odwrotu całej brygady: Huzarzy bili się tu po bohatersku, ze śpiewem. "Jeszcze Polska nie zginęła" szli do ataku, szli i odpierali wszelkie ataki wroga.

      W ten sposób wśród ciągłych bohaterskich bojów, które wywoływały u wyższych dowódców ogromne pochwały, przyszli huzarzy wraz z innymi oddziałami nad Wisłę, gdzie otrzymali rozkaz obsadzenia przyczółków mostowych.

      Z kolei oddział walczy w obronie Zegrza, w grupie pułkownika Małachowskiego. Już w owej chwili posiada porucznik Siłanowicki 400 ludzi, którzy, rozdzieleni na trzy szwadrony, przedstawiają w dalszym ciągu jak najlepszy materiał ideowy i bojowy. 

      Zaczyna się akcja zaczepna pod Radzyminem. wywiązują się gwałtowne boje, w których huzarzy biorą ogromne intensywny i czynny udział. Udział ten polega głównie na konnych szarżach, które urządza raz po raz porucznik Siłanowicki zawsze z pomyślnym skutkiem, zawsze niszcząc, lub pędząc przeważające siły wroga.

      Korpus oficerski dywizjonu Huzarów Śmierci.

      Korpus oficerski dywizjonu Huzarów Śmierci.

      Największą jednak sławę przyniosła oddziałowi szarża Myszyniecka, szarża, o ktorej była specyalna wzmianka w komunikacie Sztabu Generalnego i ktora wywołała zrozumialy rozgłos w sferach wojskowych. Chodziło tu mianowicie o odcięcie odwrotu 17-ej dywizji bolszewickiej, która atakowana z zachodu, odbywała bardzo forsowny marsz w kierunku północno-wschodnim, by wydostać się jak najszybciej z pierścienia otaczających ją oddziałów. Porucznik Siłanowicki natrafił właśnie na uciekające pod osłoną kawaleryi tabory. Momentalnie rzucili sie huzarzy do szarży. Kawalerya bolszewicka nie mogła sprostać sile natarcia i odrazu, nie przyjmując dalszej walki, rozpoczęła odwrót. Pozostawione przez nią tabory stały się łupem zwycięzców.

      Bolszewicy atoli nie dali za wygraną, lecz przywitali huzarów niezwykle silnym ogniem artyleryi. Tu właśnie nastąpił kulminacyjny moment całej akcyi. Z furią i brawurą wykonali huzarzy szarżę konną na... armaty, w chwili, kiedy te zionęly najstraszniejszym ogniem.

      Armaty zdobyte na bolszewikach pod Myszyńcem.

      Armaty zdobyte na bolszewikach pod Myszyńcem, fragment zdjęcia.

      Bolszewicy osłupieli... Ta garsta szaleńcow, pędząca z furią do ataku, zaimponowała im, a zarazem skonsternowała... W panice, popłochu porzucila obsługa armaty i poczęła uciekać. Huzarzy byli panami sytuacyi. Wszystkie armaty-a było ich razem 9-dostały się w ich ręce. Bolszewicy byli unieszkodliwieni na długim odcinku frontu, nie mając mianowicie armat, nie mogli ryzykować natarcia, tem samem zaś wszelkie próby przedarcią się przez nasz kordon musialy spełnąć na niczem. Zwycięstwo było naprawdę wielkie i świetne.

      Nie na tem jednem zwycięstwie jednak kończy się sie historia bohaterskiego oddziału ...".

      M. Z. Jedlicki.

      16.10.1920r. 

      Pisownia artykułu jest zgodna oryginałem, drukowanym w jednym z tygodników z lat 20-tych XX wieku.   

      Więcej zdjęć można znaleźć na:

      https://www.facebook.com/media/set/?set=a.266708936778296.60564.227345097381347&type=3#!/photo.php?fbid=266708953444961&set=a.266708936778296.60564.227345097381347&type=3&theater

      O Huzarach Śmierci na Wikipedii:

      http://pl.wikipedia.org/wiki/Huzarzy_%C5%9Amierci

       

      Czytelników blogu posiadających informacje, zdjęcia, dokumenty czy też inne historie związane z poruszonymi wątkami rodzinnymi na blogu autor blogu prosi o kontakt.

       

      Zapraszam również na blogi:

      http://szmulowiznaludzieihistoria.blox.pl/html

      http://znadniemnawiliiiberezyny.blox.pl/html

      http://odczasudoczasuwantykwariacie.blox.pl/html

      Kontakt z autorem blogów:zeszmulowiznyibrodna@gmail.com

      Uwaga: Kopiowanie zdjęć, tekstów i innych materiałów dostępnych na blogu, tylko za zgodą piszącego blog.

      Szczegóły wpisu

      Komentarze:
      (0)
      Tagi:
      brak
      Autor(ka):
      stefelek
      Czas publikacji:
      środa, 15 sierpnia 2012 20:38
  • wtorek, 14 sierpnia 2012
  • niedziela, 05 sierpnia 2012
    • Z Daniłowiczami przez stulecia.

      Kontynuuję rozdział blogu: Pochodzenie nazwisk cz. 1.

      Daniłowicz.

      Po ostatnich doświadczeniach w poszukiwaniu korzeni rodziny na Podlasiu, z pewnym zaskoczeniem zauważyłem pewne prawidłości w zmianie nazwiska rodziny mojego dziadka. Jest to zapewne spowodowane moim niewielkim doświadczeniem genealogicznym.

      Próbując usystematyzować wiedzę którą zdobyłem, podzieliłem czas od tworzenia się nazwiska, od jego początków do dnia dzisiejszego na 5 części.

      1. Pochodzenie nazwiska.

      Początek to przyjęcie Chrztu Świętego. Chrystianizacja Rusi rozpoczęła się wcześniej niż w Polsce, bo najprawdopodobniej już w latach 860-866 n.e. Chrzest Rusi odbył się w roku 988, przyjął go Włodzimierz I Wielki, zm. 15.07.1015, wielki książę kijowski, z dynastii Rurykowiczów, święty Kościoła prawosławnego i Kościoła katolickiego.

      Włodzimierz I Wielki:

      http://pl.wikipedia.org/wiki/W%C5%82odzimierz_I_Wielki

      Włodzimierz I Wielki od tego momentu jest pokojowym i miłosiernym władcą, jednak ustanowił surowe kary za pozostawanie w błędach bałwochwalstwa.

      Ruś kijowska /862-1240/:

      http://pl.wikipedia.org/wiki/Ru%C5%9B_Kijowska

      Ruś kijowska /1015-1113/:

      http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/4/4e/Kievan-rus-1015-1113-%28en%29.png

      Polska /960-992/:

      http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/c/c8/Polska_960_-_992.png

      W hierarchii kościelnej Ruś Kijowska została podporządkowana patriarchatowi w Konstantynopolu i otrzymała metropolię w Kijowie, której podlegały arcybiskupstwa w:

      • Czernihowie, 992r.
      • i Perejasławiu, 991r.

      oraz biskupstwa w:

      • Białogrodzie,
      • Nowogrodzie,
      • i Połocku.

      Chrzest Rusi:

      http://pl.wikipedia.org/wiki/Chrzest_Rusi

      Kiedy przyjęli chrzest Daniłowicze, a z pewnym prawdopodobieństwem protoplasta rodziny, bojar o przyjętym przez niego na Chrzcie imieniu Daniło /Daniel/ tego nie spodziewam się nigdy dowieść. Pewne założenia jednak jak mi się wydaje można przyjąć ...

      Nazwisko jest pochodzenia ruskiego od imienia Daniło /pol. Daniel/ tzw. patronimik, czyli: "Jak to dawniej na Rusi bywało, każdego Daniłę, Daniłowiczem zwano ...". Do dziś w językach ruskich istnieje tzw. otczestwo, mówiące o imieniu ojca. Pozostała część tego rozdziału jest na:

      http://zeszmulowiznyibrodna.blox.pl/2012/07/Pochodzenie-nazwisk-cz-1.html

      2. Od chrystianizacji prawosławnej, do chrystianizacji rzymsko-katolickiej.

      "Na podstawie popisu z 1529 roku możemy przebadać występowanie na Rusi Litewskiej /grodzieńsko-nowogródzkiej/ elementu o pochodzeniu bałtyckim. Ta część bojarów litewskich, a zapewne również pruskich i jaćwieskich, która nie uległa zupełnej rusyfikacji w ciągu XIV wieku została przez Władysława Jagiełłę zmuszona, nawet w przypadku wcześniejszego przyjęcia prawosławia, do chrztu katolickiego. Bojarzy ci przyjmowali wraz z wyznaniem katolickim język i kulturę polską, gdyż duchowieństwo, nawet pochodzenia litewskiego, poługiwało się nawracjąc pogan lub "schyzmatyków" językiem polskim i nadawało im imiona używane w polskiej postaci językowej".

      Pozostała część rozdziału jest na: 

      http://zeszmulowiznyibrodna.blox.pl/2012/07/Pochodzenie-nazwisk-cz-1.html

      Przykłady nazwisk Данилович z popisu wojska w roku 1529 w języku staroruskim.

      1. Данилович Пац, б. Коршаўскай вол. Жамойцкай з-лi 259.
      2. Данилович Стань, б. Вяленскай вол. Жамойцкай з-лi 241 адв.
      3. Данилович Хрщон, б. Вiлькейскай вол. Жамойцкай з-лi 232 адв.
      4. Данилович Ян, б. Вiлькейскай вол. Жамойцкай з-лi 232 адв.

      To samo nazwisko w tłumaczeniu na język polski.

      1. Danil/ł/owicz Pac, 6. Korszawski, żmudzki 259.
      2. Danil/ł/owicz Stan, 6 Wilenska, żmudzki 241.
      3. Danil/ł/owicz Hrszczon, 6 Wilenski, żmudzki 232.
      4. Danil/ł/owicz Jan, 6 Wilenska, żmudzki 232.

      3. Polonizacja nazwiska.

      Wśród nazwisk używanych na terenie Polski można spotkać i takie które swój początek mają w imieniu Daniel.

      • Daniel - Danielecki, Danielewski - od imienia Daniel, nazwisko jest pochodzenia polskiego.
      • Daniło - Daniłowicz, od imienia Daniło, nazwisko jest pochodzenia ruskiego.  

      Tak więc wyraźnie widać Daniłowicz, jest nazwiskiem typowo ruskim. Po pewnym czasie  /kiedy ?/, a widoczne jest to w zapisach z końca XVIII wieku, nazwisko z pierwszą jego częścią Daniłowicz ma zmienioną końcówkę; z - wicz, na - wski, czyli Daniłowski. Tu przypomnę metrykę urodzin mojego dziadka Mieczysława Daniłowicza, pisaną w jęz. rosyjskim gdzie jego mama a moja prababcia jest z d. Piotrowska /w polskiej wersji nazwiska/ i Piotrowicz /w zapisie zrusyfikowanym/.

      "... z jego ślubnej żony Józefy z domu Piotrowicz /Józefy z Piotrowskich/".

      Odpis skrócony Aktu zgonu mojej prababci /powojenny/:

      Odpis Skrócony Aktu Zgonu.

      Odpis Skrócony Aktu Zgonu, Józefy Daniłowicz z d. Piotrowicz /Piotrowskiej/ powojenny.

      Całość jest na:

      https://www.facebook.com/media/set/?set=a.263325490449974.59419.227345097381347&type=1#!/photo.php?fbid=263325533783303&set=a.263325490449974.59419.227345097381347&type=1&theater

      Akt Chrztu Mieczysława Daniłowicza na blogu:

      http://zeszmulowiznyibrodna.blox.pl/2012/06/Akt-Chrztu-mojego-dziadka-Mieczyslawa-Danilowicza.html

      Kopia oryginalnego Aktu Chrztu Mieczysława Daniłowicza na Facebooku:

      https://www.facebook.com/media/set/?set=a.235893009859889.51599.227345097381347&type=3#!/photo.php?fbid=235893136526543&set=a.235893009859889.51599.227345097381347&type=3&theater

      Tak więc zakladam, że można przyjąć, że jeżeli uda mi się udowodnić koligację rodzinną np. pomiędzy Apolinarym Daniłowicz/em /poł. XIX wieku/ z Daniłowiski/mi z końca XVIII wieku z Regestru Diecezjów Franciszka Czaykowskiego, wskazywałoby to na polonizację końcówki nazwiska Daniłow, - icz na, - ski.

      4. Wtórna rusyfikacja i próby obrony przed nią.

      Nadchodzi czas po Powstaniu Styczniowym 1863r. i konsekwencje jego upadku. Na Podlasiu drobna szlachta dodatkowo traci swoje przywileje szlacheckie następuje intensywna rusyfikacja i znowu nazwisko moich bliskich /zakładam udowodnienie koligacji/ pisane jest z końcówką typowo ruską.

      Daniłowski z powrotem po wiekach staje się Daniłowiczem.

      Tu przypomnę przypadek nieznanej mi rodziny Daniłowskich skoligaconej z rodziną Łapów/Łapińskich. Jest to typowy przykład spolonizowanej wersji, ruskiego nazwiska Daniłowicz.

      "Jedenże dom z Daniłowskiemi i Dryzdelami. Ten dokument z okoliczności mnie dowodnie wiadomych Łappom, czyli raćzej podług teraźniejszego wyrazu Łapińskim obywatelom ziemi bielskiej służy".

      Swój Herbarz Kapica Milewski wydał w roku 1870, opierał się na dokumentach od końca XIV wieku.

      Jak wyglądały próby zmiany nazwiska i trwanie przy jego spolonizowanej formie ? Przykład był dopiero co w poprzednim rozdziale, jednak go przypomnę.

      • 1880 - Daniłowska /data ślubu/.
      • 1881 - Daniłowska /data urodzin dziecka, w innej parafii/.
      • 1883 - Daniłowicz /data śmierci dziecka/.
      • 1887 - Daniłowska i Danieluk /dwa różne zapisy, dotyczące daty urodzin tego samego syna/.
      • 1891 - Daniłowska /data urodzin dziecka/.
      • 1902 - Daniłowska /data urodzin dziecka/.

      Tylko jeden raz jest użyte nazwisko Daniłowicz, pozostałe formy to Daniłowska /wersja spolonizowana/ i jeden raz Danieluk. 

      Przy czym warto zauważyć że wymuszona zmiana nazwiska rodowego Piotrowska na Piotrowicz /wersja zrusyfikowana/ mojej prababci odbyła się w Warszawie pod koniec XIX wieku. W tym czasie Józefa była już od dłuższego czasu małżonką mojego pradziadka Andrzeja Daniłowicza.  

      Podobne wnioski związane z polonizacją nazwiska Daniłowicz, można wyciągnąć obserwując współczesne rozmieszczenie geograficzne nazwisk, na stronie do budowania drzewa rodzinno-genealogicznego moikrewni.pl

      Największe zagęszczenie nazwiska Daniłowicz /oryginalna wersja ruska/ na terenie Polski to okolice Suwałk i Sejn. Centrum największego zagęszczenia spolonizowanej wersji ruskiego nazwiska Daniłowicz, Daniłowski /wersja spolonizowana/ jest przesunięte w kierunku centralnej Polski. Są to powiaty: maków mazowiecki, ostrołęcki, zambrowski i mońki.

      Nasuwający się wniosek jest oczywisty: im bliżej Polski centralnej od granicy wschodniej z Litwą i Białorusią, tym rzadziej spotykane jest oryginalne nazwisko - Daniłowicz, zastępuje je spolonizowana wersja tego nazwiska - Daniłowski. Warszawa jest tu wyjątkiem który nie poddaje się tej zasadzie z oczywistych powodów.

      5. Dziś.

      Dziś w Polsce nikt nie musi obawiać się kolejnych prób polonizacji nazwiska, niezależnie w jakiej jest formie. Moi pradziadkowie i dziadkowie pozostali przy wtórnie zrusyfikowanej, jednak pierwotnej i oryginalnej wersji nazwiska.

      Na ziemiach ruskich na: Bialorusi, w Rosji, Ukrainie do dnia dzisiejszego istnieje tzw. otczestwo.

      Gdyby przyjąć tę wersję nazwiska, mój dziadek nazywał by się: Mieczysław Andrzejewicz Daniłowicz, przekładając to na język polski: Mieczysław, syn Andrzeja Daniłowicz.

       

      P.S. Jestem dyslektykiem, niestety czasem trudno tego nie zauważyć ...

       

      O nazwiskach patronimicznych:

      http://pl.wikipedia.org/wiki/Nazwisko_patronimiczne

       

      Czytelników blogu posiadających informacje, zdjęcia, dokumenty czy też inne historie związane z poruszonymi wątkami rodzinnymi na blogu autor blogu prosi o kontakt.

       

      Zapraszam również na blogi:

      http://szmulowiznaludzieihistoria.blox.pl/html

      http://znadniemnawiliiiberezyny.blox.pl/html

      Kontakt z autorem blogów:zeszmulowiznyibrodna@gmail.com

      Uwaga: Kopiowanie zdjęć, tekstów i innych materiałów dostępnych na blogu, tylko za zgodą piszącego blog.

      Szczegóły wpisu

      Komentarze:
      (0)
      Tagi:
      brak
      Autor(ka):
      stefelek
      Czas publikacji:
      niedziela, 05 sierpnia 2012 16:19
  • sobota, 04 sierpnia 2012
    • Daniłowicze, Podlasie 1866r.

      W roku 1866 rodzina moich 3 x dziadków mieszkała w Duchnach, koło Śniadowa na Podlasiu. Gdzie mieszkała wcześniej, skąd przybyła, tego nie udało mi się na razie ustalić.

      W dokumentach XIX-wiecznych, obok współcześnie istniejących miejscowości: Duchny Młode, Stare Duchny istniała również wioska Duchny.

      W spisie "Szlachty powiatu łomżyńskiego spisanej w 1866 roku do celów wojskowych, Litera D", znajduje się mój prapradziadek Apolinary Daniłowicz ur. 08.01.1842 i jego rodzice: Józef i Zofia Daniłowicze /bez herbu/.

      http://katalogszlachty.com/index.php?option=com_content&view=article&id=8284:szlachta-powiatu-omyskiego-spisana-w-1866-roku-do-celow-wojskowych-litera-d&catid=37:wykazy&Itemid=56

      Józef i Zofia Daniłowicz mieli /wg. znanych mi zapisów/ dwóch synów: Apolinarego ur. 1842r.  i Korneliusza ur. 1849r.

      W dokumencie z roku 1866, rodzina Daniłowiczów jest oznaczona jako rodzina szlachecka, w roku 1880 jedna z gałęzi rodzinnych jest już określana jako rodzina chłopska. Mogło to wynikać z dwóch powodów:

      • Powód pierwszy: rodziny Daniłowiczów w tym czasie nie było stać, na potwierdzenie swojego szlacheckiego pochodzenia w Heroldii Królestwa Polskiego /1832-1861/. 
      • Powód drugi: po Powstaniu Styczniowym 1863r. drobna szlachta na Podlasiu została ukarana przez zaborcę w szczególny sposób. Szlachcie w tym regionie znanej ze swojego patriotyzmu i zawziętości odebrano prawa szlacheckie i jak to w tym czasie określano "schłopiono". W sytuacji gdy gospodarstwa szlacheckie na Podlasiu były niewielkie, tego typu restrykcje wobec patriotycznie nastawionych rodzin były skuteczne. Po paru pokoleniach, historia rodziny niejednokrotnie pozostawała tylko w przekazie ustnym.

      W Duchnach Starych /Starych Duchnach/ 10.11.1851r. Ksaweremu i Joannie Daniłowicz urodził się syn Franciszek. W latach późniejszych mieszkał w Żyłowo, par. Lubotyń /Stary Lubotyń/.

      http://katalogszlachty.com/index.php?option=com_content&view=article&id=722%3Adaniowicz-franciszek-&catid=34%3Abiogramy&Itemid=1

      Nazwisko Daniłowicz było używane na Podlasiu w różnych odmianach.

      Na Podlasiu znalazłem tę samą kobietę o nazwisku Daniłowicz używającą tego samego imienia, mającą na przestrzeni ponad 20 lat tego samego męża, żyjącą w tej samej parafii, za to jej nazwisko w zapisach jest wielokrotnie zmieniane.

      W zapisach parafialnych, ta sama osoba ma wpisane nazwiska:

      • 1880 - Daniłowska /data ślubu/.
      • 1881 - Daniłowska /data urodzin dziecka, w innej parafii/.
      • 1883 - Daniłowicz /data śmierci dziecka/.
      • 1887 - Daniłowska i Danieluk /dwa różne zapisy, dotyczące daty urodzin tego samego syna/.
      • 1891 - Daniłowska /data urodzin dziecka/.
      • 1902 - Daniłowska /data urodzin dziecka/.

      W Rogowie par. Lubotyń /Stary Lubotyń/ Grzegorzowi Kłosińskiemu i Teodorze Daniłowskiej ur. się synowie: Adolf /24.11.1877/, Bolesław /14.06.1880/ i Antoni /13.06.1883/.

      http://katalogszlachty.com/index.php?option=com_content&view=article&id=9766%3Abiogramy-k-bis&catid=39%3Abiogramy-menu&Itemid=53&limitstart=3

      W tym samym czasie /koniec XIX wieku/ w leżącej blisko miejscowości Łapy, wiosce Jeńki mieszkała rodzina Szymojko. Stanisławowi Szymojko i Agnieszce Szymojko z d. Daniłowicz urodził się 07.07.1864 syn Józef.

      http://katalogszlachty.com/index.php?option=com_content&view=article&id=9732:wykaz-mczyzn-urodzonych-w-parafii-waniewo-1864&catid=47:tygiel&Itemid=65

      Dwoje Szymojków: Stanisława /ur. w 1834r./ i Anielę Szymojko /ślub z Franciszkiem Ołdziejem w 1858r./ znalazłem w miejscowości Tykocin. W XIX-wiecznych zapisach, wielu Ołdziejów można znaleźć zarówno w Tykocinie jak i w Śniadowie. Ich ślady można również odnaleźć w miejscowościach położonych w pobliżu Białegostoku i Augustowa, gdzie do dnia dzisiejszego są największe skupiska rodzinne o nazwisku Daniłowicz.

      Z tym że w tej części regionu Podlaskiego można spotkać rodziny różnych wyznań: prawosławnego, rzymsko-katolickiego czy też unickiego.   

      Obok wioski Duchny w której mieszkali moi 3 x dziadkowie leżały miejscowości: Brulin, Grabowo, Jakać Dworna, Jakać Młoda,  Jemielite Wypychy, Kołaczki, Konopki Młode, Mężenin, Olszewo, Ratowo Piotrowo, Sierzputy Marki, Sierzputy Zagajne, Stara Jastrząbka, Stare Jemielite, Stare Ratowo, Strzeszewo. W tych i w pobliskich miejscowościach mieszkały rodziny włościańskie i szlacheckie. 

      Praktycznie wszystkie te miejscowości, swoje nazwy wiążą z ich właścicielami z przed wieków.

      • Brulin - rodzina Brulińskich herbu Pierzchała /XV wiek/.
      • Duchny - rodzina Duchnowskich herbu Ślepowron /1441/.
      • Konopki - rodzina Konopków herbu Bielizny albo Konopki /1421/.
      • Mężenino - rodzina Mężeńskich herbu Kościesza /1423/.
      • Sierzputy Marki i Sierzputy Zagajne - rodzina Sierzputowskich i Sierzpowskich herbu Dąbrowa /1421/.

      Jak na razie nie znalazłem żadnej informacji o koligacjach rodzinnych Daniłowiczów z ww. rodzinami.

       

      Daniłowiczach /Danielewskich/, nieznanej mi rodziny i nieznanego mi herbu, żyjących na Podlasiu od wieków, wiem na razie niezbyt wiele: 

      "1464, in Actis terrestribus Visnensibus. Stephanus cum Jacobo filii Martini Łappa, et Martinus Łappa, ac Albertus Łappa, Daniłowo bonis suis haereditariis haeres, scribunt se".

      I dopisek:

      "Jedenże dom z Daniłowskiemi i Dryzdelami. Ten dokument z okoliczności mnie dowodnie wiadomych Łappom, czyli raćzej podług teraźniejszego wyrazu Łapińskim obywatelom ziemi bielskiej służy".   

      Jest to fragment wywodu rodowego, Domu Łapińskich herbu Lubicz /1464/ z Herbarza Ignacego Milewskiego. 

      W Encyklopedii Nazwisk i Przydomków Szlacheckich, Jana Siwka jest:

      • Daniłowski vel Łapiński herbu Lubicz, 1500r. Daniłowo, pow. ostrołęcki.
      • Łapiński, vel Barvik, vel Białojezierski, vel Bodaja, vel Bursię, vel Bursza, vel Daniłowski, vel Dębowizna, vel Dryzdela, vel Goździk, vel Korczak, vel Kosmetki, vel Łapa, vel Łappa, vel Łaź, vel Piechotka, vel Pluśniak, vel Rech, vel Siwko, Siwy, Stryjec, vel Szołayd, vel Wągl, vel Wąglowa, vel Wojtasz, vel Woytasz, vel Zięcint, herbu Lubicz /1464/, potw. /1866/.

      Licznie rozgałęziona rodzina na pónocnym Mazowszu i Podlasiu, pierwotnie jej nazwisko brzmiało Łapa od wsi Łapy na Podlasiu. W XVI wieku rodzina zmieniła nazwisko na Łapiński.

      W Herbarzu Polskim, Tadeusza Gajla jest:

      • Daniłowski herbu Lubicz, Sas.

      W Spisie Szlachty Królestwa Polskiego z Dodaniem Krótkiej Infromacyj o Dowodach Szlachectwa, Warszawa 1851:

      • nazwiska - Daniłowicz, brak.
      • jest - Daniłowski, herbu Sas, Kazimierz Augustyn, syn Jakóba.

       

      W Regestrze Diecezjów, Franciszka Czaykowskiego czyli właściciele ziemscy w Koronie 1783-1784, Daniłowicze jako właściciele ziemscy nie figurują. Za to tuż obok wioski Duchny, w wiosce Tyszki Andrzeyki, par. Piski Małe, wieś /współcześnie Andrzejki-Tyszki/ właścicielem ziemskim był Daniłowski.

      Jego sąsiadami w tym czasie byli:

      • Daniłowski.
      • Grochowski, herbu Lubicz /1544/.
      • Jastrzębska, herbu Ślepowron /1462/.
      • Mierzeiewski, herbu Szeliga /1473/.
      • Prosinski, w Herbarzu Kapicy Milewskiego jest, Dom Proszyńskich herbu Lubicz /1443/.
      • Tyszkowie, herbu Trzaska /1393/.

      564. Dom Tyszków herbu Trzaska.

      Dobra Tyszki w ziemi łomżyńskiej leżą, ktorych klika wsi: Tyszki Andrzeyki, Tyszki Ciangaczki albo Cięgaczki, Tyszki Dobrogosty albo Gostery, Tyszki Nadbory albo Dziedziny, Tyszki Piotrowo, Tyszki Pomian w parafii piskowskiej Tyszki Łabna w parafii kolińskiej, Tyszki Pierogi Wandałowo w parafii Lachowskiej.

      Innego Daniłowskiego znalazłem niedaleko, bo w wiosce Chełsty par. Sieluń. Mieszkańcami tej niewielkiej wioski w tym czasie byli:

      • Chełstowski, herbu Bolesta /1408/.
      • Daniłowscy.
      • Gosiewscy, herbu Ślepowron /1462/.

      83. Dom Chełstowskich herbu Bolesta czyli Jastrzębiec.

      W starodawnem księstwie mazowieckiem po różnych wsiach ziemiach i powiatach, gniazdo ich Chełstowo.

      W tym samym czasie w wiosce Nogawki par. Goworow wieś, mieszkał tym razem Danilowski razem z:

      • Bobińskimi.
      • Danilowski.  
      • Mierzeiewskimi, herbu Szeliga /1473/. 
      • Stępnowskimi.
      • Struniawskimi.
      • Zaleskimi, herbu Łabęć /1571/ lub Grzymała /1400/.
      • Zebrowskimi /1403/.

      

      Opracowane na podstawie:

      • Encyklopedia Nazwisk i Przydomków Szlacheckich, Jana Siwka.
      • Herbarz Ignacego Kapicy Milewskiego /dopełnienie Niesieckiego/, z wstępem Zygmunta Glogera, 1870.
      • Herbarz Polski, Tadeusza Gajla.
      • Regestr Diecezjów Franciszka Czaykowskiego, czyli właściciele ziemscy w Koronie 1783-1784, do druku podał Sławomir Górzyński, przypisami i wstępem opatrzyli; Krzysztof Chłapowski i Sławomir Górzyński. 
      • Spis Szlachty Królestwa Polskiego z Dodaniem Krótkiej Infromacyj o Dowodach Szlachectwa, 1851.  

      Każdy z czytających blog zgodzi się, że jest nad czym zastanawiać. Większość obecnych zapisów na blogu jest do weryfikacji. Co da się ustalić na 100% podczas dalszych poszukiwań, dopiero czas pokaże. 

       

      O Śniadowie:

      http://pl.wikipedia.org/wiki/%C5%9Aniadowo_(wojew%C3%B3dztwo_podlaskie)

      O Heroldii Królestwa Polskiego:

      http://pl.wikipedia.org/wiki/Heroldia_Kr%C3%B3lestwa_Polskiego 

      O Kapicy Milewskim i jego Herbarzu:

      http://pl.wikipedia.org/wiki/Ignacy_Kapica_Milewski

      O Łapach /miasto/:

      http://pl.wikipedia.org/wiki/%C5%81apy

       

      Czytelników blogu posiadających informacje, zdjęcia, dokumenty czy też inne historie związane z poruszonymi wątkami rodzinnymi na blogu autor blogu prosi o kontakt.

       

      Zapraszam również na blogi:

      http://szmulowiznaludzieihistoria.blox.pl/html

      http://znadniemnawiliiiberezyny.blox.pl/html

      Kontakt z autorem blogów:zeszmulowiznyibrodna@gmail.com

      Uwaga: Kopiowanie zdjęć, tekstów i innych materiałów dostępnych na blogu, tylko za zgodą piszącego blog.

      Szczegóły wpisu

      Komentarze:
      (0)
      Tagi:
      brak
      Autor(ka):
      stefelek
      Czas publikacji:
      sobota, 04 sierpnia 2012 23:12
    • Dla ciebie, Polsko !

      Dla ciebie, Polsko !, 1920.

      Polska wytwórnia kinematograficzna "Polfilma" wykonała narodowy obraz w 7-miu częściach, osnuty na tle walk z bolszewikami, p.t. "Dla ciebie, Polsko !", wedlug scenariusza porucznika Maryana Józefowicza. Reżyserowal Józef Bednarczyk.

      W rolach głównych wystąpili m.in.: Jadwiga Doliwa, Antoni Różański, Jan Karpowicz, Ryszard Sobiszewski i inni.

      Fotosy z filmu.

      Ostatnie okrężne.

      1. Ostatnie okrężne.

      Zaloty.

      2. Zaloty.

      Pierwsze ofiary bolszewickiego najazdu.

      4. Pierwsze ofiary bolszewickiego najazdu. 

      Pozostałe fotosy z filmu są do obejrzenia na:

      https://www.facebook.com/media/set/?set=a.263024340480089.59302.227345097381347&type=3

       

      Zapraszam również na blogi:

      http://szmulowiznaludzieihistoria.blox.pl/html

      http://znadniemnawiliiiberezyny.blox.pl/html

      Kontakt z autorem blogów:zeszmulowiznyibrodna@gmail.com

      Uwaga: Kopiowanie zdjęć, tekstów i innych materiałów dostępnych na blogu, tylko za zgodą piszącego blog.

      Szczegóły wpisu

      Komentarze:
      (0)
      Tagi:
      brak
      Autor(ka):
      stefelek
      Czas publikacji:
      sobota, 04 sierpnia 2012 22:27
  • czwartek, 02 sierpnia 2012
    • Stanisława Sikorska.

      Stanisława Sikorska.

      Córka Franciszka Sikorskiego i Karoliny Sikorskiej z d. Sas, ur. 1884 w Warszawie na Szmulowiźnie, zam. przed Powstaniem Warszawskim 1944r. na warszawskiej Ochocie, ul. Daleka 4, m. 22, 4-te piętro.

      Mieszkała samotnie, utrzymywała się z wyrobu sztucznych kwiatów i ozdób tego typu, miała zdolności artystyczne.  

      Portet mojej babci, wykonany przez jej najstarszą siostrę węglem i kredą w roku 1920, jest na:

      https://www.facebook.com/media/set/?set=a.262188613896995.59017.227345097381347&type=1#!/photo.php?fbid=262691203846736&set=a.262188613896995.59017.227345097381347&type=3&theater

      W dniu wybuchu Powstania Warszawskiego, Stanisława Sikorska miała już 59 lat. Po jego upadku i uwolnieniu Warszawy od niemców, Stanisława Sikorska nie powróciła do Warszawy, nie przekazała żadnej informacji że żyje. Nie było również żadnych informacji od sąsiadów, znajomych, co mogło się z nią stać podczas Powstania Warszawskiego. Rodzina rozpoczęła poszukiwania przy pomocy bliskich i Polskiego Czerwonego Krzyża.

      Poszukiwania prowadziła cała rodzina, zgłoszenia do PCK prowadziła babcia Marianna Daniłowicz i moja mama.

      Stanisława Sikorska w latach 20-tych XX wieku. 

      Stanisława Sikorska w latach 20-tych, XX wieku.

      Całe zdjęcie jest na:

      https://www.facebook.com/media/set/?set=a.262188613896995.59017.227345097381347&type=3#!/photo.php?fbid=262188623896994&set=a.262188613896995.59017.227345097381347&type=3&theater

      Kolejne zgłoszenia poszukiwawcze do PCK:

      • 15.05.1945r.
      • 28.09.1945r.
      • 18.02.1946r.
      • 11.09.1946r.

      Do końca lat 50-tych ubiegłego wieku, praktycznie rzecz biorąc nie było o niej żadnych wiadomości. Jednocześnie bliscy cioci Stasi, sami starali się ustalić jej powstaniowe i popowstaniowe losy.

      • 08.08.1957r. - pierwsza informacja mówiąca o popowstaniowych losach Stanisławy Sikorskiej, była to ustna informacja byłej więźniarki FKL Ravensbruck, która widziała Stanisławę Sikorską żywą podczas selekcji w FKL Ravensbruck.  
      • 24.05.1966r. - informacja z Bad Arolsen mówiąca o tym że, Stanisława Sikorska zmarła w FKL Ravensbruck w dn. 20.02.1945r.

      Selekcja: w niemieckich obozach koncetracyjnych podczas II wojny światowej, metoda dzielenia więźniów na zdolnych do pracy i przeznaczonych na śmierć.  

      Wiadomość o śmierci swojej najstarszej siostry, moja babcia uzyskała po ponad 20-letnich staraniach. PCK nie mógł pomóc. Gdyby nie kontakty mojej mamy z byłymi więźniarkami FKL Ravensbruck i ich bezinteresowna pomoc, m.in. pomoc w staraniach o tę informację w Szwajcarskim Czerwonym Krzyżu, być może moja babcia nigdy by tej tragicznej /i niestety koniecznej/ dla niej wiadomości nie otrzymała. 

      Przy kolejnych próbach ustalenia powstaniowych losów Stanislawy Sikorskiej, podstawowym punktem który brano pod uwagę było jej miejsce zamieszkania. W opracowaniach dotyczących Powstania Warszawskiego na Ochocie, ul. Daleka była oczyszczona z ludności cywilnej przez odddziały RONA od 7 do 9 sierpnia 1944r. Obok ul. Dalekiej były położone dwie jednostki niemieckie: jednostki SS przy ul. Tarczyńskiej i ul. Raszyńskiej róg ul. Niemcewicza. Tuż obok na ul. Grójeckiej jest wiele miejsc upamiętniających ludność cywilną roztrzelaną przez niemców w sierpniu 1944r.

      I Kalendarium losów Stanisławy Sikorskiej, od 01.08.1944r: 

      • 01.08.1944r. - wybuch Powstania Warszawskiego.
      • 07.08.1944-09.08.1944r. - wypędzenie Stanisławy Sikorskiej ze swojego mieszkania przy ul. Dalekiej 4, razem z pozostałymi mieszkańcami okolicznych domów. 
      • 09.08.1944-10.08.1944r. - pobyt na "Zieleniaku".
      • 10.08.1944r. - pobyt Stanisławy Sikorskiej w Dulagu 121 Pruszków /Obóz Przejściowy w Pruszkowie/.
      • 23.08.1944r. - dotarcie razem z transportem więźniów do FKL Ravensbruck i przyznanie Stanisławie Sikorskiej nr. obozowego: 59298.
      • 20.02.1945r. - przewiezienie Stanisławy Sikorskiej z podobozu Uckermark do FKL Ravensbruck, w którym to dniu zmarła, jak mówi pismo z Bad Arolsen. 

      Jednak jak się okazało, wiele wskazuje na to że w tych podstawowych, wydawałoby się oczywistych wyliczeniach zakradł się błąd.

      Daty nie podlegające dyskusji to:

      • 01.08.1944r. - wybuch Powstania Warszawskiego.
      • 23.08.1944r. - dotarcie razem z transportem więźniów do FKL Ravensbruck i przyznanie Stanisławie Sikorskiej nr. obozowego: 59298.
      • 20.02.1945r. - przewiezienie Stanisławy Sikorskiej z podobozu Uckermark do FKL Ravensbruck, w którym dniu zmarła.

      Następne pytanie które jak sie okazało należy zadać to: ile czasu trwał transport ludności cywilnej z Warszawy w sierpniu 1944r. do FKL Ravensbruck ? Na tak zadane pytanie, uzyskałem wielokrotnie tę samą odpowiedź.

      Od około 7 do 10 dni.

      W takim razie najprawdopodobniej Stanisławę Sikorską wywieziono z Warszawy /około/: od 11-13 sierpnia do 15-16 sierpnia 1944r. Walki powstańcze na Ochocie zakończyły się 13 sierpnia 1944r. Najważniejsze zdarzenia z ostatnich dni Powstania Warszawskiego 1944r. na Ochocie:

      • 11 sierpnia 1944r. - poddaje się Reduta Wawelska, w której jest duża ilość ludności cywilnej.
      • 12 sierpnia 1944r. - wysiedlanie ludności cywilnej z Kolonii Staszica i okolic pl. Zawiszy.
      • 12-12 sierpnia 1944r. - ostatnie walki powstańcze na Ochocie zgrupowania w rejonie pl. Starynkiewicza, ul. Nowogrodzkiej, ul. Lindley'a.

      II Kalendarium /poprawione/ losów Stanisławy Sikorskiej, od 01.08.1944r:

      • 1 sierpnia 1944r. - wybuch Powstania Warszawskiego.
      • 5 sierpnia 1944r. - rozpoczęcie intensywnych walk w okolicy Reduty Wawelskiej.
      • 12 sierpnia 1944r. - poddaje się Reduta Wawelska.
      • 12 sierpnia 1944r. - wysiedlanie ludności cywilnej z Kolonii Staszica i okolic pl. Zawiszy.
      • 23 sierpnia 1944r. - dotarcie razem z transportem więźniów do FKL Ravensbruck i przyznanie Stanisławie Sikorskiej nr. obozowego: 59298.
      • styczeń 1945r. - utworzenie w Jugendschutzlager Uckermark obozu zagłady dla osób chorych, niezdolnych do pracy i kobiet powyżej 52 roku życia
      • 20 luty 1945r. - przewiezienie Stanisławy Sikorskiej z podobozu Uckermark do FKL Ravensbruck, w którym dniu zmarła.

      Reduta Wawelska była w najbliższej odległości od ul. Dalekiej na której mieszkała Stanisława Sikorska /od 10 do 15 min. szybkiego marszu/. Intensywne walki powstańcze w okolicy ul. Wawelskiej rozpoczęły się dopiero 5 sierpnia. Kompleks budynków Reduty Wawelska byl na pewno bezpieczniejszym miejscem podczas walk powstańczych niż w większości drewniane domy na ul. Dalekiej.

      Istnieją poważne przesłanki mówiące o zaangażowaniu Stanisławy Sikorskiej w walkach powstańczych /być może również w okupacyjnej konspiracji/ pomimo poważnego wieku /59 lat/, jednak do momentu gdy ostatecznie nie uda się ich zweryfikować, nie należy ich bezpodstawnie podawać.

      Na koniec tych rozmyślań związanych z postacią Stanisławy Sikorskiej, jak się wydaje się istotna informacja. W ekstremalnych obozowych warunkach FKL Ravensbruck Stanisława Sikorska w wieku 60 lat przeżyła pół roku. Podobóz Uckermark i jego więźniowie został zlikwidowany przez niemców na skutek podjętej decyzji o zniszczeniu śladów zbrodni w tym miejscu.

      Wszystko wskazuje na to, że pomimo poważnego wieku Stanisława Sikorska prawdopodobnie przeżyła by koszmarny okres obozowy, gdyby nie decyzja o likwidacji podobozu Uckermark i przewiezieniu jej do FKL Ravensbruck gdzie została najprawdopodobniej tak jak wielu innych więźniów/więźniarek  zamordowana w komorze gazowej.

      www. straty.pl

      Nagłówek dokumentu w 1966r. dotyczącego losów Stanisławy Sikorskiej.

      Nagłówek dokumentu z 24.04.1966r. dotyczącego informacji o śmierci Stanisławy Sikorskiej w FKL Ravensbruck, w dn.20.02.1945r. 

      Całość dokumentu jest na:

      https://www.facebook.com/media/set/?set=a.262188613896995.59017.227345097381347&type=1#!/photo.php?fbid=262519313863925&set=a.262188613896995.59017.227345097381347&type=3&theater

      

      Stanisława Sikorska "ciocia Stasia", jak zawsze mówiono o niej w moim domu rodzinnym, w przeszłości opoka całej rodziny w jej natrudniejszych chwilach musiała, być niezwykle silną kobietą. 

      Grób Symboliczny Stanisławy Sikorskiej znajduje się na Cmentarzu Bródnowskim. W jednej mogile są pochowane:

      • Karolina Sikorska z d. Sas, zm. w wieku 81 lat, 07.01.1940r.
      • Stanisława Sikorska, zm. w wieku 60 lat, 20.02.1945r.
      • Maria /Marianna/ Klementyna Daniłowicz z d. Sikorska, zm. w wieku 82 lat, 30.01.1982r.  

      Babcia używała przez całe życie imienia Maria, nie przepadała za pierwszym imieniem nadanym jej przy Chrzcie Św. - Marianna.

       

      O Powstaniu Warszawskim 1944r. na Ochocie:

      http://pl.wikipedia.org/wiki/Rze%C5%BA_Ochoty#Zieleniak

      O Kolonii Staszica:

      http://pl.wikipedia.org/wiki/Kolonia_Staszica

      O Reducie Wawelska:

      http://pl.wikipedia.org/wiki/Obw%C3%B3d_Ochota_AK#Szlak_bojowy

      Tablica poświęcona pamięci Reduty Wawelska.

      Tablica poświęcona pamięci Reduty Wawelska.

      Więcej zdjęć jest na:

      https://www.facebook.com/media/set/?set=a.262670040515519.59164.227345097381347&type=1

       

      O "Zieleniaku":

      http://pl.wikipedia.org/wiki/Targowisko_Banacha

      O Obozie Przejściowym w Pruszkowie:

      http://pl.wikipedia.org/wiki/Dulag_121_Pruszk%C3%B3w

      O FKL Ravensbruck:

      http://pl.wikipedia.org/wiki/Ravensbr%C3%BCck_(KL)

      O Jugendschutzlager Uckermark: 

      http://pl.wikipedia.org/wiki/Jugendschutzlager_Uckermark

       

      Czytelników blogu posiadających informacje, zdjęcia, dokumenty czy też inne historie związane z poruszonymi wątkami rodzinnymi na blogu autor blogu prosi o kontakt.

       

      Zapraszam również na blogi:

      http://szmulowiznaludzieihistoria.blox.pl/html

      http://znadniemnawiliiiberezyny.blox.pl/html

      Kontakt z autorem blogów:zeszmulowiznyibrodna@gmail.com

      Uwaga: Kopiowanie zdjęć, tekstów i innych materiałów dostępnych na blogu, tylko za zgodą piszącego blog.

      

      Szczegóły wpisu

      Komentarze:
      (0)
      Tagi:
      brak
      Autor(ka):
      stefelek
      Czas publikacji:
      czwartek, 02 sierpnia 2012 07:06