zeszmulowiznyibrodna

Wpisy

  • czwartek, 24 października 2013
    • Warszawa, Al. Szucha 8, 1919-1921r.

      W rodzinnym albumie zachowało się tylko jedno zdjęcie babci Marianny Klementyny Sikorskiej z czasów jej służby w Polskiej Sile Zbrojnej. Do dzisiejszego dnia nie udało mi się zdobyć informacji potwierdzającej służbę babci w PSZ. 

      Marianna Klementyna Sikorska 1917-1918.

      Marianna Klementyna Sikorska w mundurze PSZ, w latach 1917-1919r.

      Opis szczegółów munduru w którym jest Marianna (Maria) Klementyna Sikorska:

      • Czapka - maciejówka, w roku 1917 przypisana Polskiej  Sile Zbrojnej, wcześniej zaś noszona w Legionach Polskich i Polskim Korpusie  Posiłkowym. Na czapce widoczny orzeł w koronie, według jednego z  wzorów opracowanych dla tychże formacji między rokiem 1915/16 a 1919.
      • Na kołnierzu kurtki mundurowej typu hrencz widoczne są wężyki z galonu (sutaszu) srebrnego, noszone w jednostkach polskich w tej formie od roku 1916 (w początkowym okresie uzupełniane innymi oznakami  stopnia).
      • Przy kurtce widać guziki mundurowe, określane zwykle  jako wz. 1917 lub 1919.
      • O tym, iż nie jest to mundur określany jako wz. 1919 świadczyć mogą kieszenie na piersiach kurtki mundurowej  i charakterystyczny kształt naramienników.
      • Inna sprawa, iż do zdjęć wykonywanych w niekiedy u fotografów korzystano z rozmaitych kostiumów, jednak przeciwko temu przemawia dokładne dopasowanie munduru do sylwetki. Mundur tego wzoru  mógł być również noszony między rokiem 1917 a 1920/21.

      Opis szczegółów munduru uzyskałem od jednego z historyków wojskowości pocztą e-mailową. 

       

      Od lata 1919r. do późnej jesieni 1912r. babcia pracowała w Piekarni inż Lewickiego i S-ki. położonej w pobliżu Pl. Unii Lubelskiej, adres zamieszkania babci w tym czasie Warszawa-Szmulowizna, ul. Wiosenna 5. Nieopodal piekarni inż Lewickiego mieściła się m.in. Wojenna Szkoła Podchorążych Piechoty, wcześniej Szkoła Podchorążych Piechoty. Była to szkoła kształcąca kandydatów na oficerów piechoty Polskiej Siły Zbrojnej w latach 1917-1918 i Wojska Polskiego w latach 1918-1939, w tym budynku w latach 1919-1926r. Spośród słuchaczy Szkoły rekrutowała się pierwsza kompania wartownicza Belwederu, gdy 29 listopada 1918 r. wprowadził się doń Naczelnik Państwa Józef Piłsudski. Stałą służbę wychowankowie pełnią codziennie do 22 grudnia 1919 r. Później tylko w w dniu swojego święta tj. 29 listopada. W latach wojny 1917–1920 szkoła prowadziła przyspieszone szkolenie, w związku z bardzo dużymi potrzebami frontów na kadrę dowódczą. Łącznie szkołę opuściło w tym okresie około 3 517 oficerów.

      -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

      Pieczęć firmowa.

      Znak opłaty stemplowej. 

      Warszawa Dnia 15 Listopada 1921r.

      Świadectwo. 

      Niniejszym zaświadczamy że p. Sikorska Marja pracowała w naszej piekarni przy ul. Aleja Szucha No 8 jako sklepowa od dnia 1-go lipca 1919 roku do dnia 5-go listopada 1921r. 

      Przez cały ten czas powierzoną pracę wykonywała sumiennie i uczciwie. P. Sikorska zwolniona została wskutek likwidacji naszej piekarni. 

      Pieczęć firmowa.

      Podpis nieczytelny.

      ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 

      Kalendarium wydarzeń.

      • 20.11.1918r. Budynki w których w tracie I wojny światowej mieścił się 1 Szpital Forteczny, przejmuje Szkoła Podchorążych Piechoty (SPPiech.), szkoła kształcąca kandydatów na oficerów piechoty Polskiej Siły Zbrojnej, porzednio swoje siedziby miała w Ostrowii Mazowieckiej i w Zegrzu.
      • 14.02.1919r. Wybuch wojny polsko-bolszewickiej (wojna polsko-sowiecka, wojna polsko-rosyjska 1919-1921, wojny polsko-radziecka).
      • 01.07.1919r. Rozpoczęcie pracy w piekarni w Piekarni inż. Tadeusza Lewickiego i S-ki w Warszawie, ul. Al. Szucha 8, na stanowisku sklepowej przez babcię Mariannę Klementynę Sikorską. 
      • 18.10.1920r. Podpisanie rozejmu w wojnie polsko-bolszewickiej 1920r. 
      • 18.03.1921r. Podpisanie układu pokojowego przez Polskę i Rosję Radziecką w Rydze. 
      • 05.11.1921r. Zakończenie pracy Marianny Klementyny Sikorskiej w Piekarni inż. Tadeusza Lewickiego z powodu likwidacji piekarni. 

       

      W tej babcinej historii w dalszym ciągu są zagadki do wyjaśnienia. Babcia w latach 70-tych XX wieku https://www.facebook.com/photo.php?fbid=263328837116306&set=a.263328800449643.59420.227345097381347&type=3&theater

      Skan Dokumentu/Świadectwa ukaże się na facebook'u w najbliższym czasie.  

       

      Aleja Jana Christiana Szucha* w Warszawie. 

      • Nr. 6-8, Pałac należący do rodziny Szuchów*. Neorenesansowy pałacyk Dowgiałły, wybudowany w latach 1912−1913 według projektu Jana Bagieńskiego. Realizacja reprezentuje typ miejskiego pałacyku naśladującego w epigońskich formach neorenesansowe pałace z XIX wieku. Detale rzeźbiarskie fasady wykonał Edmund Bartłomiejczyk. Pałacyk wyróżnia się kolumnadą w wielkim porządku na tle wgłębnego ryzalitu.

      Polska Siła Zbrojna.

      • Oddziały PSZ, mimo iż liczyły nieco ponad 9 tys. żołnierzy, odegrały istotną rolę w przygotowaniu kadr Wojska Polskiego. O znaczeniu tej formacji decydował fakt, że posiadała zalążki wszystkich rodzajów broni, a także opracowane regulaminy oraz materiał kadrowy. Po przeprowadzeniu mobilizacji, PSZ była w stanie przekształcić się w kilka wielkich jednostek wojskowych. Żołnierze tej formacji odegrali też istotną rolę przy rozbrajaniu oddziałów niemieckich w Warszawie w listopadzie 1918.

      Grupa podchorążych, 30 stycznia 1918 r., Ostrów Komorowo. Na odwrocie zdjęcia podpisy.

      Szkoła Podchorążych Polskiej Siły Zbrojnej. 

      • Kadra Szkoły Podchorążych PSZ rekrutowała się z Polskiego Korpusu Posiłkowego (PKP). W jej skład wchodzili: kpt. Marian Kukiel - komendant Szkoły, oraz porucznicy Marian Porwit i E. Elzenberg. Absolwenci szkoły stanowili kadry formującego się Wojska Polskiego II Rzeczypospolitej. Działalność Szkoły Podchorążych Polskiej Siły Zbrojnej była kontynuowana w niepodległej Polsce jako Szkoła Podchorążych Piechoty. 

      Z Wikipedii.pl http://pl.wikipedia.org/wiki/Wikipedia:Strona_g%C5%82%C3%B3wna

       

      Marszałek Józef Piłsudski przed Belwederem, 1930. 

      Ze strony: https://www.facebook.com/photo.php?fbid=10151867951291553&set=a.327352006552.155230.316969371552&type=1&theater

       

      Opis.

      • Pałac należący do rodziny Szuchów*
      • Jan Chrystian Schuch*1752-1813, polski architekt i ogrodnik pochodzenia niemieckiego, działający w Warszawie od 1775r. Od 1781 intendent ogrodów królewskich króla Stanisława Augusta Poniatowskiego. Razem z Dominikiem Merlinim i Janem Chrystianem Kamsetzerem jest autorem przebudowy Łazienek Królewskich w stylu angielskim, bowiem poprzedni ogrodnicy utrzymywali go w stylu geometrycznym. Był również autorem projektu ogrodu w Wilanowie. Projektował osie architektoniczne w postaci placów gwiaździstych (dzisiejsze place Zbawiciela i Unii Lubelskiej w Warszawie). Dla zabezpieczenia majątkowego król nadał mu dużą posiadłość graniczącą od zachodu z Łazienkami, która pozostała własnością rodziny do roku 1831r. i została skonfiskowana przez władze carskie za udział Adolfa Schucha w Powstaniu Listopadowym 1830-1831r. 

      Bibliografia.pl

      • Ilustrowana Kronika Legionów Polskich 1914-1918, Opracowanie zbiorowe, Warszawa 1936. 
      • Ilustrowany Atlas Dawnej Warszawy, Robert Marcinkowski, Warszawa 2003. 
      • Nie Zardzewiał Miecz ..., Katalog fotografii, Piotr Amczewski, Warszawa 2005. 
      • Tygodnik Ilustrowany, Warszawa 1919-1921. 
      • Mapa Google https://maps.google.pl/
      • Muzeum Łazienki Królewskie https://www.facebook.com/Muzeum.Lazienki.Krolewskie?fref=ts
      • Muzeum Łazienki Królewskie w Warszawie, Letnia Rezydencja króla Stanisława Augusta http://www.lazienki-krolewskie.pl/
      • Ośrodek Edukacji Muzealnej Łazienki Królewski https://www.facebook.com/OEM.LAZIENKI?fref=ts
      • Warszawa1939.pl http://www.warszawa1939.pl/
      • Wikipedia.pl 
      • http://pl.wikipedia.org/wiki/Wikipedia:Strona_g%C5%82%C3%B3wna
      • http://pl.wikipedia.org/wiki/Aleja_Jana_Christiana_Szucha_w_Warszawie
      • http://pl.wikipedia.org/wiki/Polska_Si%C5%82a_Zbrojna
      • http://pl.wikipedia.org/wiki/Szko%C5%82a_Podchor%C4%85%C5%BCych_Polskiej_Si%C5%82y_Zbrojnej
      • http://pl.wikipedia.org/wiki/Szko%C5%82a_Podchor%C4%85%C5%BCych_Piechoty
      • Wszystko o Warszawie http://warszawa.wikia.com/wiki/Ulice
      • Ze Szmulowizny i Bródna
      • http://zeszmulowiznyibrodna.blox.pl/2012/04/Brodno.html

      -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

      Ze Szmulowizny i Bródna

      ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 

       

      W trakcie opracowania ... 

       

      -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

      Profil facebook'owy blogu:

      • https://www.facebook.com/ZeSzmulowiznyIBrodna

      Kontakt z autorem blogu:

      Zapraszam również na blogi:

      Uwaga: Kopiowanie zdjęć, tekstów i innych materiałów dostępnych na blogu, tylko za zgodą piszącego blog, W sytuacji gdy materiały z blogu będą po ich przetworzeniu użyte do innych opracowań, autor blogu uważa że adres blogu powinien być wpisany w bibliografii opracowania.

      Szczegóły wpisu

      Komentarze:
      (0)
      Tagi:
      brak
      Autor(ka):
      stefelek
      Czas publikacji:
      czwartek, 24 października 2013 09:22
  • niedziela, 20 października 2013
  • niedziela, 13 października 2013
    • Sarmaci w legendach herbowych szlachty polskiej, cz. 6.

      

      Herb Łodzia.

      Ze strony: http://pl.wikipedia.org/wiki/%C5%81odzia_(herb_szlachecki)

      Legenda herbowa. 

      "Okolski dawniejszą jego procedencyą, wywodzi, gdy powiada, że jeszcze Greckim i Rzymskim monarchom był kiedyś w zwyczaju, zkąd w monecie Jani Augusti Adriani łodź widziano; i w Atenach na uroczyste święta, w które pamiątkę Teseusza obchodzono, rozdawać go zasłużonym, w zwyczaj poszło. Nadto wielu innych, że się nim szczyciło świadczy Valerius l. 45. Ztamtąd na dwór Cesarzów Rzymskich przeszedł, od nich do Czech, z Czech do Polski w roku Pańskim 969, ale niżej tenże Okolski przeciwko sobie mówi, kiedy powiada, że Łodzicowie nie są przychodniowie, ale właśnie Sarmaci, że kwitnęli jeszcze przed wiarą Chrześcijańską w Polszcze rozkrzewioną, i kiedy za Mieczysława pierwszego z monarchów Polskich Chrześcijanina, Bazyliki, Gnieźnieńską i Krakowską stawiano, między inszemi herbami w murach kościelnych, z kamienia wyciosanemi, i w ścianę wprawionemi, znajdowała się Łódź, mianowicie, kiedy Kazimierz Król w roku 1052. Wroclawską katedralną Bazylikę zakładał i fundował, na liście tej fundacyi, kładzie, między przytomnemi Łodzię: a ztąd wnosi, że w ten czas już sławnemi byli patryotami w Polszcze. Toż samo potwierdzają, MS. Ks. Rutki, Navis Aurea, Marianus Costenus, że jeszcze za Pogańskich monarchów dom Łodziów dobrze zasłużony, w tej ojczyznie kwitnął: i że przy erekcyi kościołów Gnieznieńskiego, Krakowskiego i Trzemeszyńskiego, jak insze herby Topory, Jastrzębce, tak i Łodzia znaczna była, na znak, że już tam tego wieku, z tych familji ludzie znaczni byli: i wojewoda Poznański Łodzia, który się znajduje w przywileju inter praesentes, pewnie musiał być nie z dopiero osiadłego domu. Że też ten był zwyczaj, herby wielkich ludzi, w ściany kościelne wprawiać, oczywisty dokument tego, Kościół Ś. Trójcy w Krakowie* starożytny, i od początku znać wiary, a potem OO. Dominikanom od Iwona Odrowąża biskupa krakowskiego dany. Także kaplica Elżbiety, zda się Kazimierza III, żony, w Krakowie na zamku, gdzie na ścianie jednej ab extra, są murowane herby polskie". 

      Herbarza Polskiego Kaspra Niesieckiego, T. 6

      

      Herb Jankowski - jedna z odmian herbu Łodzia, odnaleziona przeze mnie w połowie października 2013r. w kościele OO. Dominikanów w Krakowie wśród najstarszych zachowanych tablic i epitafiów nagrobnych. 

      Tablica nagrobna z herbem i epitafium, z 1615r. jest dostepna na: https://www.facebook.com/photo.php?fbid=455550944560760&set=a.455550037894184.1073741873.227345097381347&type=1&theater

       

      Herb Jankowski, odmiana h. Łodzia. 

      Ze strony: http://www.wladcy.myslenice.net.pl

      Legenda herbowa, c.d. 

      "Początek herbu tego Navis Aurea wywodzi od owej kawaleryi Greckiej, która z Jazonem do Kolchów po złotę runo żaglowała, ponieważ Słowacy albo Sarmatowie sąsiadami Grekom wieków onych byli, jako przyznają geografowie, owszem Słowiański język od Grackiego chce być Orichovius, MS. Ks. Rutki, zkąd okazyą jego zakłada, że Słowacy za Galliena Cesarza do Hiszpanii zapłynęli, przywodzi na to Oros. lib. 7. fol. 122. ale tam nic o Łodziach tylko to jest, Germani ulterriores, abrasa potiumtur Hispania. Raczejby mówić, że w owe Sarmackich narodów nawigacye, i exkursye nawami w Państwa Grecko-Rzymskie herb nabyty. O czem Zozimus lib. 1 histor. ad finem Probo apud Romanus imperante, cum Franci ei accessissent, eb at eo sedes obtinuissent, pars eorum quaedam defectionem molita, magnamque copiam navium nacta, totain Graeciam conturbavit, in Siciliam quoque delata, et urbem Syracusanam adorta, magnam in ea caedem edidit. ...

      Może się toż samo potwierdzić z Helmolda i Luitpranda, z których pierwszy lib. 1. Chronol. Sław. cap. 8. powiada że Duńczykowie Słowaków na pomoc wezwaszy, wprzód Nordalbingów, potem Saxonów, Transalpinów, pustoszyli, i znowu Słowacy z Duńczykami, morzem najeżdżali nieprzyjacielskie kraje. Ztąd wnosi Parisius in MS. że tej wojennej flotty, najprzedniejszym rycerzom, dana była za herb Łódź, jakoż znać to i po krwawym polu tego klejnotu, że przodkowie tego domu i własną i nieprzyjacielską krwią wspieniali morza i rzeki"

      Herbarza Polskiego Kaspra Niesieckiego, T. 6

      W opracowaniach genealogicznych.

      1. Wyszota świadkuje w r. 1230 na dokumencie fundacyjnym komesa Bronisza dla Paradyża* i na równocześnie dokonanym jego zapisie* nadto w r. 1241 na nadaniu komesa Janusza, syna Sezemy, dla tegoż klasztoru. Syn jego Jan Wyszkowicz, kantor poznański w r. 1253* scholastyk poznański w r. 1254/6* obrany biskupem poznańskim koło r. 1277* występuje w tej godności na kilku dokumentach z lat 1280-1284, zwykle w otoczeniu Przemysła II*. Długosz pisze że biskupem był lat jedenaście, a jako datę śmierci podaje r. 1286. 

      Z opracowania Oskara Haleckiego, Ród Łodziów w wiekach średnich, Lwów 1911, 1912, 1913.

      Herby Szlachty Polskiej wspomniane w legendzie herbowej h. Łodzia, ułożone w kolejności alfabetycznej zaczynając od strony lewej.

      • Jastrzębiec, Łodzia, Topór.  

      JastrzębiecTopór

       

      Opis. 

      • 1253*,
      • 1254/6*,
      • 1277*
      • Kościół Ś. Trójcy w Krakowie*zabytkowy kościół położony na Starym Mieście w Krakowie, połączony z konwentem dominikanów. Dominikanie, ze św. Jackiem przybyli do Krakowa z Bolonii w 1222r. Sprowadził ich krakowski biskup Iwo Odrowąż, który oddał dominikanom częściowo drewniany, częściowo murowany kościół parafialny Św. Trójcy, przenosząc parafię do nowego kościoła Mariackiego. Nowy, gotycki kościół oraz klasztor dominikanie zaczęli wznosić po najeździe Tatarów w 1241r. Pierwotnie była to trójnawowa hala, którą następnie, na przełomie XIV i XV w. przebudowano na kościół bazylikowy. Do połowy XIX w. jednym z charakterystycznych elementów wyglądu zewnętrznego świątyni była murowana wieża-dzwonnica, stojąca wolno przed fasadą kościoła u wylotu ul. Stolarskiej. Po pożarze miasta w 1850 r. z kościelnej dzwonnicy pozostały jedynie przepalone mury, które zostały rozebrane podczas prac przy odbudowie kościoła. W 1876 r. w miejsce wieży dostawiono do fasady świątyni neogotycką kruchtę. Osłaniała ona gotycki, XIV-wieczny portal głównego wejścia, który został odnowiony w 1893 r. Wymieniono wówczas m.in. szereg zniszczonych fragmentów kamiennych.
      • Paradyż*
      • Przemysł II*
      • Zapis*

      Bibliografia.

      • Ród Łodziów w wiekach średnich, Oskar Halecki, Miesięcznik Heraldyczny, Lwów 1911-1913. 
      • Genealogia rodu Łodziów przedstawiona na pdst. najstarszych znanych dokumentów http://www.historycy.org/index.php?s=aadda1f4941fc3e0feb521ca7e4353c2&act=Attach&type=post&id=15197
      • Herbarz Polski Kaspra Niesieckiego, T. 6, Lipsk 1841 http://ebuw.uw.edu.pl/dlibra/docmetadata?id=163&from=publication
      • Konwent Świętej Trójcy http://dominikanie.pl/
      • Kraków.Dominikanie.pl http://www.krakow.dominikanie.pl/
      • Poczet Władców Świata http://www.wladcy.myslenice.net.pl/
      • Wikipedia.pl http://pl.wikipedia.org/wiki/Wikipedia:Strona_g%C5%82%C3%B3wna

      -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

      Ze Szmulowizny i Bródna

      ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 

       

      W trakcie opracowania ... 

       

      -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

      Profil facebook'owy blogu:

      • https://www.facebook.com/ZeSzmulowiznyIBrodna

      Kontakt z autorem blogu:

      Zapraszam również na blogi:

      Uwaga: Kopiowanie zdjęć, tekstów i innych materiałów dostępnych na blogu, tylko za zgodą piszącego blog, W sytuacji gdy materiały z blogu będą po ich przetworzeniu użyte do innych opracowań, autor blogu uważa że adres blogu powinien być wpisany w bibliografii opracowania.

      Szczegóły wpisu

      Komentarze:
      (0)
      Tagi:
      brak
      Autor(ka):
      stefelek
      Czas publikacji:
      niedziela, 13 października 2013 20:33
    • Sarmaci w legendach herbowych szlachty polskiej, cz. 5.

      Doliwa

      Herb Doliwa.

      Ze strony: http://pl.wikipedia.org/wiki/Doliwa_(herb_szlachecki)

      Legenda herbowa. 

      "Parisius in. MS początek herbu Doliwy ztąd zamierza. Gallien. Trebel. pokoje swoje zwykł pstrzyć różami, Veris tempore cubicula de rosis fecit, mówi o nim historyk: Pipara żona jego z Sarmacyi, rodakowi swemu uprosiwszy wolność u Galliena wolność, za to że mu kształną manierą, z róż pokój przystroił, jeszcze i tę łaskę u męża uprosiła, że odchodzącemu do ojczyzny swej Sarmacie, w herbie nadał różą, który potem Porajem nazwano. Że zaś Sarmatowie Wandali, Gallią i Włoską ziemię wexsowali wkrótce, domyśla się Parisius, że jeden z nich Doliwa rzeczony, pokój od Galliena rzeczony zapalił, zkąd za herb, trzy mu róże nadano. Ten jednak domysł, nie tylko, że autora, żadnego nie ma po sobie, ale i podobieństwa".  

      Herbarza Polskiego Kaspra Niesieckiego, T. 3.  

      Jest to jak na razie pierwsza legenda heraldyczna z którą Kasper Niesiecki, nie w pełni się zgadza. W Herbarzu Polskim przytacza legendę wg. Parisiusa w całości, sarmacki wojownik będący w niewoli wykazuje zdolności artystyczne, na to Niesiecki daje zgodę. W drugiej części legendy wg. Parisiusa, obdarzony wolnością Sarmata zachowuje się niegodnie - zdradza tego który obdarzył go wolnością, czemu Niesiecki wiary nie daje. Sarmata jest przecież sprawdzonym wzorem rycerskiego postępowania, mądrości, rozsądku i uczciwości - z czym całkowicie się zgadzam. 

       

      Bibliografia. 

      • Herbarz Polski, Od średniowiecza do XX wieku, Tadeusz Gajl, Gdańsk 2007. 
      • Herbarz Polski Kaspra Niesieckiego, T. 3, Lipsk 1839 http://zbc.uz.zgora.pl/dlibra/docmetadata?id=10711&from=publication
      • Wikipedia.pl http://pl.wikipedia.org/wiki/Wikipedia:Strona_g%C5%82%C3%B3wna

      -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

      Ze Szmulowizny i Bródna

      ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 

       

      Ciąg dalszy nastąpi ...  

       

      -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

      Profil facebook'owy blogu:

      • https://www.facebook.com/ZeSzmulowiznyIBrodna

      Kontakt z autorem blogu:

      Zapraszam również na blogi:

      Uwaga: Kopiowanie zdjęć, tekstów i innych materiałów dostępnych na blogu, tylko za zgodą piszącego blog, W sytuacji gdy materiały z blogu będą po ich przetworzeniu użyte do innych opracowań, autor blogu uważa że adres blogu powinien być wpisany w bibliografii opracowania, pracy, itd. z konieczną informacją o takim fakcie dla autora blogu.

      Szczegóły wpisu

      Komentarze:
      (0)
      Tagi:
      brak
      Autor(ka):
      stefelek
      Czas publikacji:
      niedziela, 13 października 2013 15:55
    • Sarmaci w legendach herbowych szlachty polskiej, cz. 4.

      HerbPOL COA Walbach.svg

      Herby; Kietlicz i Walbach - polski herb szlachecki nobilitowany w 1556r.

      Ze strony: http://pl.wikipedia.org/wiki/Wikipedia:Strona_g%C5%82%C3%B3wna

      "Podobny wątek zawarty jest w lakonicznie zapisanej u Niesieckiego legendzie herbu Wolbach (Wolbock), wyobrażającym kozicę na skałach i rzekę. Brak tu motywu pomocy księżyca, ale mowa jest o wyprowadzeniu własnych żołnierzy, opuszczonych między górami i rzeką. Powołując się na Parisiusa, pisze Niesiecki o fortelu zastosowanym przez przodka Kietliczów Sarmatę służącego Spartakusowi. Kietlicz poradził oblężonemu na szczycie Wezuwiusza wodzowi zbuntowanych niewolników, aby z rosnącej tu winorośli sporządzić drabiny. Posłuchano jego rady i po opuszczeniu się na drabinach, po niedostępnej i dlatego przez Rzymian ścianie skalnej, zaatakowano wroga od tyłu i rozgromiono go". 

      Z opracowania Herby, Legendy, Dawne Mity, Marka Derwicha i Marka Cetwińskiego str. 144.  

      Niestety nie dotarłem jak na razie do oryginału tej legendy herbowej. Tym razem jest to opowieść o zbuntowanych niewolnikach i sprytnym fortelu zastosowanym przez ich przywódcę legendarnego Spartakusa. Fortel został popdowiedziany Spartakusowi przez protoplastę rodu Kietliczów o tym samym imieniu.

      Kasper Niesiecki (zm. w 1744r.) nie był w stanie przewidzieć że Rzeczpospolita przestanie istnieć w niewiele ponad 50 lat po jego śmierci, a bunty niewolników będą trwały do momentu odzyskania przez nich Niepodległości przez ponad 120 lat. 

       

      Bibliografia.

      • Herby, Legendy, Dawne Mity, Marek Derwich, Marek Cetwiński, Warszawa 1987. 
      • Wikipedia.pl http://pl.wikipedia.org/wiki/Wikipedia:Strona_g%C5%82%C3%B3wna

      -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

      Ze Szmulowizny i Bródna

      ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 

       

      W trakcie opracowania ... 

       

      -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

      Profil facebook'owy blogu:

      • https://www.facebook.com/ZeSzmulowiznyIBrodna

      Kontakt z autorem blogu:

      Zapraszam również na blogi:

      Uwaga: Kopiowanie zdjęć, tekstów i innych materiałów dostępnych na blogu, tylko za zgodą piszącego blog, W sytuacji gdy materiały z blogu będą po ich przetworzeniu użyte do innych opracowań, autor blogu uważa że adres blogu powinien być wpisany w bibliografii opracowania.

      Szczegóły wpisu

      Komentarze:
      (0)
      Tagi:
      brak
      Autor(ka):
      stefelek
      Czas publikacji:
      niedziela, 13 października 2013 13:49
    • Sarmaci w legendach herbowych szlachty polskiej, cz. 3.

      Abdank

      Herb Abdank. 

      Ze strony: http://pl.wikipedia.org/wiki/Abdank_(herb_szlachecki) 

      "Księdza Parisiusza Soc. Jesu in. Ms. o początku tego klejnotu taki domysł. Rzymianie na pograniczu Sarmatów Niemieckich, rozkładać byli zwykli wojska swoje, to na zimową leżą, to dla straży i ubezpieczenia Państwa swego: czego po różnych Historykach Rzymskich snadno dociec; takimże warunkiem, że granic swoich strzegli Sarmatowie przeciwko Rzymianom, zda się rzecz i słuszna i pewna. Więc każda Prowincya, albo Województwo, swoje chorągwie powiatowe, wysyłać było powinno, aby ludnemi szylwachami, raz w koło Rhen*, drugi raz Albin rzeki opasali; i z tejei okazyi od Albim Alemanni przezwiska nabyli. A ponieważ i od naszej Wisły albo Wandalu, w tamte kraje, furwarchty zciągano, Skubów Pułkownik z tym ordynansem wyprawiony, literą słowiańską W. od której się Wisła zaczyna Chorągiew Prowincyi swojej naznaczył. Mężnie się tam potem stawił i Rzymiany wyciekające zwycięzko gromił: przetoż w zasługach, tęż literę W. sobie i całemu domowi swemu na zaszczyt otrzymał. Przydaje tenże, że Wrocław miasto na Szląszku*, który tejże litery zażywa, od potomków Skuby jej nabyło. Piękna zaiste osnowa: tylko, że się na żadnym Autorze nie wspiera". 

      Herbarza Polskiego Kaspra Niesieckiego, T. 2.

      Jedyne co mogę zrobić to powtórzyć za Kasprem Niesieckim - jest to bardzo piękny przykład legendy herbowej z wplecionym w nią wątkiem sarmackim. Legenda w sposób bajkowy przypomina i udowadnia polskość piastowskiego Wrocławia (od 1741r. należał do Prus) i Śląska, tym bardziej że pułkownik Skuba to legendarny szewczyk Skuba z legendy o Smoku Wawelskim, która to legenda jest jedną z legend herbowych h. Abdank. 

       

      Opis.

      • Wincenty Kadłubek*, 1150-1223r., biskup krakowski, wywodził się z rycerstwa (z rodu Łabędziów lub Lisów), w latach 1208-1218r., związany z kancelarią księcia Kazimierza Sprawiedliwego, autor Kroniki Polskiej, drugiego tego typu utworu w dziejach polskiej historiografii. Od 1764r. błogosławiony Kościoła rzymskokatolickiego, patron diecezji sandomierskiej.
      • Rhen*, rzeka w Niemczech. 
      • Szląszk*, staropolska nazwa Śląska. 

      Bibliografia.

      • Herbarz Polski, Od średniowiecza do XX wieku, Tadeusz Gajl, Gdańsk 2007.
      • Herbarz Polski Kaspra Niesieckiego, T. 2, Lipsk 1839 http://zbc.uz.zgora.pl/dlibra/docmetadata?id=10306&from=publication
      • Historia Wrocławia http://www.wroclaw.pl/historia-wroclawia
      • Legenda o Smoku Wawelskim http://p35gdynia.republika.pl/los.html
      • Legenda o Smoku Wawelskim wg. Wicentego Kadłubka* http://legendypolskie.com.pl/component/k2/legenda-o-smoku-wawelskim-wg-wincentego-kad%C5%82ubka.html
      • O Smoku Wawelskim, tekst Kornel Makuszyński, rysunki Marian Walentynowicz http://www.youtube.com/watch?v=Rfnz157esFg
      • Śląsk na mapie z drugiej połowy XVI whttps://www.facebook.com/photo.php?fbid=532883423457555&set=a.325549577524275.77394.325323244213575&type=1&theater
      • Wikipedia.pl 
      • http://pl.wikipedia.org/wiki/Wikipedia:Strona_g%C5%82%C3%B3wna
      • http://pl.wikipedia.org/wiki/Wroc%C5%82aw#Historia

      -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

      Ze Szmulowizny i Bródna

      ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 

       

      W trakcie opracowania ... 

       

      -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

      Profil facebook'owy blogu:

      • https://www.facebook.com/ZeSzmulowiznyIBrodna

      Kontakt z autorem blogu:

      Zapraszam również na blogi:

      Uwaga: Kopiowanie zdjęć, tekstów i innych materiałów dostępnych na blogu, tylko za zgodą piszącego blog, W sytuacji gdy materiały z blogu będą po ich przetworzeniu użyte do innych opracowań, autor blogu uważa że adres blogu powinien być wpisany w bibliografii opracowania, pracy, itd. z konieczną informacją o takim fakcie dla autora blogu.

      Szczegóły wpisu

      Komentarze:
      (0)
      Tagi:
      brak
      Autor(ka):
      stefelek
      Czas publikacji:
      niedziela, 13 października 2013 10:25
  • piątek, 11 października 2013
    • Sarmaci w legendach herbowych szlachty polskiej, cz. 2.

      Godziemba

      Herb Godziemba. 

      Ze strony: http://pl.wikipedia.org/wiki/Godziemba_(herb_szlachecki) 

      Legenda herbowa. 

      • "Flavius Vopiscus in Probo num. 5. powiada że ten sam Cesarz Probus* z Sarmacyi Niemieckiej*, szesnaście tysięcy ludzi młodych zdolnych do boju wybrakował, których dla lepszego w sztukach rycerskich poleru, między ćwiczonych swoich żołnierzy pokartował. Tenże Vopiscus num. 7. o Probusie pisze; że widowisko i uciechę Rzymianom, kazał Kawaleryi swojej z korzeniem, miąższe i roślejsze drzewa wyrywać, które by do miasta zwiezione, na wielkim i obszernym placu, do potężnych balek prosto powiązane być mogły, balki potem ziemią i korzenie tak przysypane, że cały ów plac, prawdziwego lasu, i rozkwitłego, kształt Rzymowi reprezentował. Wpuszczono do niego dalej tysiąc strusiów, tysiąc jeleni, tysiąc sarn i innego zwierza tyleż: Wpuszczono potem pospólstwo i prosty gmin, i pozwolono, żeby sobie z tych zwierzyn łapał, i brał, co kto chciał. Rozumie tedy Parisius że koło tego misternego lasu pracującym niektórym Sarmatom, od Probusa Cesarza w rekompensę, nadana była sosna w herbie, z którym do ojczyzny swej powróciwszy, familią swoję w tych krajach rozplenili". 

       

      Opis.

      • Cesarz Probus*, będąc jeszcze chłopcem pełnił funkcję trybuna, w czasie wojny z Sarmatami został dowódcą III legionu, był (wspólnie z cesarzem Tacytem) konsulem w roku 275r. lub 276r. Po zamordowaniu w 276r.  cesarza Floriana został ogłoszony przez armię nowym cesarzem. Zamordowany w 282r. 
      • Sarmacya Niemiecka*, wydaje się że powodem dodania do tej legendy herbowej elementu Sarmacji Niemieckiej, jest przypuszczalny czas w którym została napisana. Kasper Niesiecki, 1682-1744r. pisał swoje herbarze zapewne już jako dojrzały człowiek i heraldyk - a to pokrywa się z czasem gdy Polską władali królowie elekcyjni, pochodzący z Saksonii z którą Polska w tym czasie była połączona unią personalną: August II Mocny, lata 1697-1704, 1709-1733 i August III Sas, lata 1736-1763. Kasper Niesiecki zm. w 1744r. 

      Bibliografia.

      • Herbarz Polski, Od średniowiecza do XX wieku, Tadeusz Gajl, Gdańsk 2007. 
      • Herby, Legendy, Dawne mity, Marek Derwich, Marek Cetwiński, Warszawa 1987.
      • Poczet Polskich Królów i Książąt, T. I, II, III, Stanisław Rosik, Przemysław Wiszewski, Wrocław 2007. 
      • Herbarz Polski Kaspra Niesieckiego, T. 4, Lipsk 1893 http://ebuw.uw.edu.pl/dlibra/docmetadata?id=161&from=publication
      • Wikipedia.pl http://pl.wikipedia.org/wiki/Wikipedia:Strona_g%C5%82%C3%B3wna

      -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

      Ze Szmulowizny i Bródna

      ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 

       

      W trakcie opracowania ... 

       

      -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

      Profil facebook'owy blogu:

      • https://www.facebook.com/ZeSzmulowiznyIBrodna

      Kontakt z autorem blogu:

      Zapraszam również na blogi:

      Uwaga: Kopiowanie zdjęć, tekstów i innych materiałów dostępnych na blogu, tylko za zgodą piszącego blog, W sytuacji gdy materiały z blogu będą po ich przetworzeniu użyte do innych opracowań, autor blogu uważa że adres blogu powinien być wpisany w bibliografii opracowania, pracy, itd. z konieczną informacją o takim fakcie dla autora blogu.

      Szczegóły wpisu

      Komentarze:
      (0)
      Tagi:
      brak
      Autor(ka):
      stefelek
      Czas publikacji:
      piątek, 11 października 2013 21:36
    • Rok 1809 w Proszowicach.

      Po upadku Insurekcji Kościuszkowskiej 1794r. Kraków i Proszowice znalazły się pod zaborem austriackim. Bohater bitwy pod Racławicami 4 kwietnia 1794r. Bartosz Głowacki już nie żył (zmarł od ran odniesionych w bitwie pod Szczekociniami 6 czerwca 1794r.), a Stanisław Świstacki i Jędrzej Łakomski walczyli w Legionach Polskich we Włoszech gen. Jana Henryka Dąbrowskiego.

      Plik:Rzeczpospolita Rozbiory 4.png

      Ziemie Rzeczpospolitej po I, II i III rozbiorze.

      Z Wikipedii.pl http://pl.wikipedia.org/wiki/Plik:Rzeczpospolita_Rozbiory_4.png

      Fragment zapisu z poboru rekruta do wojska austriackiego w 1796r. jednoznacznie wskazuje na patriotyczne nastawienie ludności miasta i najbliższych okolic.

      6 maj 1796r. 

      • "... szukając rekruta po gajach ...".

      Rekrut jednak musiał być wzięty a jak wyglądały jego dalsze losy, daje przykład Walentego Witulskiego chłopa ze wsi Łyżkowice. 

      • "Zapewne w takich okolicznościach znalazł się Walenty Witulski chłop z Łyszkowic*. Wzięty później we Włoszech do niewoli, wstąpił do Legionów. Walcząc w oddziałach polskich uczestniczył m.in. w kampanii hiszpańskiej i bitwie pod Samosierrą. Wrócił następnie do rodzinnych Łyszkowic, gdzie zmarł w roku 1830 i pochowany został na cmentarzu parafialnym w Koniuszy". 

      Z opracowania: Proszowice, Zarys dziejów do 1939r. 

      Plik:Duchy of Warsaw 1807-1809.PNG

      Księstwo Warszawskie w latach 1807-1809r.

      Z Wikipedii.pl http://pl.wikipedia.org/wiki/Plik:Duchy_of_Warsaw_1807-1809.PNG

      ...

       

      Opis.

      • Łyszkowice*, wieś położona w woj. małopolskim, pow. proszowicki, gmina Koniusza, położona w odl. ok. 10 km. od Proszowic. 

      Bibliografia.

      • Proszowice, Zarys dziejów do 1939r., pod redakcją prof. Feliksa Kiryka, Kraków 2009.  
      • Trylogia Napoleońska, Wacław Gąsiorowski
      • Huragan http://www.biblionetka.pl/book.aspx?id=17830
      • Rok 1809 http://www.biblionetka.pl/book.aspx?id=19309
      • Szwoleżerowie Gwardii http://www.biblionetka.pl/book.aspx?id=19310
      • Wikipedia.pl 
      • http://pl.wikipedia.org/wiki/Wikipedia:Strona_g%C5%82%C3%B3wna
      • http://pl.wikipedia.org/wiki/Bitwa_pod_Raszynem_(1809)
      • http://pl.wikipedia.org/wiki/Wac%C5%82aw_G%C4%85siorowski

      -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

      Ze Szmulowizny i Bródna

      ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 

       

      W trakcie opracowania ... 

       

      -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

      Profil facebook'owy blogu:

      • https://www.facebook.com/ZeSzmulowiznyIBrodna

      Kontakt z autorem blogu:

      Zapraszam również na blogi:

      Uwaga: Kopiowanie zdjęć, tekstów i innych materiałów dostępnych na blogu, tylko za zgodą piszącego blog, W sytuacji gdy materiały z blogu będą po ich przetworzeniu użyte do innych opracowań, autor blogu uważa że adres blogu powinien być wpisany w bibliografii opracowania, pracy, itd. z konieczną informacją o takim fakcie dla autora blogu.

      Szczegóły wpisu

      Komentarze:
      (0)
      Tagi:
      brak
      Autor(ka):
      stefelek
      Czas publikacji:
      piątek, 11 października 2013 07:20
  • czwartek, 10 października 2013
    • Sarmaci w legendach herbowych szlachty polskiej, cz. 1.

      Grzymała

      Herb Grzymała. 

      Ze strony: http://pl.wikipedia.org/wiki/Grzyma%C5%82a_(herb_szlachecki) 

      "W wypadku herbu Kopaszyna nadal pojmowano rysunek godła jako symbol dwu rzek, inną wybrano tylko scenerię. Zamiast swojskiego Dunajca akcję umieszczono nad Dunajem i Wienną* w czasach mitycznego Imperium Sarmatów. Parisius cytowany przez Niesieckiego, podaje jakoby Marek Antoniusz niektóre miejsca w Sarmacji obwarował i załogą obsadził, po czym wyprawił się w inne strony przeciw tyranowi Kasjuszowi. Wykorzystując nieobecność rzymskiego wodza, Sarmaci wygnali okupantów i zdobyli Vindobonę (Wiedeń). Po rozprawieniu się z Kajuszem Marek Antoniusz wrócił i obległ Vindobonę. Legenda Grzymałów, prawi iż wtedy to przodek tego rodu mężnie miasto obronił. Legenda Kopaszynów opowiada natomiast o wypadzie Sarmatów z miasta i pokonaniu Rzymian, między dwoma rzekami. Rzymianie stracili wówczas 5 poległych pułkowników, a wódz Sarmatów otrzymał herb Kopaszyna".

      Z książki: Herby, Legendy, Dawne mity, Marka Derwicha i Marka Cetwińskiego

      Legenda herbowa.  

      "... atoli Parisius in Slavia domyśla się, że jeszcza za M. Antonina filozofa Cesarza* gdy albowiem ten Pan dobywał miasta Windeborza (które dziś Wiermą zowią) w Sarmacji na prezydium tam zostawiony mężny kawaler, Grzymała nazwany, nietylko natarczywości Rzymianów należyty dał odpór, ale też wycieczkami, wiele bardzo z wojska Rzymskiego wytępił i na koniec miasta fortunnie obronił także z melancholji M. Antonius i Cesarz w obozie umarł. W nadgrodę tej przysługi, Grzymała, takim kształtem herb ten wyniósł, od którego i sam herb imienia dostał. Albo też więc mówi w oblężeniu Metuli miasta Gepidów Sarmatów, ten herb nabyty, gdzie Augustus Cesarz ranionym został: atoli Appianus* świadczy, że lubo to miasto dlugo się i potężnie broniło, niemogąc jednak szturmu wytrzymać Rzymianów, samiż go zapalili oblężeni, i wzyscy albo wzajem się pozabijali, albo w ogniu spłonęli, żeby się tylko Rzymianom w niewolą nie dostali, komuż tedy z nich nadany, kiedy wszyscy zginęli ?".  

      Z Herbarza Polskiego Kaspra Niesieckiego, T. 4. 

       

      Opis. 

      • Appianus*, najprawdopodobniej Appian z Aleksandrii, łacAppianus Alexandrinus, gr. Ἀππιανὸς ὁ Ἀλεξανδρεύς, 95-180, grecki historyk, urodzony w egipskiej Aleksandrii, gdzie pełnił wysokie stanowiska urzędnicze, autor dzieła Historia rzymska (Ρωμαικα) w 24 księgach, pisał pod wpływem podziwu dla rzymskiego państwa – jego męstwa, roztropności, wytrwałości, siły, ale także i szczęścia, Historia obejmowała czasy od założenia Rzymu do czasu mu współczesnych (panowanie Trajana) i opisywała je według ludów wchodzących w skład Imperium Rzymskiego.  
      • Cesarz*, Marek Antoniusz, Marcus Antonius, 83 pne.-30 ne., wódz i polityk rzymski w latach 61-30 p.n.e.
      • Windeborz*, Wierma, Wierna, Vindebona, Wiedeń Rakuzki lub Rakuski, współcześnie Wiedeń, stolica Austrii, najprawdopodobniej został dodany jako element tej legendy herbowej, dla przypomnienia szlachcie jej tak nieodległej chwalebnej, rycerskiej przeszłości - oswobodzenia Wiednia od nawały tureckiej pod dowództwem króla Jana III Sobieskiego, czyli Wiktoriii Wiedeńskiej z dn. 12 września 1683r.

      Bibliografia.

      • Herbarz Polski, Od średniowiecza do XX wieku, Tadeusz Gajl, Gdańsk 2007. 
      • Herby, Legendy, Dawne mity, Marek Derwich, Marek Cetwiński, Warszawa 1987.
      • Sarmaci, Tadeusz Sulimirski, Warszawa 1979. 
      • Herbarz Polski Kaspra Niesieckiego, T. 4, Lipsk 1893 http://ebuw.uw.edu.pl/dlibra/docmetadata?id=161&from=publication
      • Wikipedia.pl http://pl.wikipedia.org/wiki/Wikipedia:Strona_g%C5%82%C3%B3wna

      -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

      Ze Szmulowizny i Bródna

      ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 

       

      W trakcie opracowania ... 

       

      -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

      Profil facebook'owy blogu:

      • https://www.facebook.com/ZeSzmulowiznyIBrodna

      Kontakt z autorem blogu:

      Zapraszam również na blogi:

      Uwaga: Kopiowanie zdjęć, tekstów i innych materiałów dostępnych na blogu, tylko za zgodą piszącego blog, W sytuacji gdy materiały z blogu będą po ich przetworzeniu użyte do innych opracowań, autor blogu uważa że adres blogu powinien być wpisany w bibliografii opracowania, pracy, itd. z konieczną informacją o takim fakcie dla autora blogu.

      Szczegóły wpisu

      Komentarze:
      (0)
      Tagi:
      brak
      Autor(ka):
      stefelek
      Czas publikacji:
      czwartek, 10 października 2013 07:47
  • środa, 09 października 2013
    • Ku pokrzepieniu serc - po raz pierwszy ?

      "U źródeł sarmackiej legendy legł patriotyzm i swoiste poczucie honoru polskich uczonych. Kiedy szukano uzasadnienia dla praw i obyczajów, wierzono, że przodkowie byli lepsi i mądrzejsi, a instytucje, które ustanowili, właściwe także dla ich potomków. Każdy naród pysznił się dawnością: mieszkańcy Italii mogli bez zmrużenia oka twierdzić, że są potomkami Rzymian, Francuzi powoływali się na Gallów i Franków. Oficjalny tytuł króla Szwecji mówił, że jest królem Gotów i Wandalów. Węgierska szlachta wywodziła rodowód od Hunów, których starożytność więcej ważyła niż sława okrutnych najeźdźców. Hiszpanie byli potomkami Iberów i Wizygotów, Walijczycy i Bretończycy – Brytów, Anglicy odwoływali się do Sasów, Anglów i Jutów. Szwajcarzy znaleźli przodków w celtyckim ludzie Helwetów, a Holedrzy – Batawów. Polacy nie chcieli być gorsi, nie mogli przyznać, że są narodem w Europie młodym, wyszukali więc sobie starożytnych przodków. Nie było to łatwe, gdyż wszystkie ważniejsze starożytne ludy były już „inkorporowane” do tradycji innych narodów". 

      Ze strony: http://www.wilanow-palac.art.pl/sarmaci_pytanie_o_rodowod.html


      Zakładam że u żródeł legend i pierwszych heraldycznych opracowań o sarmackim pochodzeniu polskiej szlachty był przede wszystkim patriotyzm. Zastanawiająca jest dla mnie wielość szlacheckich legend herbowych w których występują Sarmaci i ich czasy, jak również czas w którym sarmackie pochodzenie szlachty polskiej było nagłaśniane i popularyzowane. Ślady po takich legendach można odnaleźć w kilkanastu polskich szlacheckich legendach herbowych. 

      Sarmackie legendy herbowe szlachty polskiej.

      Chronologia wydarzeń z historii Polski od końca XVIw. do drugiej połowy XVIIIw. 

      • 1578r. W Krakowie ukazuje się książka Alessandro Guagnini Sarmatiae Europeae descriptio. która popularyzuje w Polsce kulturę Sarmatów. 
      • 1596r. ur. się Paweł Franciszek ParisiusPetrus Franciscus Parisius, ks. katolicki, heraldyk. 
      • 1611r. Opracowanie Alessandro Guagniniego Sarmatiae Europeae descriptio jest po raz pierwszy przetłumaczone na język polski, tłumaczenie Paszkowskiego.
      • 1615r. Paweł Franciszek Parisius, Petrus Franciscus Parisius, wstępuje do Zakonu Jezuitów.

      Rzeczpospolita Obojga Narodów, 1569r. 

      Ze strony: http://pl.wikipedia.org/wiki/Historia_Polski_(1572%E2%80%931697)

      • 1620-1621r. Wojna z Turcją. Hetman Żółkiewski, wyprzedzając atak turecki, wkroczył do Mołdawii. Siły Rzeczypospolitej zostały pokonane – Żółkiewski zginął. W 1621 roku w obozie pod Chocimiem siły hetmana Jana Karola Chodkiewicza stawiły opór siłom tureckim. Również tam podpisano rozejm, na mocy którego Rzeczpospolita musiała zrezygnować ze swoich wpływów w hospodarstwach naddunajskich i zobowiązywać się do powstrzymywania najazdów Kozaków na ziemie tureckie, natomiast Turcy musieli zobowiązać się do powstrzymania łupieżczych najazdów Tatarów.
      • 1648-1667r. Wojna z Kozakami - Powstanie Chmielnickiego. 
      • 1654-1667r. Wojną z Rosją. W 1667r. ostatecznie zawarto pokój, na którego mocy Polska traciła na rzecz Rosji ziemię smoleńską, siewierską i czernihowską, a także lewobrzeżną Ukrainę oraz Kijów. Postanowienia rozejmu andruszowskiego potwierdził podpisany w 1686 roku pokój Grzymułtowskiego.
      • 1655-1660r. Potop Szwedzki. Szwedzi opanowali niemal cały kraj oprócz pojedynczych twierdz takich jak: Jasna Góra, Gdańsk, Zamość.
      • 1656r. Układ z Radnot. Karol X Gustaw zawarł układ z Jerzym Rakoczym, Wilhelmem Hohenzollernem, Bogusławem Radziwiłłem i Bohdanem Chmielnickim. Na jego mocy Szwecja zatrzymywała Pomorze Gdańskie, Brandenburgia zabierała część Wielkopolski i Warmię, Siedmiogród południową część Korony z Warszawą. Chmielnicki – Ukrainę, a Bogusław Radziwiłł województwo nowogródzkie.
      • 1657r. Zostają zawarte Traktaty welawsko-bydgoskie. Przyznawały one Brandenburgii suwerenną władzę w Prusach Książęcych, zwierzchność lenną nad ziemią lęborsko-bytowską oraz prawo do przemarszu wojsk przez tereny Pomorza Gdańskiego, król Jan Kazimierz zrzekł się pretensji do tronu szwedzkiego.
      • 1667r. Umiera Paweł Franciszek Parisius, Petrus Franciscus Parisius, ks. katolicki heraldyk, przełożony zakonów jezuickich. 
      • 1672r. Wojna Polski z Turcją, na skutek której Rzeczpospolita traci Kamieniec Podolski i Podole, zwierzchnictwo Turcji uznaje kozacki hetman Piotr Doroszenko, podporządkowując jej część Ukrainy Prawobrzeżnej. 
      • 1682r. ur. się Kasper Niesiecki, genealog, heraldyk, jezuita, autor większości zamieszcznych tu sarmackich legend herbowych szlachty polskiej. 
      • 1683r. Wojna z Turcją i Wiktoria Wiedeńska z dn. 12 września 1683r.  
      • 1696r. Umiera król Jan III Sobieski, rozpoczyna się najdłuższy w historii Polski okres bezkrólewia 1696-1697r. 
      • 1700-1721r. W latach 1700–1721r. toczyła się wojna, w której po jednej stronie uczestniczyła Szwecja i Imperium Osmańskie po drugiej natomiast Rosja, Dania-Norwegia i Saksonia (później dołączyły do nich: od 1704r. Polska oraz od 1718r. Królestwo Prus i Hanower). Większość walk tzw. „Wielkiej Wojny Północnej” toczyła się na terytorium – a także kosztem – Polski. Powodem wybuchu konfliktu była walka o hegemonię w Europie wschodniej pomiędzy Rosją a Szwecją. Szwecja pozostała do 1728r. w stanie wojny z Saksonią natomiast do 1732r. z Polską.

      

      Rzeczpospolita w 1701r. 

      Ze strony: http://pl.wikipedia.org/wiki/Historia_Polski_(1697%E2%80%931795)

      • 1717r. Sejm niemy, Sejm ten został nazwany „niemym” z powodu niedopuszczenia posłów do głosu, w obawie przed zerwaniem obrad, miał charakter sejmu pacyfikacyjnego kończącego czas walki króla ze szlachtą. W związku z jego postanowieniami (m.in. zmniejszeniu władzy hetmanów, ograniczeniu władzy senatu, rozwiązaniu formacji rajtarów i zabronieniu Augustowi II Mocnemu opuszczania terytorium kraju na dłuższy czas) rozpoczął się okres zależności Polski od Imperium Rosyjskiego. 
      • 1719r. Próba wyzwolenia się Rzeczpospolitej spod obcej kurateli. 5 stycznia 1719r. podpisano w Wiedniu sojusz cesarza Karola VI, Jerzego I i Augusta II Mocnego wymierzony przeciw Rosji, pozostawiając ten układ w zawieszeniu (in suspenso manere) aż do formalnego potwierdzenia przez Sejm Rzeczypospolitej. Wobec zerwana kolejnych Sejmów (30 grudnia 1719 – 22 lutego 1720) i (30 września – 11 listopada 1720) sprawa została zaprzepaszczona.
      • 1744r. Umiera Kasper Niesiecki. 
      • 1772r. 5 sierpnia 1772r. w Petersburgu zostały podpisane traktaty rozbiorowe, które historia nazwała I rozbiorem Polski, zostaly one zatwierdzone 30 września 1773r. w Warszawie przez Sejm Rozbiorowy.

      W 1979r w Państwowym Instytucie Wydawniczym, ukazało się opracowanie Tadeusza Sulimierskiego Sarmaci, którego fragmenty tu pozwolę sobie przytoczyć. 

      • "Władza Antów nad południową Polską trwała około stu lat. Kres jej przypuszczalnie przyniósł podbój huński w piątym wieku ne. który jednak nie spowodował unicestwienia Antów. Potomkowie ich utrzymali, jak się zdaje, nadal wysoką pozycję społeczną, połączywszy się z przybyszami ze wschodu, swymi pobratymcami Chorwatami, którzy objęli rządy nad całym krajem ... Na temat pochodzenia herbów polskich istnieje wiele sprzecznych poglądów, z których żaden nie jest przekonujący ... Wydaje się że nie można mieć żadnych wątpliwości co do ich pochodzenia od sarmackich tamg w znacznej, jeżeli nie przeważającej części herbów polskich. Ulegały one stałym przemianom, zanim ich kształt został ustalony. Ilustrują to dobrze przedstawione rysunki herbów "Nowina", "Ogończyk" czy "Szeliga", lecz nawet w ostatecznie ustalonej formie, przez różne stylizowane półksiężyce, podkowy, strzały i tym podobne, zdradzają one swój pierwotny schemat, z którego się rozwinęły, a który wyraźnie nawiązuje do sarmackich tamg. Poparciem sarmacko-irańskiego żródła znacznej części herbów polskich, a tym samym rodów, które nimi się pieczętowały jest również alańskie pochodzenie szeregu polskich zawołań herbowych jak Roch, Chamiec, Mora, Doliwa a przede wszystkim Jaksa na co zwraca uwagę Eugeniusz Kucharski* ... Należy jeszcze podkreślić, że według Franciszka Piekosińskiego* polskie średniowieczne "imiona rycerskie są zazwyczaj złożone z dwóch żródłosłowów imionotwórczych, z których drugim członem bywają źródłosłowy: bąd, bóg, chwał, ciech, don, dar, gniew, gost, kraj, mił, mir, mysł, pełk, rad, sąd, sław, i wój". Imiona złożone z dwóch źródłosłowów, jak podkreśla Tadeusz Milewski*, są cechą przejętą z języka irańskiego o czym była mowa poprzednio". 

      Z opracowania: Sarmaci Tadeusza Sulimirskiego, str. 201-3.  

      Znając wszystkie podane przeze mnie informacje w tym treść legend herbowych szlachty polskiej z wątkami sarmackimi (w opracowaniu, j.w.), w jaki sposób należałoby nazwać pracę polskich genealogów z XVII i XVIII w. ? Był to czas w którym Rzeczpospolita powoli chyliła sie ku nieuchronnemu upadkowi. Paweł Franciszek Parisius i Kasper Niesiecki obydwaj jezuici, mieli jak na ówczesne czasy wysokie wykształcenie. Dodatkowym faktem o którym nie należy zapominać, jest to że przełom XVII i XVIII w. to czas w którym w Polsce ostatecznie zwycięża kontrreformacja - czyli jest to czas w którym nie ma miejsca na zbytnie fantazjowanie, które zapewne w tym czasie mogło być również niebezpieczne. 

      Co mogło kierować dwoma jezuitami Pawłem Franciszkiem Parisiusem i Kasprem Niesieckim: patriotyzm i chęć poznania genealogicznych korzeni polskich rodów szlacheckich, czy też: "Patriotyzm i swoiste poczucie honoru polskich uczonych", jak również to że: "Polacy nie chcieli być gorsi, nie mogli przyznać, że są narodem w Europie młodym, wyszukali więc sobie starożytnych przodków. Nie było to łatwe, gdyż wszystkie ważniejsze starożytne ludy były już „inkorporowane” do tradycji innych narodów". 

      A może była to pierwsza próba (nigdy dotychczas nienazwana w ten sposób), użycia tego samego leku który z pozytywnym skutkiem zastosował pod koniec XIXw. Henryk Sienkiewicz w swojej Trylogii - leku który zawarty jest w niewidocznym podtytule Trylogii: "Ku pokrzepieniu serc" ?

      -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

      "Powodem napisania Trylogii było przekonanie pisarza o znaczeniu tradycji dla ugruntowania świadomości narodowej. Cykl ten powstał, kiedy Polska znajdowała się pod zaborami, a zaborcy coraz bardziej nasilali procesy wynaradawiania. Autor pragnął przywrócić godność narodowi i pisać, jak sam się wyraził „ku pokrzepieniu serc”, o czasach, kiedy patriotyzm Polaków uratował zagrożoną ojczyznę".

      Z Wikipedii.pl http://pl.wikipedia.org/wiki/Trylogia_Sienkiewicza

      -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

      Herby Szlachty Polskiej wspomniane w powyższym rozdziale, ułożone w kolejności alfabetycznej zaczynając od strony lewej.

      • Abdank, Doliwa, Godziemba, Grzymała, Junosza, Kietlicz, Kopaszyna, Łodzia, Nowina*, Ogończyk*, Nałęcz, Szeliga*, Świnka, Tarnawa, herby z oznaczeniem w formie gwiazdki* występują w opracowaniu Sarmaci p. Tadeusza Sulimirskiego. 

      AbdankDoliwaGodziembaGrzymała

      HerbHerbHerb

      szablon herbuNałęczSzeliga

      POL COA Świnka.svgTarnawa 

      Opis.

      • Kucharski Eugeniusz*, autor prac zamieszczanych w "Roczniku Orientalistycznym" Kraków.  
      • Milewski Tomasz*, autor prac zamieszczanych w periodyku "Prace Onomastyczne" Wydawnictwo PAN.
      • Piekosiński Franciszek*, Franciszek Ksawery Walerian Leonard Adolf Piekosiński, pierwotnie Piekusiński, 1844-1906, historyk, heraldyk i prawnik, profesor UJ, członek Akademii Umiejętności.  

      Bibliografia.

      • Chorografia Rzeczypospolitej szlacheckiej w Encyklopedii Diderota i d'Alemberta, Maciej Forycki, Poznań 2010. 
      • Herby, Legendy, Dawne mity, Marek Derwich, Marek Cetwiński, Warszawa 1987.
      • Sarmaci, Tadeusz Sulimirski, Warszawa 1979. 
      • Trylogia, Ogniem i Mieczem, Potop, Pan Wołodyjowski, Henryk Sienkiewicz, Warszawa 1884-1888. 
      • Wikingowie Pacyfiku, Peter H. Buck, Warszawa 1983.
      • 240 Rocznica Śmierci Króla Jana III Sobieskiego http://www.repozytorium.fn.org.pl/?q=pl/node/4211
      • Epopeja Sarmacka https://www.facebook.com/EpopejaSarmacka
      • Herbarz Polski Kacpra Niesieckiego, T. 5, Lipsk 1840 http://ebuw.uw.edu.pl/publication/168
      • Kwartalnik Sarmacki https://www.facebook.com/kwartalniksarmacki
      • Rebelya.pl 
      • http://rebelya.pl/post/4744/przeproscie-sarmatow-oswieceniowe-nieuki
      • http://rebelya.pl/post/4763/sarmata-triumfuje-zza-grobu-a-co-ze-sowianami-i
      • Sarmaci, Pytanie o rodowód http://www.wilanow-palac.art.pl/sarmaci_pytanie_o_rodowod.html
      • Sarmatyzm, Literatura, Malarstwo i Zwyczaje 
      • http://www.sarmatyzm.pl/
      • http://www.sarmatyzm.pl/sarmaci/
      • http://www.sarmatyzm.pl/category/sarmaci-2/
      • Trylogia, Ogniem i mieczem, Potop, Pan Wołodyjowski, wersja filmowa.
      • Ogniem i mieczem, 1999, ścieżka dźwiękowa http://www.youtube.com/watch?v=5NBdxllyDJc
      • Potop, cz. 1, 1974 http://www.youtube.com/watch?v=avr1EGgchNY
      • Potop, cz. 2, 1974 http://www.youtube.com/watch?v=K8IreVSXEwY
      • Pan Wołodyjowski, 1968 http://www.youtube.com/watch?v=L33kEfv2fzs
      • Wielka Encyklopedia Francuska, Encyclopédie ou Dictionnaire raisonné des sciences, des arts et des métiers, Encyklopedia albo Słownik rozumowany nauk, sztuk i rzemiosł, D. Diderot, J.l'Alembert, 1751-1780 http://portalwiedzy.onet.pl/52102,,,,wielka_encyklopedia_francuska,haslo.html
      • Wikipedia.pl 
      • http://pl.wikipedia.org/wiki/Wikipedia:Strona_g%C5%82%C3%B3wna
      • http://pl.wikipedia.org/wiki/Historia_Polski_(1572%E2%80%931697)
      • http://pl.wikipedia.org/wiki/Kasper_Niesiecki
      • http://pl.wikipedia.org/wiki/Pawe%C5%82_Franciszek_Parisius
      • http://pl.wikipedia.org/wiki/Trylogia_Sienkiewicza
      • Ze Szmulowizny i Bródna 
      • http://zeszmulowiznyibrodna.blox.pl/2013/10/Sarmaci-a-Sikorscy-h-Kopaszyna.html
      • http://zeszmulowiznyibrodna.blox.pl/2013/10/Sarmaci-w-legendach-herbowych-szlachty-polskiej.html

      -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

      Ze Szmulowizny i Bródna

      ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 

       

      Ciąg dalszy nastąpi ...  

       

      -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

      Kontakt z autorem blogu:

      Zapraszam również na blogi:

      Uwaga: Kopiowanie zdjęć, tekstów i innych materiałów dostępnych na blogu, tylko za zgodą piszącego blog, W sytuacji gdy materiały z blogu będą po ich przetworzeniu użyte do innych opracowań, autor blogu uważa że adres blogu powinien być wpisany w bibliografii opracowania, pracy, itd. z konieczną informacją o takim fakcie dla autora blogu.

       

      Szczegóły wpisu

      Komentarze:
      (0)
      Tagi:
      brak
      Autor(ka):
      stefelek
      Czas publikacji:
      środa, 09 października 2013 07:59
  • sobota, 05 października 2013
  • piątek, 04 października 2013
    • Sarmaci a ... Sikorscy h. Kopaszyna.

      Jedną z niepotwierdzonych jak na razie legend rodzinnych, jest legenda o szlacheckim pochodzeniu moich Sikorskich i ich przynależności do herbu Kopaszyna. 

      Herb

      Herb Kopaszyna. 

      Ze strony: http://pl.wikipedia.org/wiki/Kopaszyna

      Legenda herbowa Kopaszynów która jest dostępna na http://pl.wikipedia.org/wiki/Kopaszyna jest tą samą, wielokrotnie powtarzaną wersją legendy herbowej z czasów króla Bolesława Śmiałego. Mniej znana wersja legendy herbowej Kopaszynów, wspomina zamierzchłe, zapomniane czasy Sarmatów.  

      Plik:Sarmatia et Scythia, Russia et Tartaria Europaea.jpg

      Sarmatia et Scythia, Russia et Tartaria Europaea, mapa z XVII wieku.

      Z Wikipedii.pl: http://pl.wikipedia.org/wiki/Sarmatyzm

      "W wypadku herbu Kopaszyna nadal pojmowano rysunek godła jako symbol dwu rzek, inną wybrano tylko scenerię. Zamiast swojskiego Dunajca akcję umieszczono nad Dunajem i Wienną w czasach mitycznego Imperium Sarmatów. Parisius* cytowany przez Niesieckiego*, podaje jakoby Marek Antoniusz* niektóre miejsca w Sarmacji obwarował i załogą obsadził, po czym wyprawił się w inne strony przeciw tyranowi Kasjuszowi. Wykorzystując nieobecność rzymskiego wodza, Sarmaci wygnali okupantów i zdobyli Vindobonę (Wiedeń). Po rozprawieniu się z Kajuszem Marek Antoniusz wrócił i obległ Vindobonę. Legenda Grzymałów, prawi iż wtedy to przodek tego rodu mężnie miasto obronił. Legenda Kopaszynów opowiada natomiast o wypadzie Sarmatów z miasta i pokonaniu Rzymian, między dwoma rzekami. Rzymianie stracili wówczas 5 poległych pułkowników, a wódz Sarmatów otrzymał herb Kopaszyna". 

      Z książki: Herby, Legendy, Dawne mity, Marka Derwicha i Marka Cetwińskiego 

      "Parysius inszą okazyą tego herbu zakłada. M. Antoninus Philus. Cesarz Rzymski w Sarmacji niektóre miejsca ludźmi swemi obwarował, sam się tym czasem na Kassyusza tyranna wyprawił: Sarmatowie widząc czas pogodny, nie tylko ze wszystkich fortec, wyrzucili presidia Rzymskie, ale też Vindebonę, którą dziś Wiedniem Rakuzkim* zowiemy, posiedli. Chciał się tego zemścić Antoninus, przetoż z większem wojskiem nadciągnąwszy, obległ ich: Bronili się potężnie, i owszem wypadłwszy z miasta, piąciu jego pułkowników i z wielą innych trupem położyli między dwoma rzekami Wienną i Dunajem, za co wodzowi tego wojska, też rzeki w herbie nadane. To Parisiusza domysł, taki drugi i Paprockiego wyżej wspomniony; powiada o sobie tenże Paprocki, że widział na listach Pietrasza Kopasinę w roku 1249. czy jednak tego herbu należał, nie mógl wiedzieć. Tym herbem pieczetują ci: Kopasiński, Sikorski". 

      Z Herbarza Polskiego Kacpra Niesieckiego, T. 5 http://ebuw.uw.edu.pl/publication/168

      Przypomniana tu legenda herbowa opowiada o walkach o Vindobę (Wiedeń) w czasach Sarmatów. Czytelnik który zna parę dodatkowych dat może dojść do wniosku, że legenda jest przeniesieniem przez autora Herbarza, nie tak dawno odbytej zwycięskiej Bitwy pod Wiedniem w 1683r. (Kacper Niesiecki ur. się w 1682). Czy walki o Vindobę w opisanej przez Niesieckiego formie się odbyły, tego zapewne nigdy nie uda się potwierdzić, jednak przekazy o sarmackim pochodzeniu w formie legend i baśni zapewne były przekazywane z pokolenia na pokolenie. 

      Uważnie czytając opracowanie Tadeusza Sulimirskiego, Sarmaci, znajdziemy tam informacje potwierdzające legendy o Sarmatach i ich związkach z polską heraldyką. W rozdziale Sarmaci na ziemiach polskich, Herby polskie str. 201, autor porównuje sarmackie tamgi z czasów I-VII w. ne. (rys. 48, str. 134) i najstarsze znane polskie herby (rys. 49, str. 136). W podanym zestawie rysunków herbów polskich znajduje się również herb Kopaszyna w swoich najstarszych znanych formach z 1282r. i 1286r. 

       

      Opis. 

      • Marek Antoniusz* Marcus Antonius , 83 pne.-30 ne., wódz i polityk rzymski w latach 61-30 p.n.e.
      • Niesiecki* Kacper Niesiecki, 1682-1744r. genealog, heraldyk, jezuita, leksykograf, pisarz, teolog, kaznodzieja. 
      • Parisius*1160-1230r., św, kościoła Rzymsko-katolickiego, kameduła, w wieku 12 lat wstąpił do zakonu Kamedułów, wkrótce po święceniach kapłańskich w 1191r. został powołany na stanowisko przewodnika duchowego sióstr zakonu w klasztorze św Christina w Treviso, pozostał w tej służbie do końca życia, według przekazów za jego wstawiennictwem nastąpiło wiele cudów, miał dar prorokowania, po śmierci został pochowany w katedrze św. Piotra w Treviso - inf. na Wikipedii tylko w wersji anglojęzycznej. 
      • Paweł Franciszek Parisius, Petrus Franciscus Parisius  1596-1667r., ks. katolicki, następnie przełożony klasztorów jezuickich, heraldyk. Wstąpił do zakonu 13 sierpnia 1615r. w Krakowie. Heraldyk ten, jak wynika z powołującego się później na niego Kacpra Niesieckiego, początki herbów polskich wywodził (często wbrew przekazom i faktom) , konsekwentnie ze starożytnej Sarmacji, inf. widniejąca obecnie na Wikipedii.pl 
      • Ptolomeusz*, 100-168 ne., Klaudiusz PtolemeuszClaudius PtolemaeusΚλαύδιος Πτολεμαῖος Klaudios Ptolemaios, astronom, matematyk i geograf greckiego pochodzenia. Kształcił się i działał w Aleksandrii należącej wówczas do Imperium rzymskiego około II wieku ne.
      • Sarmaci*Sarmaci tworzyli związek plemion, do którego zalicza się: Jazygów, Roksolanow, Syraków, Aorsów i Alanów. Najwcześniejsi Sarmaci, około 600 pne. zasiedlali dorzecze dolnej Wołgi. Prowadząc koczowniczy lub osiadły tryb życia zamieszkiwali tereny między Mołdawią i Ukrainą, Polską, wybrzeżami Morza Czarnego, Jeziora Aralskiego, poprzez Kazachstan do Altaju i południowej Syberii. Ślady ich pobytu odkryto głównie w dopływach Dniepru, delt Amu-darii i Syr-darii, wzdłuż brzegów Wołgi, Samary i na Uralu. Autorzy antyczni używali dla określenia wschodniej Europy terminu Sarmacja. Ptolomeusz*, 100-168 ne., wyróżnia obok Germanii - Sarmację europejską, położoną między Wisłą i Dnieprem, oraz Sarmację azjatycką.
      • Vindebona*, Wiedeń Rakuzki lub Rakuski, współcześnie Wiedeń, stolica Austrii, najprawdopodobniej został dodany jako element tej legendy herbowej, dla przypomnienia szlachcie jej tak nieodległej chwalebnej, rycerskiej przeszłości - oswobodzenia Wiednia od nawały tureckiej pod dowództwem króla Jana III Sobieskiego, czyli Wiktoriii Wiedeńskiej z dn. 12 września 1683r.
      • Wiedeń Rakuzki* lub Rakuski, staropolska nazwa Wiednia, stolicy Austrii, przykład takiej nazwy podany jest w bibliografii do rozdziału, druk ulotny z 1683r.: Wiedeń Rakusk[i] od Turkow oblężony ... 

      Bibliografia. 

      • Herby, Legendy, Dawne mity, Marek Derwich, Marek Cetwiński, Warszawa 1987. 
      • Sarmaci, Tadeusz Sulimirski, Warszawa 1979. 
      • Epopeja Sarmacka https://www.facebook.com/EpopejaSarmacka
      • Herbarz Polski Kacpra Niesieckiego, T. 5, Lipsk 1840 http://ebuw.uw.edu.pl/publication/168
      • Kwartalnik Sarmacki https://www.facebook.com/kwartalniksarmacki
      • Rebelya.pl 
      • http://rebelya.pl/post/4744/przeproscie-sarmatow-oswieceniowe-nieuki
      • http://rebelya.pl/post/4763/sarmata-triumfuje-zza-grobu-a-co-ze-sowianami-i
      • Sarmaci, Pytanie o rodowód http://www.wilanow-palac.art.pl/sarmaci_pytanie_o_rodowod.html
      • Sarmatyzm, Literatura, Malarstwo i Zwyczaje 
      • http://www.sarmatyzm.pl/
      • http://www.sarmatyzm.pl/sarmaci/
      • http://www.sarmatyzm.pl/category/sarmaci-2/
      • Sikorskich Republika Pl, Rodzina, Genealogia, Historia http://www.sikorskich.republika.pl/index.html
      • Wiedeń Rakusk[i] od Turkow oblężony, ktorych było 29 [...] á od Woysk Chrześćiańskich vwolniony w roku 16[83] 12. septemb: http://cbdu.id.uw.edu.pl/10890/
      • Wikipedia.org http://en.wikipedia.org/wiki/Main_Page
      • Wikipedia.pl 
      • http://pl.wikipedia.org/wiki/Wikipedia:Strona_g%C5%82%C3%B3wna
      • http://pl.wikipedia.org/wiki/Pawe%C5%82_Franciszek_Parisius
      • KopasinaKopaszynaKopaszyn 
      • http://kopasinakopaszynakopaszyn.blox.pl/2012/12/Legenda-herbowa-Kopaszynow.html
      • http://kopasinakopaszynakopaszyn.blox.pl/2013/02/Legenda-herbowa-Kopaszynow.html
      • Ze Szmulowizny i Brodna 
      • http://zeszmulowiznyibrodna.blox.pl/2012/12/Legenda-Sikorskich-z-Proszowic-wg-mojej-mamy.html

      -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

      Ze Szmulowizny i Bródna

      ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 

       

      W trakcie opracowania ... 

       

      -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

      Profil facebook'owy blogu:

      • https://www.facebook.com/ZeSzmulowiznyIBrodna

      Kontakt z autorem blogu:

      Zapraszam również na blogi:

      Uwaga: Kopiowanie zdjęć, tekstów i innych materiałów dostępnych na blogu, tylko za zgodą piszącego blog, W sytuacji gdy materiały z blogu będą po ich przetworzeniu użyte do innych opracowań, autor blogu uważa że adres blogu powinien być wpisany w bibliografii opracowania, pracy, itd. z konieczną informacją o takim fakcie dla autora blogu.

       

      Szczegóły wpisu

      Komentarze:
      (0)
      Tagi:
      brak
      Autor(ka):
      stefelek
      Czas publikacji:
      piątek, 04 października 2013 17:00
  • środa, 02 października 2013
    • Gewen, Gewenski, Gawenski, Gaweński ?

      Od paru dni intensywnie przeszukuję internet w poszukiwaniu śladów po koligacji rodzinnej z początku XIX w. z rodziną o nazwisku Gewen. Odnalezione prze mnie ślady są znikome, jednak są. 

      

      Dom olęderski.

      Ze strony: http://holland.org.pl/index.htm

      Przede wszystkim starałem się potwierdzić mój domysł mówiący o niderlndzkim pochodzeniu tej koligacji rodzinnej. Po przewertowaniu przeze mnie stron internetowych w języku holenderskim okazało się że nazwisko w swojej podstawowej formie w Holandii funkcjonuje do dnia dzisiejszego. Wszystko wskazuje na to że nazwisko Gewen jest pochodzenia niderlandzkiego, holenderskiego z tym że w dostępnych słownikach holedrsko-niderlandzkich i translatorach internetowych odnalazlem dotychczas co najmniej dwie wersje tłumaczenia tego słowa na język polski. Należy również pamiętać o tym że odnalezione przeze mnie koligacja rodzinna to przeło XVIII i XIX wieku. W tym czasie i w wcześniej występowaly błędy w zapisach nazwisk. Związane to to było z zapisem nazwisk z odsłuchu, a więc błąd był w zasadzie sprawą dopuszczalną i naturalną. 

      Przykłady tlumaczenia z języka niderlandzkiego na język polski słowa gewen i podobnych. 

      Gewen.

      Tłumacz Google,

      • Korzystnie - Tłumacz Google.
      • Pożądany - Tłumacz Holendersko-Polski, Translator Holendersko-Polski. 

      Geven

      • Dać, podać, nadać - Słownik Niderlandzko-Polski, wersja kieszonkowa.

      Het geween.

      • Płacz - Słownik Niderlandzko-polski, wersja kieszonkowa

      Ku mojemu zaskoczeniu w najbardziej obszernym, dostępnym Słowniku Niderlandzko-Polskim, Wydawnictwa Pegasus uitgeverij ek boekhandel z Amsterdamu brak jest któregokolwiek z ww. słów i ich tłumaczeń w jęzuku polskim. Jedno jest pewne - gewen i podobne do niego słowa są pochodzenia niderlandzkiego. 

      Jest to jak na razie jedyny odnaleziony przeze mnie zapis kolicjacji Korbaleskich z Białkowa, pow. kolski, woj. wielkopolskie z rodziną o nazwisku Gewen, początek XIX w. Białków jest położony ok. 50 km. na wschód od Zagórowa i ok. 20 km. na  wschód od Konina. 

      Akt Chrztu, Białków par. Rzymsko-katolicka.

      • 1808r. Korbaleska Anna c. Korbaleskiego Franciszka i Beatryki* Korbaleskiej z d. Gewen.

      Kolejny trop związany z nazwiskiem Gewen to Akt Zgonu Theodora Gewenskiego odnaleziony przeze mnie w par. Rzymsko-katolickiej w miejscowości Koło, pow. świecki, woj. kujawsko-pomorskie. O polonizacji nazwiska i rodziny, świadczy dodana do podstawowej części nazwiska Gewen polska końcówka -ski.  

      Dom olęderski zbudowany przez olędrów na nizinie sartowicko-nowskiej. 

      Ze strony: http://holland.org.pl/art.php?kat=obiekt&id=485

      Akt Zgonu, Nowe. par. Rzymsko-katolicka. 

      • 1876r. Gewenski Theodor, zm. w wieku 8 mies. 

      Zgodnie z informacjami które są dostępne w różnych opracowaniach dotyczących osadnictwa olęderskiego w Polsce, olędrzy pojawili się w okolicach Grudziądza i Nowego już w drugiej połowie XVI w. Jest prawdopodobne że rodzina Gewenów vel Gewenskich, powróciła do swojego rodzinnego gniazda nad Wisłą, zakładanego przed laty przez jednych z pierwszych osadników olęderskich w dolinie sartawicko-nowskiej. 

      Do Prus Królewskich menonici zaczęli napływać w pierwszej połowie XVI w., kiedy to na skutek niepokojów i ruchów społeczno-religijnych w Niderlandach wiele osób uchodziło z ojczyzny ratując głowy i dobytek. Przyczyny ich emigracji były dwojakiej natury, jedną z nich było poszukiwanie kraju, w którym by posiadali wolność praktykowania swojego wyznania, drugą zaś sprawy natury ekonomicznej związane ze zniszczeniami dokonanymi przez wojska hiszpańskie w Niderlandach w XVI w. oraz klęskami głodu, powodziami i epidemią dżumy, które spowodowały ruinę gospodarczą kraju. Na opuszczenie ojczyzny decydowały się osoby stosunkowo zamożne, które stać było na opłacenie podróży morskiej, a także zapłacenie dość wysokiego „wkupnego” przy obejmowaniu nowych gruntów. Skierowanie się uchodźców do Prus Królewskich (oraz Książęcych) spowodowane było między innymi ożywionymi stosunkami handlowymi, które łączyły te prowincje Rzeczypospolitej z Niderlandami. 

      Wiatrak w Palczewie - strona zachodnia

      Wiatrak w Palczewie, jedna z pozostałości po osadnikach holenderskich na Żuławach.

      Ze strony: http://pl.wikipedia.org/wiki/Ol%C4%99drzy

      Imigracja holenderska spotkała się w Polsce z życzliwym przyjęciem, ponieważ feudałowie dążyli do powiększenia swoich dochodów poprzez zwiększanie areału uprawnego drogą osuszania terenów podmokłych, zasiedlania pustek, nieużytków i trzebienia lasów a także intensywniejszego wykorzystania pastwisk i ugorów. Próby zasiedlenia Żuław Gdańskich przez ludność rodzimą w drugiej połowie XV w. skończyły się niepowodzeniem. Natomiast zasiedlenie tych terenów ludnością holenderską począwszy od lat trzydziestych następnego stulecia zakończyło się sukcesem, gdyż dysponowała ona wyższą techniką rolną, ponadto posiadała umiejętność osuszania terenów podmokłych za pomocą złożonego systemu rowów odwadniających oraz tam i grobli. Ten przykład zachęcił tenutariuszy królewszczyzn, administratorów dóbr kościelnych oraz miasta i szlachtę do sprowadzania Holendrów w celu zagospodarowywania dalszych pustek i nieużytków.

      

      Dom z zagrody holenderskiej w typie wzdłużnym.

      Ze strony: http://holland.org.pl/art.php?kat=obiekt&id=288

      Na terenie późniejszego Kociewia menonici pojawili się w dobrach starostów gniewskich, którzy osadzili ich we wsi Gronowo oraz oddali im w użytkowanie kilka pastwisk ale już na lewym brzegu Wisły (poza Kociewiem). Widzimy ich również we wsiach Knybawa i Pomyje w powiecie tczewskim. Holendrzy osiedli także w starostwie osieckim i międzyłęskim we wsiach Walichnowy, Międzyłęż Stary i Stare Olendry. Największe ich skupisko powstało w Dolinie Sartawicko-Nowskiej na terenie starostw nowskiego, grudziądzkiego i świeckiego, były to osady: Tryl i Nowy Tryl, Mątawy (największa wieś menonicka w dolinie Wisły, założona w 1568 r.; gmina fryzyjska), Mały Komórsk, Wielkie Zajączkowo, Małe Zajączkowo, Osiek, Wielki Lubień, Mały Lubień, Dragacz, Ostrowite, Dolna Grupa, Górna Grupa, Bratwin, Dziewięć Włók, Stwolno i Stwolenko, Sartawice oraz Jeziorki (założone w 1727 r. już poza doliną Wisły przez olędrów z Przechówka). Dalej na południe od Świecia były to miejscowości Poledno i Dworzysko, Przechówko, Szczuce, Niemiecki Konopat, Kosowo, Krostkowo oraz Soponin i Soponinek. Na tym obszarze przejściowo menonici uzyskali także grunty we wsiach: Bzowo, Fletnowo, Mniszek, Sartawice Dolne i Czaple. Najwcześniej zasiedloną wsią w Dolinie Sartawicko-Nowskiej była jednak miejscowość Michale (przed 1565 r.) leżąca w dobrach szlacheckich w powiecie świeckim.

      Ze strony: http://naszekaszuby.pl/modules/artykuly/article.php?articleid=115 

       

      Opis.

      • Beatryka*, Beatrycze, Beatrice, Beatrix, Beatrize - imię znane już w czasach cesarstwa rzymskiego w postaci Beator - dla mężczyzny, i Beatrix - dla kobiety, jego interpretacja jest trudna, jedni opowiadają się za tym, że jest to użyte w charakterze imienia własnego tzw. nomen agentis od czasownika beare 'uszczęśliwiać', a więc coś w rodzaju 'uszczęśliwiacz' (ale appellativum takiego brak), inni widzą tu przejaw ludowej wymowy rzeczownika viator i viatrix 'podróżnik, podróżniczka', znanego z różnych zapisów też jako imię własne Viator i Viatrix, jest również możliwe, że imiona Beator i Beatrix zostały utworzone od razu od przymiotnika beatus 'szczęśliwy', bez pośrednictwa imienia pospolitego, Beatrycze jest jednym z nielicznych żeńskich imion w języku polskim, które nie kończy się na literę "a" i które się nie odmienia.
      • Beatryka*, wersja imienia Beatrycze używana do końca XIX wieku. 
      • Tłumaczenia: ang. hol. Beatrice, Beatrix, Bea, Beatle, Beattlie, łac. Beatrix, fr. Beatrise, hiszp. Beatriz, . Beatrice, biał. Беатрыс, ros. Беатрис, ukr. Беатріс. 

      Bibliografia.

      • Basia, Baza Systemu Indeksacji Archiwalnej http://www.basia.famula.pl/
      • Deon.pl http://www.deon.pl/
      • Geneteka.Genealodzy.pl http://geneteka.genealodzy.pl/
      • Gmina Nowe, Historia http://www.gminanowe.pl/Strona-bardzo-testowa-(1)/Historia-Nowego.aspx
      • Herby Szlachty Holenderskiej http://www.clenodium.eu/pl/dutch-crests?page=1#category
      • Holenderski, Raz Dwa http://www.pl.holenderski.raz-dwa.edu.pl/
      • Katalog Zabytków Osadnictwa Holenderskiego w Polsce http://holland.org.pl/index.htm
      • Nasze Kaszuby, Struktura społeczno-gospodarczo Kociewia w XVIII-XIX wieku http://naszekaszuby.pl/modules/artykuly/article.php?articleid=115
      • Słownik Niderlandzko-Polski, Polsko-Niderlandzki, Amsterdam 2009 http://www.pegasusboek.nl/
      • Słownik Polsko-Niderlandzki, Słownik Niderlandzko-Polski, Czernica, wersja kieszonkowa, papierowa 
      • Tłumacz Google http://translate.google.pl/http://www.lev.pl/produkt,37,slownik-polsko-8211-niderlandzki-niderlandzko-8211-polski.html
      • Tłumacz Holendersko-Polski http://www.webtran.pl/dutch/do-polski/
      • Wikipedia.pl 
      • http://pl.wikipedia.org/wiki/Strona_g%C5%82%C3%B3wna
      • http://pl.wikipedia.org/wiki/-ski_(formant)
      • Ze Szmulowizny i Bródna 
      • http://zeszmulowiznyibrodna.blox.pl/2013/09/1808r-Korbaleska-Anna-ur-Bialkowie-pow-kolski.html

      -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

      Ze Szmulowizny i Bródna

      ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 

       

      W trakcie opracowania ... 

       

      -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

      Profil facebook'owy blogu:

      • https://www.facebook.com/ZeSzmulowiznyIBrodna

      Kontakt z autorem blogu:

      Zapraszam również na blogi:

      Uwaga: Kopiowanie zdjęć, tekstów i innych materiałów dostępnych na blogu, tylko za zgodą piszącego blog, W sytuacji gdy materiały z blogu będą po ich przetworzeniu użyte do innych opracowań, autor blogu uważa że adres blogu powinien być wpisany w bibliografii opracowania, pracy, itd. z konieczną informacją o takim fakcie dla autora blogu. 

      Szczegóły wpisu

      Komentarze:
      (0)
      Tagi:
      brak
      Autor(ka):
      stefelek
      Czas publikacji:
      środa, 02 października 2013 10:24
  • wtorek, 01 października 2013