zeszmulowiznyibrodna

Wpisy

  • niedziela, 06 maja 2012
    • Dziadek i babcia.

      Kiedy i jakich okolicznościach poznali się moi dziadkowie, pozostało to ich tajemnicą.

      To zdjęcie jest świadectwem ich ślubu: Mieczysława Daniłowicza i Marianny Klementyny Sikorskiej.

      Ślub Mieczysława Daniłowicza i Marianny Klementyny Sikorskiej.

      Zdjęcie ślubne moich dziadków: Mieczysława Daniłowicza i Marianny Klementyny Sikorskiej.

      Moi dziadkowie zawarli związek małżeński 31.12.1925 roku, w kościele par. Rzymsko-Katolickim na Pradze pod wezwaniem Matki Boskiej Loretańskiej.

       

      Ciąg dalszy tej historii i innych nastąpi ...

       

      Czytelników blogu posiadających informacje, zdjęcia, dokumenty czy też inne historie związane z poruszonymi wątkami rodzinnymi na blogu autor blogu prosi o kontakt.

       

      Zapraszam również na blog: http://szmulowiznaludzieihistoria.blox.pl/html

      Kontakt z autorem blogów:zeszmulowiznyibrodna@gmail.com

      Uwaga: Kopiowanie zdjęć, tekstów i innych materiałów dostępnych na blogu, tylko za zgodą piszącego blog.

      

      Szczegóły wpisu

      Komentarze:
      (0)
      Tagi:
      brak
      Autor(ka):
      stefelek
      Czas publikacji:
      niedziela, 06 maja 2012 19:23
  • czwartek, 03 maja 2012
    • 1 Dywizja Litewsko-Białoruska.

      1 Dywizja Litewsko-Białoruska, jej pierwszy skład historyczny, jesień 1918r .

             1 Brygada Litewsko-Białoruska.

      • Pułk Strzelców Suwalskich.
      • Pułk Strzelców Kowieńskich.

             2 Brygada Litewsko-Białoruska.

      • Pułk Strzelców Grodzieńskich.
      • Pułk Strzelców Białostockich.

             3 Brygada Litewsko-Białoruska.

      • Pułk Strzelców Wileńskich.
      • Pułk Strzelców Mińskich. 

      Karta pocztowa z przełomu XIX i XX wieku.

      Karta pocztowa, przełom XIX i XX w.

      Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari V klasy, nadania zbiorowe 1922-1939.

      • Grób Nieznanego Żołnierza w Arlington /nr. 262/.
      • Grób Nieznanego Żołnierza w Bukareszcie /nr. 6198/.
      • Grób Nieznanego Żołnierza w Paryżu /nr. 6094/ .
      • Miasto Verdun /nr. 6067/.
      • Miasto Lwów /nr. 1/.
      • Legion Bajończyków /nr. ?/
      • Oddział żeński POW /nr. 4930/.
      • ...
      • 41 Suwalski Pułk Piechoty Marszałka Józefa Piłsudskiego, /nr. 2983/ nadanie 19 kwietnia 1922r.
      • 81 Pułk Piechoty /Strzelców Grodzieńskich/, /nr. 6105/ nadanie 19 kwietnia 1922r.
      • 85 Pułk Piechoty /Strzelców Wileńskich/, /nr. 6102/ nadanie 19 kwietnia 1922r.
      • 86 Pułk Piechoty /Strzelców Mińskich/, /nr. 6183/ nadanie 19 kwietnia 1922r.
      • 19 Pułk Artylerii Polowej /1 Pułk Artylerii Polowej Litewsko-Białoruski/, /nr. 6101/ nadanie 22 kwietnia 1922r.

      Pułki wchodzące w skład 1 Dywizji Litewsko-Białoruskiej, w latach walk o Odzyskanie Niedległości 1918-1920r. Łącznie za walki o Odzyskanie Niepodległości, było 40 nadań zbiorowych Krzyża Srebrnego Orderu Virtuti Militari V klasy.

      Legion Bajończyków: potoczna nazwa pododziału Legii Cudzoziemskiej złożonej z ochotników z Polski. Oddział w sile kompanii /200 żołnierzy/ powstał w sierpniu 1914 roku w miejscowości Bayonne na terenie Francji. Wcielony do Legii Cudzoziemskiej, walczył od 22 pażdziernika na froncie zachodnim z Niemcami. Po walkach 9 maja 1915 roku o wzgórze Vimy w pobliżu Berthouval, gdzie stracił 3/4 swojego stanu, po kolejnych walkach /kolejne straty osobowe/ Legion Bajończyków latem 1915 roku został rozwiązany. Po rozwiązaniu swej jednostki bajończycy walczyli o wolność Polski pod sztandarami jednostek polskich i francuskich. Znani bajończycy: rzeźbiarz Xawery Dunikowski, pisarz Jan Żyznowski.

      Oddział żeński POW: Oddział żeński w Polskiej Organizacji Wojskowej rozpoczął swoją działalność jesienią 1914r. Kobiety w Oddziale żeńskim POW wypełniały obowiązki na stanowiskach:

      • Kancelistek w POW.
      • Kurierów.
      • Przy fałszowaniu dokumentów.
      • Przy wyszukiwaniu i zabezpieczeniu lokali konspiracyjnych. 
      • W redakcjach nielegalnych pism i ich kolportażu.
      • W szpitalach, kuchniach, wojskowych.
      • W transporcie broni i materiałów wybuchowych.
      • W żandarmerii wojskowej. 

      Verdun: miejscowość i gmina we Francji w regionie Lotaryngia. W roku 1916, od 21 lutego do 20 grudnia toczyły się tu zacięte walki o Twierdzę Verdun, określone jako Bitwa pod Verdun. Łącznie zginęło tu ponad 650 tys. żołnierzy: 362 tys. Francuzów i 350 tys. Niemców /inne szacunki podają liczbę 800 tys. żołnierzy/. W czasie bitwy obie walczące strony zużyły 36 miliononów pocisków artyleryjskich. Twierdza pozostała w rękach francuskich.

      28 stycznia 1921 roku Nieznany Żołnierz spod Verdun, spoczął w Grobie Nieznanego Żołnierza w Paryżu.

      Grób Nieznanego Żołnierza.

      Idea uczczenia Poległych w Walkach o Niepodległość w latach 1914-1921 została sformalizowana w czerwcu 1921r. 4 kwietnia 1925 nastapiło losowanie jednego z pobojowisk z tych lat, jako miejsca z którego będzie ekshumowany i zostanie przeniesiony Nieznany Żolnierz do budowanego Grobu Nieznanego Żołnierza w Warszawie. Losowanie odbyło się w Ministerstwie Spraw Wojskowych, losował najmłodszy kawaler Orderu Virtuti Militari ogniomistrz Józef Buczkowski z 14 Pułku Artylerii Polowej. Wybór padł na Lwów.

      Kryteria podstawowe wyboru pola walki:

      • Pole walki musiało być na terenie Rzeczpospolitej Polskiej.
      • Musiała wystapić wielka ilość poleglych na ograniczonym polu walki.
      • Walka stoczona w tym miejscu musiała być zaszczytna dla całego Wojska Polskiego.

      Wybór pobojowisk został wykonany przez Biuro Historyczne Ministerstwa Spraw Wojskowych pod kierownictwem gen. Mariana Kukiela. Były to:

      • Lwów, łącznie z pobojowiskami pod Wereszycą, listopad 1918-1919r.
      • Chorupian, lipiec 1920r.
      • Wólka Radzymińska, 13 lipiec - 15 lipiec 1920r.
      • Borków pod Nasielskiem, 14 lipiec - 16 lipiec 1920r.
      • Sarnowa Górka 16 sierpnia - 18 sierpnia 1920r.
      • Krwawy Bór, 27 września 1920r.
      • Lida, kwiecień 1919, lipiec 1920, wrzesień 1920r.
      • Chodaczków Wielki i Nastasów, 30 lipca - 6 sierpnia 1920r.
      • Brzostowica, wrzesień 1920r.
      • Przasnysz, sierpień 1920r.
      • Obuchowo pod Grodnem, 25 września - 26 września 1920r.
      • Komarów, 31 sierpnia 1920r.
      • Hrubieszów, 31 sierpnia, wrzesień 1920r.
      • Kobryń, wrzesień 1920r.
      • Dytiatyń, wrzesień 1920r.

      25 października 1925 roku na Cmentarzu Orląt we Lwowie ekshumowano żołnierzy pochowanych pod nieznanym imieniem. Wyboru spośród ekshumowanych trumien dokonała p. Jadwiga Zarugiewiczowa matka żołnierza poległego na przedpolu Zadwórza, bezimiennie pochowanego na nieznanym cmentarzu. Okazał się nim 14-letni ochotnik w czapce maciejówce bez szarży.

      Bitwa pod Zadwórzem, 17.08.1920r.

      Bitwa pod Zadwórzem, 17.08.1920r. /fragment/, autor Stanisław Batowski /obraz formatu 485 cm/335cm/.

      Bitwa pod Zadwórzem przez współczesnych nazwana polskimi Termopilami: bitwa miała miejsce 17 sierpnia 1920 roku. Na przedpolach Lwowa przeciwko oddziałom Pierwszej Armi Konnej Siemiona Budionnego /bezpośrednio w tym boju, przeciwko 3 dywizjom/ stanęło do boju 330 polskich żołnierzy. W pięciogodzinnym boju poległo ich 318. Celem walki było opóźnienie dotarcia wojsk sowieckich do Lwowa, cel został osiągnięty.

      

      Uroczyste złożenie Nieznanego Żołnierza do Grobu Nieznanego Żołnierza w Warszawie, odbyło się 2 listopada 1925 roku. Podczas uroczystości obecni byli przedstawiciele najwyższych władz państwowych, wojska, przedstawiciele wszystkich wyznań w Polsce.  

      Miejsca walk w których brali udział żołnierze 1 Dywizji Litewsko-Białoruskiej w sposób zorganizowany, wyróżnione na tablicach umieszczonych na Grobie Nieznanego Żołnierza przed II Wojną Światową. 

      • Kubań-Odessa, 1918-1919r.
      • Radzymin-Ossów, 13-15 sierpnia 1920r.
      • Grodno-Obuchowo, 20-25 września 1920r.
      • Krwawy Bór-Papiernia, 27-28 września 1920r.

      W latach 1946-1990 historyczne tablice z Grobu Nieznanego Żołnierza z miejsc walk o Niepodległość w latach 1918-1920, zostały złożone w Muzeum Wojska Polskiego w Warszawie. Obecnie zostały zawieszone na filarach przy wejściu głównym do tego Muzeum.    

      Miejsca walk w których brali udział żołnierze 1 Dywizji Litewsko-Białoruskiej w sposób zorganizowany, wyróżnione na tablicach umieszczonych na Grobie Nieznanego Żołnierza po roku 1990 /obecnie/.

      • Kubań-Odessa, 1918-1919r.
      • Radzymin-Ossów, 13-15 sierpnia 1920r.
      • Grodno-Obuchowo, 20-25 września 1920r.
      • Krwawy Bór-Papiernia, 27-28 września 1920r.
      • Wilno, 9 październik 1920r.

       

      Czytelników blogu posiadających informacje, zdjęcia, dokumenty czy też inne historie związane z poruszonymi wątkami rodzinnymi na blogu autor blogu prosi o kontakt.

       

      Zapraszam również na blog: http://szmulowiznaludzieihistoria.blox.pl/html

      Kontakt z autorem blogów:zeszmulowiznyibrodna@gmail.com

      Uwaga: Kopiowanie zdjęć, tekstów i innych materiałów dostępnych na blogu, tylko za zgodą piszącego blog. 

       

      Szczegóły wpisu

      Komentarze:
      (0)
      Tagi:
      brak
      Autor(ka):
      stefelek
      Czas publikacji:
      czwartek, 03 maja 2012 08:36
  • środa, 02 maja 2012
    • Wojna Polsko-Bolszewicka, rok 1920.

      To zdjęcie jest zrobione gdy mój dziadek, kanonier Mieczysław Daniłowicz jest na Froncie Litewsko-Bialoruskim w roku 1920.

      Najważniejsze elementy munduru z odznakami:

      • Czapka - rogatywka wz. 1919.
      • Koszula amerykańska z  tego okresu, z doszytymi naramiennikami. Koszul tego typu używano powszechnie jako bluz letnich w tym okresie, przed wprowadzeniem polskiej bluzy letniej wz. 1928.
      • Krzyż Armii Ochotniczej.
      • Odznaka Dywizji Litewsko-Białoruskiej.
      • Odznaka Frontu Litewsko-Białoruskiego.
      • Na prawym rękawie widoczne kąty za 1 rok służby na froncie, ustanowione 14 lipca 1920 roku.

      Mieczysław Daniłowicz, na froncie rok 1920r.

      Mieczysław Daniłowicz na froncie, rok 1920.

       

      14 lipca 1920 roku bolszewicy rozpoczęli kontrofensywę na całym froncie. Na 1 Dywizję Litewsko-Białoruską uderzyła 3 Armia Sowiecka. Od godz. 9.00 dywizja rozpoczęła kolejne walki pod Wielką Czernicą i Otrubkiem. 

      • 5 lipca III dywizjon staje na stanowiskach bojowych w rejonie Zarzezysk. 
      • 7 lipca III dywizjon stacjonuje w Sakowiczach.
      • 13 lipca, walki nad rzeką Dźwinosą.
      • 14 lipca III dywizjon zajmuje pozycje przy miejscowości Salagiry.
      • do 21 lipca w walce 1 Dywizja Litewsko-Białoruska wycofała się za linię rzeki Niemien.
      • od 21 lipca dywizja jest w grupie gen. Jędrzejewskiego, obejmuje stanowiska od rzeki Szczary do toru kolejowego Wołkowysk-Lida.
      • 7 bateria III dywizjonu artylerii obejmuje stanowiska bojowe na folwarku Nowinki współdziałając razem z pułkiem Nowogródzkim.
      • 23 lipca 1920 roku, ciężkie walki 1 Dywizji Litewsko-Białoruskiej w okolicach miejscowości: Wołpy, Rybaki, Kowale.
      • 24 lipca 1920 roku na skutek ciągłego bardzo silnego natarcia bolszewików front się powoli cofał, na swoich stanowiskach pozostała jedynie 1 Dywizja Litewsko-Białoruska. W rezultacie po raz pierwszy w swojej historii dywizja została okrążona. 
      • W godzinach popołudniowych 24 lipca 1920 roku 1 Dywizja Litewsko-Białoruska była okrążona ze wszystkich stron sowieckimi dywizjami piechoty. Były to: 6-ta, 11-ta. 16-ta, 21-sza i 56-ta sowieckie dywizje piechoty. Rozpoczął się bój pod Rosią.
      • W ciężkich walkach od 24 lipca do 26 lipca 1 Dywizja Litewsko-Białoruska wycofując się dogoniła 1-szą Armię W.P. w okolicach miejscowości Jałówka. Dywizjon artylerii nie stracił żadnej armaty, nie poniósł większych strat.

      Roś: rzeka na Ukrainie, prawy dopływ Dniepru, płynie przez Wyżynę Naddnieprzańską. Większe miejscowości; Pohrebyszcze, Wołodarka, Biała Cerkiew, Rokitna, Bohusław, Korsuń Szewczenkowski.

      Z opisów walk pod Rosią:

      "Nie zważając na ostateczne przemęczenie fizyczne i moralne, dywizja przebiła się przez pierścień wroga, zawdzięczając niezwykłej brawurze swych artylerzystów z porucznikiem Brunonem Romiszewskim na czele ... 

      Nastąpił teraz kryzys boju. Oto na oczach szturmującego przeciwnika, wszystkie siedem bateryj wyjechało przed las i szybko odporzodkowały się, poczem na odległość 500-600 m. otwarły morderczy ogień do biegnących na piętach wileńskiego pułku tyralier nieprzyjacielskich. Lawina żelaza wypluta z dział obsługiwanych przez oficerów spadła znienacka na wroga i nim się opamiętał, ogień artylerii rozniósl go i złamał ...  

      Z nadludzkliem zaparciem pracowali teraz artylerzyści, tak jakby byli jednocześnie piechotą, kawalerią i wszystkiem ...

      Wydostanie się z matni pod Rosią dywizja zawdzięczała bochaterskiej postawie wszystkich oddziałów i dowódców a zwłaszcza artylerii ...".

       

      Zbliżał się powoli 15 sierpnia 1920 roku, walki o Warszawę i Radzymin.

       

      Ciąg dalszy nastąpi .....

       

      Czytelników blogu posiadających informacje, zdjęcia, dokumenty czy też inne historie związane z poruszonymi wątkami rodzinnymi na blogu autor blogu prosi o kontakt.

       

      Zapraszam również na blog: http://szmulowiznaludzieihistoria.blox.pl/html

      Kontakt z autorem blogów:zeszmulowiznyibrodna@gmail.com

      Uwaga: Kopiowanie zdjęć, tekstów i innych materiałów dostępnych na blogu, tylko za zgodą piszącego blog.

       

       

      Szczegóły wpisu

      Komentarze:
      (0)
      Tagi:
      brak
      Autor(ka):
      stefelek
      Czas publikacji:
      środa, 02 maja 2012 20:07
    • Dwa nieznane zdjęcia rodzinne.

      W swoim zbiorze mam kilka zdjęć rodzinnych na których są osoby z nieznanych mi gałęzi rodzinnych.

      Nieznane zdjęcia rodzinne.

      Nieznane zdjęcie rodzinne, około roku 1910-1915.

      Jedyną znaną mi osobą na tym zdjęciu jest najstarsza z sióstr mojej babci Marianny /Marii/, Stanisława /ur. w roku 1885/. Stanisława jest w wieku okolo od 25 do 30 lat. Dzięki temu jestem w stanie datować to zdjęcie na rok około 1910-1915. Niestety oprócz cioci Stasi /tak była nazywana w rodzinie jeszcze w wiele lat po II Wojnie Światowej gdy już nie żyła/ nikogo z obecnych osób na tym zdjęciu nie znam.

      Moi pradziadkowie i dziadkowie utrzymywali kontakty z rodzinami:

      • w Kazimierzy Dolnej z nieznaną mi rodziną.
      • w Krakowie z rodziną i babcią Dembską.
      • w Małopolsce, w Miechowie, być może również z rodziną w Proszowicach.
      • z rodziną na terenie Warszawy.
      • w Wielkopolsce /obecne konińskie/ z rodziną mojej prababci Józefy Daniłowicz z d. Piotrowicz /Piotrowskiej/. Mama mojej prababci była z d. Korbaleska.
      • na Podlasiu z rodziną mojego dziadka Daniłowicza.
      • na terenie Zagłębia Dąbrowskiego, w Sosnowcu i w innych miejscowościach z rodziną Sasów.

      Na drugim ze zdjęć niestety nie znam nikogo.

      Nieznane zdjęcie rodzinne.

      Nieznane zdjęcie rodzinne, okres międzywojenny.

       

      Czytelników blogu posiadających informacje, zdjęcia, dokumenty czy też inne historie związane z poruszonymi wątkami rodzinnymi na blogu autor blogu prosi o kontakt.

       

      Zapraszam również na blog: http://szmulowiznaludzieihistoria.blox.pl/html

      Kontakt z autorem blogów:zeszmulowiznyibrodna@gmail.com

      Uwaga: Kopiowanie zdjęć, tekstów i innych materiałów dostępnych na blogu, tylko za zgodą piszącego blog.

       

      

      Szczegóły wpisu

      Komentarze:
      (0)
      Tagi:
      brak
      Autor(ka):
      stefelek
      Czas publikacji:
      środa, 02 maja 2012 18:56
  • niedziela, 29 kwietnia 2012
    • Akt Chrztu mojej babci Marianny Klementyny Daniłowicz z d. Sikorskiej.

      Akt Chrztu mojej babci Marianny Klementyny Daniłowicz z d. Sikorskiej.

       Akt Chrztu Marianny Klementyny Sikorskiej.

      Akt Chrztu Marianny Klementyny Daniłowicz z d. Sikorskiej.

      Informacje o rodzinie Marianny Klementyny Daniłowicz z d. Sikorskiej można znaleźć również w: Proszowice, Zarys dziejów do 1939r. pod redakcją prof. Feliksa Kiryka:

      https://www.facebook.com/media/set/?set=a.261546580627865.58790.227345097381347&type=3#!/photo.php?fbid=261546593961197&set=a.261546580627865.58790.227345097381347&type=3&theater

      

      Akt Chrztu r. 1900, par. Rzymsko-Katolicka Matki Boskiej Loretańskiej na Pradze.

      "Wydarzyło się to na Pradze dziewiętnastego listopada/drugiego grudnia/ 1900 roku. O godzinie piątej po południu zjawił się Franciszek Sikorski 45 lat mający, malarz z Pragi, w obecności Józefa Kułakowskiego barwiarza i Antoniego Kulińskiego urzędnika niższej rangi, obydwaj pełnoletni z Pragi, przedstawili dziecię płci żeńskiej urodzone na Pradze na ul. Ząbkowskiej 46, dziesiątego/dwudziestego trzeciego/ listopada tego roku nad ranem, od jego ślubnej żony Karoliny z Sasów /Karoliny z domu Sas/ czterdzieści jeden lat mającej. Dziecięciu temu podczas Chrztu Świętego sprawowanym tej daty nadano imię: Maryanna Klementyna /2/, a rodzicami chrzestnymi byli: Józef Kułakowski i Ludwika Kalińska.

      Akt ten obecnym przeczytano i przez Nas podpisano.   x. B. Walewicz".

      Świadkowie i rodzice chrzestni:

      • Józef Kułakowski - barwiarz /rzemieślnik zajmujący się wyrobem farb i barwników/.
      • Antoni Kuliński - urzędnik Drogi Żelaznej Nadwiślańskiej.
      • Ludwika Kalińska - w najbliższej odległości mieszkało dwóch Kalińskich: Alder /ślusarz, ul. Wołowa 5/, Marcin /ślusarz, ul. Folwarczna 15b/. 

      Dziesiątego listopada - kalendarz juliański

      Dziesiątego listopada - kalendarz gregoriański

       

      Kościół pod wewaniem Matki Boskiej Loretańskiej, jest najstarszym kościołem na Pradze.

      • 1617 - przybycie do Polski Zakonu Bernardynów sprowadzonych przez Zofię, żonę Feliksa Kryskiego kanclerza królewskiego koronnego.
      • 1617 - poświęcenie kamienia węgielnego pod budowę kościoła.
      • 1628-1638 - budowa kościoła i klasztoru.
      • 1642 - poświęcenie kaplicy z Domkiem Loretańskim.
      • 1656 - zniszczenie kościoła i klasztoru podczas bitwy o Warszawę w czasie potopu szwedzkiego.
      • 1794 - kolejne zniszczenia podczas walk na Pradze w czasie Insurekcji Kościuszkowskiej 1794.
      • 1811 - rozbiórka kościoła i klasztoru na polecenie władz francuskich w związku z budową fortyfikacji na Pradze.
      • wiek XIX - kościół jest jedynym kościołem parafialnym na Pradze.

      Kościół p.w. Matki Boskiej Loretańskiej na Pradze.

      Kościół p.w. Matki Boskiej Loretańskiej na Pradze, w okresie międzywojennym.

      Całość pocztówki jest na:

      https://www.facebook.com/media/set/?set=a.260959784019878.58612.227345097381347&type=3#!/photo.php?fbid=260959844019872&set=a.260959784019878.58612.227345097381347&type=3&theater

      Na przykościelnym cmentarzu można znaleźć mogiły żołnierzy z okresu  szwedzkiego potopu, groby żołnierzy i ludności z czasów Insurekcji Kościuszkowskiej 1794.

      Jak wygłądała Warszawaw roku 1900, można obejrzeć na:

      https://www.facebook.com/media/set/?set=a.260476117401578.58467.227345097381347&type=3

      I co nieco o Szmulowiźnie:

      http://szmulowiznaludzieihistoria.blox.pl/2012/07/Slownik-ulic-Szmulowizny-na-rok-1900.html

       

      Dużą część historii rodziny mojej babci Marianny Klementyny Daniłowicz z d. Sikorskiej poznałem na stronie "Historia rodziny Wciślińskich i rodzin spokrewnionych", z którą to rodziną moi Sikorscy byli spokrewnieni 200 lat temu. Dzięki uprzejmości administratora tej strony zamieszczam adres internetowy strony rodzinno-genealogicznej Wciślińskich i serdecznie go polecam czytelnikom blogu.

      http://www.wcislinski.net/

       

      Czytelników blogu posiadających informacje, zdjęcia, dokumenty czy też inne historie związane z poruszonymi wątkami rodzinnymi na blogu autor blogu prosi o kontakt.

       

      Zapraszam również na blog: http://szmulowiznaludzieihistoria.blox.pl/html

      Kontakt z autorem blogów:zeszmulowiznyibrodna@gmail.com

      Uwaga: Kopiowanie zdjęć, tekstów i innych materiałów dostępnych na blogu, tylko za zgodą piszącego blog. 

       

      Szczegóły wpisu

      Komentarze:
      (0)
      Tagi:
      brak
      Autor(ka):
      stefelek
      Czas publikacji:
      niedziela, 29 kwietnia 2012 08:09
  • środa, 25 kwietnia 2012
    • Mieczysław Daniłowicz c.d.

      Na pozycjach pod Leplem 1 Pułk Artylerii Lekkiej i 1 Dywizja Litewsko-Białoruska pozostała do 14 maja 1920 roku. Tego dnia 15 Armia Sowiecka rozpoczęla natarcie na całym odcinku jej podlegającym.

      III dywizjon 1 Pułku Artylerii Lekkiej, 1 Dywizji Litewsko-Białoruskiej rozpoczął swój szlak bojowy.

      • 14 maja 1920, bój pod Leplem.
      • 15 maja 1920, całodzienny krwawy bój pod Pysznem /7-a bateria pod dowództwem por. Jankowskiego, III dywizjonu artylerii zajęła pozycje w zachodniej części miasteczka Pyszne/.
      • 20 maja 1920, walki pod Górną Berezyną.

      Berezyna: rzeka w środkowej Białorusi /obwód miński i grodzieński/ prawy dopływ Niemna w kierunku ku Bałtykowi.  W roku 1812 /25-29 listopada/ rozegrała się nad Berezyną /okolice Borysowa/ jedna z najbardziej krwawych bitew podczas odwrotu Cesarza Napoleona spod Moskwy. Z 60000 tys. żołnierzy Wielkiej Armii, ponad 10000 tys. dostało się do niewoli rosyjskiej.  Kilka tysięcy żołnierzy poległo w tym 3000 tys. polskich.

      • 25 maja 1920, obsadzenie linii rzeki Ilji, od Władyk aż do rzeki Śliżanki.
      • 28 maja 1920, kontrofensywa 1 Dywizji Litewsko-Białoruskiej w kierunku rzeki Dżwinosy, III dywizjon artylerii w tej walce wspierał pułki strzelców: nowogródzki i grodzieński.
      • 2 czerwca 1920, walki pod Dźwinosą, wyróżniająca się postawa por. Jankowskiego i 7-ej baterii pod jego dowództwem.

                 "... Na wyróżnienie zasługuje porucznik Jankowski, który przy pomocy mapy nadzwyczaj celnie ostrzeliwał uciekającego przez teren zalesiony nieprzyjaciela. Ciężkie straty, poniesione przez wroga od ognia 7-ej baterii  zostały stwierdzone podczas dalszego działania".

      • 24 czerwca 1920, bój pod Wielką Czernicą, II brygadę 1 Dywizji Litewsko-Białoruskiej na całym odcinku jej podlegającym /nad rzekami: Berezyną i Czernicą/ wspierał swym ogniem III dywizjon artylerii. Wobec nasilenia walk ciągnących się przez cały dzień do pomocy w walce III dywizjonowi ściągnięto I dywizjon artylerii.
      • 25 czerwca 1920, III dywizjon artylerii wspiera w walce ogniem swoich armat pułk strzelców: miński z batalionem wileńskim. Po całodziennej walce Wielka Czernica i Otrubek zostały zdobyte. Rozbita 21-sza dywizja sowiecka wycofała się na wschód.

      Z rozkazu dowódcy 1-szej Armii /28 czerwca Nr. 2144/III/:

                 "... Jeszcze raz 1-sza Dywizja Litewsko-Białoruska dowiodła, że jest jednostką pierwszorzędnej wartości i bitności, a w obronie swych kresów nie szczędzi ofiar, byle tylko cel był osiągnięty... 

      /-/ Zygadłowicz, generał-porucznik".

       

      Ciąg dalszy nastąpi .....

       

      Czytelników blogu posiadających informacje, zdjęcia, dokumenty czy też inne historie związane z poruszonymi wątkami rodzinnymi na blogu autor blogu prosi o kontakt.

       

      Zapraszam również na blog: http://szmulowiznaludzieihistoria.blox.pl/html

      Kontakt z autorem blogów:zeszmulowiznyibrodna@gmail.com

      Uwaga: Kopiowanie zdjęć, tekstów i innych materiałów dostępnych na blogu, tylko za zgodą piszącego blog.

       

      Szczegóły wpisu

      Komentarze:
      (0)
      Tagi:
      brak
      Autor(ka):
      stefelek
      Czas publikacji:
      środa, 25 kwietnia 2012 09:58
  • czwartek, 19 kwietnia 2012
    • Sikorscy z Miechowa.

      Moja rodzinna gałąź Sikorskich pojawiła się w Miechowie w roku 1849.

      W Bazylice Grobu Bożego w Miechowie 24.01.1849r. ślub zawarli: Stanisław Sikorski lat 21 z par. Proszowice i Franciszka Strzelecka lat 22 z par. Miechów.

      Miechów, główny ołtarz Bazyliki Grobu Bożego w Miechowie, przełom XIX i XX wieku.

      Miechów, główny ołtarz Bazyliki Grobu Bożego w Miechowie, pocztówka z przełomu XIX i XX wieku, fragment pocztówki.

      Rodzicami pana młodego byli: Jan Sikorski i Salomea Sikorska z d. Wcieślińska z par. Proszowice, rodzicami panny młodej byli Sebastyan Strzelecki i Katarzyna Strzelecka z d. Żabińska z par. w Miechowie.

      Bazylika Grobu Bożego w Miechowie, przełom XIX i XX wieku.

      Bazylika Grobu Bożego w Miechowie, przełom XIX i XX wieku, fragment pocztówki.

      Ze związku Stanisława Sikorskiego i Franciszki Strzeleckiej w roku 1856 ur. się mój pradziadek Franciszek Sikorski który 17.11.1879r. w Bazylice Grobu Bożego w Miechowie zawarł związek małżeński z Karoliną Sas ur. w 1859 w Miechowie, córką Macieja Sasa i Heleny Sas z d. Dembskiej. 

      Pocztówki z Miechowa, z przełomu XIX i XX wieku są na:

      https://www.facebook.com/media/set/?set=a.260979237351266.58620.227345097381347&type=1#!/photo.php?fbid=260979307351259&set=a.260979237351266.58620.227345097381347&type=3&theater

      Część historii rodziny Sikorskich z Proszowic w tym również moich /3 x pra/ praprapradziadków Sikorskich: Jana Sikorskiego i Salomei Sikorskiej z d. Wcieślińskiej poznałem dzięki stronie genealogicznej rodziny Wciślińskich z którą w Proszowicach moi pra ... dziadkowie byli wielokrotnie skoligaceni.

      Różnica w nazwisku Wciśliński, Wcieśliński to typowy błąd literowy sprzed około 200 lat.

      Dzięki uprzejmości administratora strony: "Historia rodziny Wciślińskich i rodzin spokrewnionych", zamieszczam ten adres i serdecznie go polecam czytelnikom blogu.

      http://www.wcislinski.net/ 

       

      Czytelników blogu posiadających informacje, zdjęcia, dokumenty czy też inne historie związane z poruszonymi wątkami rodzinnymi na blogu autor blogu prosi o kontakt.

       

      Zapraszam również na blog: http://szmulowiznaludzieihistoria.blox.pl/html

      Kontakt z autorem blogów:zeszmulowiznyibrodna@gmail.com

      Uwaga: Kopiowanie zdjęć, tekstów i innych materiałów dostępnych na blogu, tylko za zgodą piszącego blog. 

      Szczegóły wpisu

      Komentarze:
      (0)
      Tagi:
      Autor(ka):
      stefelek
      Czas publikacji:
      czwartek, 19 kwietnia 2012 07:51
  • środa, 18 kwietnia 2012
    • Mój dziadek Mieczysław Daniłowicz.

      Na początek tej historii pierwsze zdjęcie które posiadam, związane ze służbą Mieczysława Daniłowicza w Wojsku Polskim. 

      Mieczysław Daniłowicz, Wołkowysk 1919r.

      Mieczysław Daniłowicz podczas szkolenia artyleryjskiego w Wołkowysku 1919r.

      

      Mieczysław Daniłowicz /ur. 1900/ do Wojska Polskiego wstąpił ochotniczo 31.07.1919r. Po przeszkoleniu artyleryjskim w Wołkowysku dostał przydział służbowy do III dywizjonu 7 baterii, 1 Pułku Artylerii Lekkiej Litewsko-Białoruskiej wchodzącego w skład 1 Dywizji Litewsko-Białoruskiej. 

      Wołkowysk: miasto na Białorusi w obwodzie Grodzieńskim, leżące nad rzeką Wołkowyją.

      • XIII wiek - założenie Wołkowyska przez księcia Mendoga.
      • 1386 - porozumienie z Władysławem Jagiełłą o przyjęciu przez niego Korony Polskiej.
      • 1507 - nadanie praw miejskich przez Zygmunta Starego.
      • 1795 - miasto jest pod zaborem rosyjskim.
      • 1863 - w Powstaniu Styczniowym 1863r. wzięła udział kompania Gustawa Strawińskiego.
      • 1919-1939 - miasto należy do Rzeczpospolitej Polskiej.
      • 1939-1941 - miasto jest okupowane przez ZSRR.
      • 1941-1944 - miasto jest okupowane przez Niemcy.
      • 1944-1991 - miasto jest w Białoruskiej SRRR.
      • od 1991 - miasto jest w Republice Białorusi.

      1 Dywizja Litewsko-Białoruska była z pewnych względów dywizją historyczną, już za czasów jej istnienia.

      W jej skład wchodziły pułki piechoty składające się z żołnierzy zamieszkających w ziemiach należących do Rzeczpospolitej również w czasach przedrozbiorowych:

      • Białostocki Pułk Strzelców.
      • Grodzieński Pułk Strzelców.
      • Kowieński Pułk Strzelców.
      • Lidzki Pułk Strzelców.
      • Miński Pułk Strzelców.
      • Wileński Pułk Strzelców.

      Mińsk, przełom XIX i XX wieku, fragment pocztówki.

      Mińsk, przełom XIX i XX wieku, fragment pocztówki.

      Cała pocztówka jest na:

      https://www.facebook.com/media/set/?set=a.272134799569043.62434.227345097381347&type=1#!/photo.php?fbid=272135022902354&set=a.272134799569043.62434.227345097381347&type=1&theater

      Żołnierze służący w tych pułkach piechoty wcześniej należeli do tzw. Samoobron Kresowych powstałych na Kresach Wschodnich po opuszczeniu ich przez wojska niemieckie w roku 1918:

      • Samoobrona Grodzieńska.
      • Samoobrona Mińska.
      • Samoobrona Wileńska.

      29.12.1918 roku oddziały Samobron Kresowych zostały wcielone do Wojska Polskiego.

      Po ciężkich walkach w styczniu 1919r. oddziały te zostały rozwiązane, część żołnierzy /około 300/ przedostała się do Polski  w rejon Łomży /Łapy/ gdzie byla formowana 1 Dywizja Litewsko-Białoruska Wojska Polskiego. 1 Dywizja Litewsko-Białoruska była w tym czasie jedną z nielicznych regularnych jednostek Wojska Polskiego. Na terenie pogranicznym z ZSRR w tym czasie były tylko dwie dywizje piechoty.

      Zaciąg do 1 Dywizji Litewsko-Białoruskiej opierał się na ochotnikach z Kresów Wschodnich i żołnierzy z Samoobron Kresowych. 

      Miejscowości w których formowały sie pierwsze pułki wchodzące w skład 1 Dywizji Litewsko-Białoruskiej:

      • Białostocki Pułk Strzelców /16.12.1918, Łapy/.
      • Grodzieński Pułk Strzelców /12.11.1918, Grodno/.
      • Kowieński Pułk Strzelców /12.12.1918, Ostrowia Mazowiecka-Zambrów/.
      • Miński Pułk Strzelców /17.12.1918, Ostrowia Mazowiecka/.
      • Suwalski Pułk Strzelców /poł. grudnia 1918, Zambrów/.
      • Wileński Pułk Strzelców /19.12.1918, Ostrowia Mazowiecka/.
      • 1 Pułk Artylerii Polowej Litewsko-Białoruski /lipiec 1919, Wołkowysk/, na front wyjeżdża I dywizjon artylerii sformowany z dopiero co przybyłego z Odessy, Dywizjonu Artylerii utworzonego z żołnierzy 4 Dywizji Strzelców Polskich pod dowództwem gen. Żeligowskiego. II i III dywizjon jest tworzony w Wołkowysku od lipca 1919 roku.

      23.03.1920 roku na front pod Lepel po szkoleniu w Wołkowysku przybywa III dywizjon 1 Pułku Artylerii Polowej Litewsko-Białoruskiego.

      Lepel: miasto białoruskie w obwodzie witebskim, nad jeziorami: Lepel i Essa.

      Rozmieszczenie dywizjonu:

      • Dowództwo III dywizjonu, wieś Staje.
      • 7 bateria, koło wsi Żarcy.
      • 8 bateria, w południowej części wsi Staje.
      • 9 bateria, w obszarze wsi Horodziec.

       

      Czytelników blogu posiadających informacje, zdjęcia, dokumenty czy też inne historie związane z poruszonymi wątkami rodzinnymi na blogu autor blogu prosi o kontakt.

      

      Zapraszam również na blog:http://szmulowiznaludzieihistoria.blox.pl/html

      Kontakt z autorem blogów:zeszmulowiznyibrodna@gmail.com

       

      Uwaga: Kopiowanie zdjęć, tekstów i innych materiałów dostępnych na blogu, tylko za zgodą piszącego blog. 

      

      Szczegóły wpisu

      Komentarze:
      (0)
      Tagi:
      brak
      Autor(ka):
      stefelek
      Czas publikacji:
      środa, 18 kwietnia 2012 08:08
  • niedziela, 15 kwietnia 2012
    • Moja babcia Marianna /Maria/ Klementyna Sikorska.

      Jak dla każdego małego dziecka babcia jest kimś bardzo kochanym. Takie same były obydwie moje babcie, jedną z nich miałem cały czas blisko po drugiej stronie Wisły na Pradze. Wspominam tu moją babcię Mariannę /Marię/ Klementynę Daniłowicz z d. Sikorską.

      Na tym zdjęciu babcia Maria /wolała jak  ja nazywano tym imieniem/ ma około 15 lat, mieszka cały czas z pradziadkami na Szmulowiźnie, jest zapewne uczennicą jednej ze szkół na Pradze. Rozpoczęła się już I Wojna Światowa.

      Marianna Klementyna Sikorska, około roku 1915.

      Marianna Klementyna Sikorska, około roku 1915, Warszawa-Szmulowizna.

      

      Zdjęcie poniższe mogłem przez lata oglądać w rodzinnym albumie, nigdy nie usłyszałem w związku z nim żadnej historii. Babcia jest na nim starsza o rok lub dwa, lecz w jej ubiorze zaszła ogromna zmiana. Jest w mundurze.

      Marianna Klementyna Sikorska 1917-1918.

      Marianna Klementyna Sikorska w mundurze Polskiej Siły Zbrojnej, około 1917-1918.

      I w latach 70-tych XX wieku:

      https://www.facebook.com/media/set/?set=a.263328800449643.59420.227345097381347&type=3#!/photo.php?fbid=263328837116306&set=a.263328800449643.59420.227345097381347&type=3&theater

      Z identyfikacją munduru w który babcia jest ubrana było sporo kłopotu. Zanim do tego doszło rozmawiałem w paru miejscach z amatorami, wreszcie trafiłem do miejsca które ma najlepszych fachowców w tym temacie. Historia tego zdjęcia okazała się dość niezwykła i to z wielu powodów.

      Według ubioru /i innych dokumentów nie związanych ze służbą w wojsku/ Maria Klementyna Sikorska w latach 1917-1918 służyła w Polskiej Sile Zbrojnej i/lub Polskim Korpusie Posiłkowym.

      Opis szczegółów munduru w którym jest Marianna Klementyna Sikorska:

      1. Czapka - maciejówka, w roku 1917 przypisana Polskiej  Sile Zbrojnej, wcześniej zaś noszona w Legionach Polskich i Polskim Korpusie  Posiłkowym. Na czapce widoczny orzeł w koronie, według jednego z  wzorów opracowanych dla tychże formacji między rokiem 1915/16 a 1919.
      2. Na kołnierzu kurtki mundurowej typu hrencz widoczne są węzyki z galonu /sutaszu/ srebrnego, noszone w jednostkach polskich w tej formie od roku 1916 /w początkowym okresie uzupelniane innymi oznakami  stopnia/.
      3. Przy kurtce widać guziki mundurowe, określane zwykle  jako wz. 1917 lub 1919.
      4. O tym, iż nie jest to mundur określany jako wz. 1919 świadczyć mogą kieszenie na piersiach kurtki mundurowej  i charakterystyczny kształt naramienników.
      5. Inna sprawa, iż do zdjęć wykonywanych w niekiedy u fotografów korzystano z rozmaitych kostiumów, jednak przeciwko temu przemawia dokładne dopasowanie munduru do sylwetki. Mundur tego wzoru  mógł być również noszony między rokiem 1917 a 1920/21.

      Jaką formacją była Polska Siła Zbrojna ?

      Podaję definicję encyklopedyczną:

      Polska Siła Zbrojna - Siły zbrojne Królestwa Polskiego aktu 5 listopada, do października 1918 roku. Siły te podporządkowane były armi Cesarstwa Niemieckiego. 12.10.1918r. Rada Regencyjna przejęła władzę zwierzchnią nad Polską Siłą Zbrojną oraz wydała dekret z nową rotą przysięgi Wojska Polskiego.

      I zupełnie inna definicja którą znalazłem w jednej z książek Wydawnictwa Bellona, Warszawa 2008:

      "Późną jesienią 1916r. Legiony /Piłsudskiego/ przewieziono na teren Królestwa Polskiego, gdzie miały stać się kadrą przyszłej, formowanej z poboru, armii polskiej. Zwierzchnictwo nad Legionami przejęli wówczas Niemcy ... Formalnie z dniem 12 kwietnia 1917r. Legiony przekształcono w Polską Siłę Zbrojną. Liczyły wówczas 1037 oficerów i ponad 20 000 szeregowych".

      10.04.1917r. Austriacy przekazali komendę nad Legionami Polskimi w ręce władz wojskowych niemieckich. Spowodowało to "kryzys przysięgowy", 9 lipca 1917 roku zdecydowana większość żołnierzy z Józefem Piłsudskim odmówiła złożenia przysięgi państwu pruskiemu. O losach mojej babci w tym historycznym czasie niestety nic nie wiem. Na skutek odmowy przysięgi 15 000 legionistów zostało internowanych, 3 000 legionistów zostało wyslanych na front włoski. Pozostała tylko II Brygada Legionów i 2775 ochotników z których utworzono Polską Siłę Zbrojną. W ciągu roku ilość żołnierzy służąca w Polskiej Sile Zbrojnej zwiększyła się do 9610 ochotników.

      Skład Polskiej Siły Zbrojnej i jego dowódcy:

             Dowództwo 1-szej Brygady Piechoty.

      • dowódca - płk. Henryk Minkiewicz /do 29.09.1918/
      • dowódca - płk. Leon Berbecki /od 29.09.1918/
      • 1 Pułk Piechoty - mjr. Karol Udałowski
      • 2 Pułk Piechoty - mjr. Ferdynand Zarzycki
      • 3 Pułk Piechoty - ppłk. Karol Block

      Praktycznie rzecz biorąc żołnierze Polskiej Siły Zbrojnej byli podstawą tworzonego w roku 1918 Wojska Polskiego.

      W "Księdze Chwały Piechoty" wydanej w latach 1937-1939 znaleźć można jednoznaczne informacje na ten temat. Żołnierzy Polskiej Siły Zbrojnej można znaleźć w takich podstawowych historycznych jednostkach jak:

      • 2 Pułk Legionów
      • 3 Pułk Legionów
      • 7 Pułk Legionów
      • 8 Pułk Legionów
      • 9 Pułk Legionów

      Najbardziej znane osobistości Polski międzywojennej, związane służbą wojskową z Polską Siłą Zbrojną:

      1. gen. Tadeusz Rozwadowski /1866-1928/, zwierzchnik Polskiej Siły Zbrojnej, latem 1920r. został Szefem Sztabu Generalnego WP, po wojnie 1920r. Generalny Inspektor Kawalerii. 
      2. gen. Władyslaw Sikorski /1881-1943/, w trakcie tworzenia Polskiej Siły Zbrojnej, pułkownik, w przyszłości Naczelny Wódz Polskich Sił Zbrojnych i Premier Rządu na Uchodźtwie podczas II Wojny Światowej.
      3. gen. Marian Kukiel /1885-1973/, podczas  służby w Polskiej Sile Zbrojnej, kapitan, w latach 1942-1945 do roku 1949 pełnił funkcję Ministra Obrony Narodowej w Rządzie na Uchodźtwie podczas II Wojny Światowej.
      4. gen. Juliusz Kleeberg /1890-1970/, w służbie w Polskiej Sile Zbrojnej, rotmistrz, młodszy brat gen. Franciszka Kleeberga.  
      5. gen. Stefan Rowecki "Grot" /1895-1944/, w w służbie w Polskiej Sile Zbrojnej, porucznik, od 14.02.1942 r. Komendant Główny Armii Krajowej /na terenach okupowanej przez Polski w czasie II Wojny Światowej/.
      6. Stefan Mazurkiewicz /1888-1945/, podczas  służby w Polskiej Sile Zbrojnej porucznik, matematyk, w roku 1920 razem z Władysławem Sierpińskim i Zygmuntem Janiszewskim był współzałożycielem "Fundamenta Mathematicae". 

      

      Milczenie mojej babci na tematy związane ze zdjęciem na którym jest w mundurze Polskiej Siły Zbrojnej mogę tłumaczyć tylko w jeden sposób: jej mąż a mój dziadek kanonier Mieczysław Daniłowicz, do końca życia był Piłsudczykiem. W roku 1919 wstąpił ochotniczo do Wojska Polskiego, przeszedł szkolenie artyleryjskie w Wołkowysku i został wysłany na front w składzie 1 Pułku Artylerii Polowej Litewsko-Białoruskiej wchodzącego w skład 1 Dywizji Litewsko-Białoruskiej. Przeszedł cały szlak bojowy swojego pułku, walczył w jego III dywizjonie, 7 baterii.

      A w rodzinie kłótni nie mogło być .....  

       

      Czytelników blogu posiadających informacje, zdjęcia, dokumenty czy też inne historie związane z poruszonymi wątkami rodzinnymi na blogu autor blogu prosi o kontakt.

       

      Zapraszam również na blog: http://szmulowiznaludzieihistoria.blox.pl/html

      Kontakt z autorem blogów:zeszmulowiznyibrodna@gmail.com

      Uwaga: Kopiowanie zdjęć, tekstów i innych materiałów dostępnych na blogu, tylko za zgodą piszącego blog.  

      Szczegóły wpisu

      Komentarze:
      (0)
      Tagi:
      Autor(ka):
      stefelek
      Czas publikacji:
      niedziela, 15 kwietnia 2012 16:04
  • poniedziałek, 09 kwietnia 2012
    • Szmulowizna.

      Gdy zacząłem interesować się historią mojej rodziny, jednocześnie zainteresowała mnie historia peryferyjnych dzielnic gdzie mieszkali moi pradziadkowie.

      Pytanie:

      Jak wyglądała w tych czasach Szmulowizna ? Jakim była miejscem w rzeczywistości ?

      Szmulowizna to teren historycznej Pragi zaczynający się od ul. Markowskiej, Tarchomińskiej, Wiosennej idący wzdłuż ul. Kawęczyńskiej, wcześniej idąc ul. Ząbkowską, zaczynając spacer od ul. Targowej. Po obu stronach otaczają go tory kolejowe, na samym końcu spaceru spotykamy znów tory kolejowe. Szmulowizna jest otoczona z trzech stron torami kolejowymi.

      Najważniejsze daty z genealogii rodzinnej związane ze Szmulowizną i rodziną Sikorskich z Miechowa, oraz daty historyczne:

      1856 - W rodzinie Stanisława Sikorskiego i Franciszki Sikorskiej z d. Strzeleckiej, w Miechowie przychodzi na świat mój pradziadek Franciszek Sikorski.

      1859 - W rodzinie Macieja Sasa i Heleny Sas z d. Dembskiej, w Miechowie przychodzi na świat moja prababcia Karolina Sas.

      1862 - Otwarcie Dworca Petersburskiego, /Dworzec Wileński/ i Kolei Petersbuskiej, od północy.

      1863 /22.01.1863-jesień 1864/ - Wybuch Powstania Styczniowego 1863.

      1863 /17.02.1863/ - Bitwa pod Miechowem.

      1866 - Otwarcie Dworca Terespolskiego, /Dworzec Wschodni/ i Kolei Terespolskiej, od południa.

      1867 - Powstaje sieć ulic dzisiejszej Szmulowizny.

      1875-1877 - Uruchomienie tzw. kolei Obwodowej /Nadwiślańskiej/.

      1879 /17.11.1879/ Ślub w Miechowie w Bazylice Grobu Bożego biorą: Franciszek Sikorski /23 lata/ i Karolina Sas /20 lat/.

      1880 /około/ - Wyjazd z Miechowa i osiedlenie się na Szmulowiźnie moich pradziadków Sikorskich /nie mam żadnych informacji o koligacjach rodzinnych np. z Sikorskimi właścicielami budynku przy ul. Ząbkowskiej 3/.

      1893 - Autor przewodnika po Warszawie opisując ówczesną Szmulowiznę, określił tutejszych rzezimieszków mianem "kruki". Miało się to wiązać ze sposobem w jaki zdobywali swoje łupy: niczym kruki się na nie rzucali, pojedyńczo lub w grupach. Organizowano również takie wyprawy na mieście.

      1893 - Powstaje Fabryka Parowa Listew W. Domańskiego i S. Zabłockiego /ul. Kawęczyńska 36/, dom mieszkalny /1903/, zabudowania fabryczne /1912/.

      1897 - Powstała Wytwónia Wódek Koneser /ul. Ząbkowska 27/31/.

      1900 - Przychodzi na świat moja babcia Marianna /Maria/ Klementyna Sikorska, ostatnie z dzieci moich pradziadków.

      1902 - Powstanie fabryki "Avia".

      1902 - Pradziadkowie Sikorscy mieszkają na ul. Wiosennej 3 /zdjęcie całej rodziny pradziadków/. Inne adresy rodzinne w tych czasach pradziadków Sikorskich to również ul. Wiosenna: 5 i 7.

      1903 - Powstaje willa Aleksandra Świętochowskiego, autor i publicysta /ul. Kawęczyńska 39/.

      1907-1923 - Budowa Bazyliki Najświętszego Serca Jezusowego.

      1908 - Włączenie Szmulowizny do Warszawy. Do momentu włączenia Szmulowizny do terenu Warszawy, na terenie Szmulowizny przebywały stale tzw. osoby "podejrzane".

      1908 - W przewodniku autorstwa Józefa Sobieszczańskiego można przeczytać: "Głośne były noclegi nędzarzy na tzw. "Berówce" /gdzieś przy ul. Ząbkowskiej/, noszącej tę nazwę od posesyi właściciela Beera. Sypialnie te mieściły się na pięterku drewnianego domu w dwóch izbach, pokrytych barłogiem. W tej ciasnocie, w zimie nieraz nocowało po dwadzieścia kilka osób, bez różnicy płci i wieku. Właściciel pobierał po dwie kopiejki od osoby ..."

      1909 - W "Adresach Warszawy, rok 1909" na str. 311 można znaleźć wpis: Sikorski Franc. mal. pok, Prg-Wiosenna 3. Nazwa zawodu przypisanego w tym przewodniku dla mojego pradziadka nie odpowiadała rzeczywistości. Owszem malował, remontował, itp. Ogólnie w dzisiejszym rozumieniu był według przekazu rodzinnego, kimś w rodzaju konserwatora zabytków w tamtych czasach.

      1922 - Otwarcie zajezdni tramwajowej, Warszawa Praga.

      Na koniec cytuję za Jerzym Kasprzyckim, Varsavianistą "Na Szmulkach jak na Dzikim Zachodzie obowiązywało prawo dobrego sąsiedztwa i lojalności ...".

       

      Wniosek:

      Szmulowizny w tamtych czasach, na pewno nie można było nazwać miejscem banalnym ..... 

       Plan Szmulowizny, po przyłączeniu jej do Warszawy.

      Szmulowizna na początku XX wieku, po dołączeniu jej do Warszawy.

       

      Czytelników blogu posiadających informacje, zdjęcia, dokumenty czy też inne historie związane z poruszonymi wątkami rodzinnymi na blogu autor blogu prosi o kontakt.

       

      Zapraszam również na blog: http://szmulowiznaludzieihistoria.blox.pl/html 

      Kontakt z autorem blogów:zeszmulowiznyibrodna@gmail.com 

      Uwaga: Kopiowanie zdjęć, tekstów i innych materiałów dostępnych na blogu, tylko za zgodą piszącego blog. 

       

      Szczegóły wpisu

      Komentarze:
      (0)
      Tagi:
      Autor(ka):
      stefelek
      Czas publikacji:
      poniedziałek, 09 kwietnia 2012 09:52
  • niedziela, 08 kwietnia 2012
    • Dwa zdjęcia Sikorskich i dwa Daniłowiczów.

      Sikorscy.

      Na zdjęciu widoczne jest czworo z rodzeństwa Sikorskich /od lewej/: Aleksandra, Włada, Stanisława, Józef.

      Zdjęcie jest zrobione około roku 1910/1914. Być może zostało zrobione z okazji wyjazdu Józefa za granicę. Gdy moi pradziadkowie przybyli na Szmulowiznę mieli przed sobą wytyczony cel: zadbać o przyszłość swoich dzieci. Dwóch najstarszych synów: Jan /nieobecny na żadnym z rodzinnych zdjęć które posiadam/ i Józef zostali wykształceni na wysoko wykwalifikowanych rzemieślników i z pełnym zawodowym rynsztunkiem wyjechali na emigrację zarobkową przed I Wojną Światową. Niestety kontakt z nimi urwał się w trakcie tej wojny. Stanisława miala ogromne zdolności artystyczne, wykonywała prace rękodzielnicze. Ze wspomnień mojej mamy wiem że przed wojną utrzymywała się /na wysokim poziomie/ z wykonywania sztucznych kwiatów. Jej prace sprzedawane były m.in. w warszawskich domach handlowych.

      Aleksandra, Włada, Stanisława, Józef.

      Rodzeństwo Sikorskich około 1910/1914: Aleksandra, Włada, Stanisława, Józef.

      Na drugim zdjęciu cel pradziadków został już osiągnięty /okolo 1915/. Najstarsze rodzeństwo jest już swoim, z pradziadkami pozostała trójka młodszego rodzeństwa. Na zdjęciu z prababcią Karoliną: Włada i moja babcia Marianna Klementyna /Maria/. 

       Marianna, prababcia Karolina, Włada. 

      Na zdjęciu od lewej: Marianna /moja babcia/, prababcia Karolina, Włada.

      Pradziadkowie mieszkali cały czas w tym samym miejscu: Szmulowizna ul. Wiosenna 3.

       

      Daniłowicze.

      Tym razem tylko o moim dziadku Mieczysławie. Niewiele wiem o tych zdjęciach. Na pierwszym dziadek jest uczniem szkoły powszechnej, w prawej klapie marynarki ma jakaś odznakę. Na drugim jest już uczniem jednej ze szkół kolejarskich w Warszawie, stoi w dumnej postawie.

      Po ukończeniu tej szkoły miał w ręku fach ślusarza, ze Świadectwem Ukończenia jednej z cenionych Szkół Kolejarskich. 

      Mieczysław Daniłowicz około roku 1910.

      Mieczyslaw Daniłowicz około roku 1910.

       

      Mieczysław Daniłowicz po roku 1914.

      Mieczysław Daniłowicz po roku 1914.

      W tym czasie pradziadkowie Daniłowiczowie mieszkali na ul. Palestyńskiej /nr. ?/ na Bródnie.

       

      Czytelników blogu posiadających informacje, zdjęcia, dokumenty czy też inne historie związane z poruszonymi wątkami rodzinnymi na blogu autor blogu prosi o kontakt.

       

      Zapraszam również na blog: http://szmulowiznaludzieihistoria.blox.pl/html

      Kontakt z autorem blogów:zeszmulowiznyibrodna@gmail.com 

      Uwaga: Kopiowanie zdjęć, tekstów i innych materiałów dostępnych na blogu, tylko za zgodą piszącego blog.   

       

      Szczegóły wpisu

      Komentarze:
      (0)
      Tagi:
      Autor(ka):
      stefelek
      Czas publikacji:
      niedziela, 08 kwietnia 2012 20:53
  • czwartek, 05 kwietnia 2012
    • Na Szmulowiznę i na Bródno.

      Na Szmulowiznę.

      Moi pradziadkowie Franciszek Sikorski  i Karolina Sikorska z d. Sas pojawili sie na warszawskiej Szmulowiźnie w drugiej połowie XIX wieku. Przyjechali z Małopolski, z Miechowa, miasta i regionu które w czasie Powstania Styczniowego 1863 r. ucierpiało w sposób okrutny. W czasie Bitwy pod Miechowem 17 lutego 1863 roku, która do dnia dzisiejszego dnia jest określana jako "jedno z najbardziej tragicznych starć tego powstania", Miechów został spalony i przez wiele lat ograniczano rozwój miasta i regionu Miechowskiego.

      Miechów zaatakował oddział pod dowództwem Apolinarego Kurowskiego. W ataku brali udział m.in. żuawi śmierci. Bitwa miała dwa oblicza. Po początkowych sukcesach powstańców, bitwa przerodziła się w klęskę. Rosjanie byli przygotowani na atak o czym powstańcy nie  wiedzieli. Według danych rosyjskich w bitwie zginęło 200 powstańców. Po bitwie rosjanie dobijali jeńców, wrzucali ich do studni, nie pozwolili po bitwie ugasić pożaru miasta.

      Potem było tak źle, że jak opowiadała mi mama moi pradziadkowie musieli z Miechowa uciekać. Pomimo tego że ucieczka była przygotowana i odbywała się nocą, jednak jeden z kozaków ich dogonił i musieli się wykupić.

      Miechów:

      http://pl.wikipedia.org/wiki/Miech%C3%B3w#Historia

      Bitwa pod Miechowem, 17.02.1863r.:

      http://pl.wikipedia.org/wiki/Bitwa_pod_Miechowem_(1863)  

      Żuawi śmierci:

      http://pl.wikipedia.org/wiki/%C5%BBuawi_%C5%9Bmierci

      Rodzina moich pradziadków na Szmulowiźnie około roku 1902.

      Rodzina moich pradziadków na Szmulowiźnie około roku 1902.

      Na zdjęciu od lewej pradziadkowie i ich dzieci:

      Ludwik, Marianna Klementyna /moja babcia ur. w 1900r./, prababcia Karolina, Włada, Stanisława, pradziadek Franciszek, Józef, Aleksandra.

      Adres moich pradziadków na Szmulowiźnie w tym czasie: ul. Wiosenna 3.

       

      Na Bródno.

      Niestety nie wiem kiedy na warszawskie Bródno przyjechali moi pradziadkowie Andrzej Daniłowicz i Józefa Daniłowicz z d. Piotrowicz. W tym czasie były dwa Bródna, wieś Bródno i Nowe Bródno. Nowe Bródno było osiedlem kolejarskim, na które przyjeżdżała zubożała szlachta, inteligencja i robotnicy. W większości wszyscy przyjeżdżali starając się znaleźć pracę na kolei. Tuż obok przy osiedlu Nowe Bródno były wtedy warsztaty Kolei Nadwiślańskiej i stacja kolejowa Warszawa-Praga.

      Pradziadkowie Daniłowiczowie przyjechali z Podlasia z okolic Śniadowa /koło Łomży/.

      Pradziadkowie po przyjeździe na Nowe Bródno zbudowali swój pierwszy bródnowski dom na ul. Palestyńskiej /w starym już nieistniejącym układzie ulic/, po pewnym czasie go sprzedali i zbudowali kolejny dom drewniany /w roku 1927/ na ul. Julianowskiej 27.  Dom stoi do dnia dzisiejszego.

      Pradziadkowie mieli troje dzieci:

      Franciszkę, Jadwigę i mojego dziadka Mieczysława. 

      Andrzej Daniłowicz około roku 1900.

      Pradziadek Andrzej Daniłowicz.

       

      Józefa Daniłowicz z d. Piotrowicz /Piotrowska/ około roku 1900.

      Prababcia JózefaDaniłowicz z d. Piotrowicz.

       

      Czytelników blogu posiadających informacje, zdjęcia, dokumenty czy też inne historie związane z poruszonymi wątkami rodzinnymi na blogu autor blogu prosi o kontakt.

       

      Zapraszam również na blog: http://szmulowiznaludzieihistoria.blox.pl/html

      Kontakt z autorem blogów:zeszmulowiznyibrodna@gmail.com 

      Uwaga: Kopiowanie zdjęć, tekstów i innych materiałów dostępnych na blogu, tylko za zgodą piszącego blog.

      

      Szczegóły wpisu

      Komentarze:
      (0)
      Tagi:
      Autor(ka):
      stefelek
      Czas publikacji:
      czwartek, 05 kwietnia 2012 20:38